Ο Ουαλός συγγραφέας Cynan Jones, μέσα από έξι ιστορίες ανθρώπινης αδυναμίας και ευθύνης, εμβαθύνει στα άδυτα της αγάπης και τον επίπονο αγώνα για τη δημιουργία και διατήρηση ζωών. Κάθε διήγημα παρουσιάζεται με μια συναρπαστική αμεσότητα και ένταση, σαν να ανασύρεται από τη μνήμη.
Στο διήγημα “Reindeer”, ένας άνδρας αναζητά μια αρκούδα, η οποία έχει ξυπνήσει από την πείνα από τη χειμερία νάρκη και λεηλατεί τα κοπάδια μιας μικρής, απομονωμένης κοινότητας. “Δεν υπήρχε αληθινό φως του ήλιου. Δεν υπήρχε λάμψη στο χιόνι, παρά μόνο η καθυστέρηση του εναπομείναντος φωτός που έριχνε ένα ψυχρό, αχνό μπλε στις πλαγιές.” Ο κόσμος της ιστορίας είναι ένας τόπος όπου η δεξιοτεχνία, η αντοχή, ακόμα και η πεισματική επιμονή, ενδέχεται να μην επαρκούν για την επιτυχία, αλλά είναι οριακά αρκετές για να συνεχίσει κανείς.
Ο λιτός κόσμος των αγροτικών σκηνικών του Jones απεικονίζει μια εργαζόμενη ύπαιθρο γεμάτη κινδύνους, σκληρή εργασία και απομόνωση. Σε συνέντευξή του στο Los Angeles Review of Books, ο Jones δήλωσε: “Πολλή αγροτική λογοτεχνία που έχω διαβάσει από σύγχρονους συγγραφείς μοιάζει συχνά ψεύτικη, γραμμένη από την οπτική ενός επισκέπτη, παρά κάποιου ντόπιου.” Η ικανότητά του να παρατηρεί είναι αυτόχθον αλλά και ουδέτερη, προσδίδοντας στα διηγήματά του ακριβή, ζωντάνια ζωή χωρίς να υπαγορεύει ηθικές αντιδράσεις στον αναγνώστη. Ο Jones κάνει τον αναγνώστη να βλέπει και να αισθάνεται τη σκηνή: τη “χαρούμενη έκπληξη” του νεογέννητου αρνιού που έχει μόλις θηλάσει στο “Cow”, ή στην ίδια ιστορία: “Το μάτι του μοσχαριού που κοιτούσε προς τα πάνω άνοιξε. Μια σκοτεινή σφαίρα ατέλειωτα βαθιά μέσα στο καθαρό λευκό περίγυρο.”
Στο διήγημα “Cow”, ο Jones παίρνει μια σύγκρουση επειγόντων περιστατικών σε ένα αγρόκτημα, η οποία κορυφώνεται με τη γέννηση μιας αγελάδας, και τα μετατρέπει σε ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν μυθικό δράμα. “Με τον ήχο του κλεισίματος των πορτών του αυτοκινήτου, ένα σμήνος κοτσυφιών σηκώθηκε από το διπλανό λιβάδι. Καθώς απομακρύνονταν, το έδαφος, με όλη την υγρασία να περνάει μέσα του, έμοιαζε να τρεμοπαίζει από τον ήχο των φτερών τους.” Ενσαρκώνει την εφήμερη φύση της ανθρώπινης στιγμής στη μεγαλύτερη κλίμακα της φύσης και του χρόνου, ενώ παράλληλα φωτίζει και υποδηλώνει την ουσιαστική αξία των αγώνων μας με τον φυσικό κόσμο, ο ένας με τον άλλον και τον εαυτό μας.
Στο “White Squares”, ένας άνδρας έχει λάβει δικαστική απόφαση που του απαγορεύει την επαφή με τον γιο του. “Ήταν θυμωμένος στην πραγματικότητα με το δικαστήριο – με το φυσικό αντικείμενο αυτού, όπως κάποιος μπορεί να θυμώσει με ένα χαμηλό κάσωμα πόρτας στο οποίο χτυπάει το κεφάλι του.” Η σύζυγός του είχε καταθέσει: “Δεν κάνει ποτέ τίποτα, δεν τακτοποιεί ποτέ τίποτα.” Αποφασίζει ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να κερδίσει ο γιος του τον ετήσιο αγώνα πάπιας του ποταμού, έχοντας ταπεινωθεί την προηγούμενη χρονιά. “Κάποιοι άνθρωποι πάντα κερδίζουν πράγματα. Άλλοι άνθρωποι ποτέ δεν κερδίζουν τίποτα.” “Δεν μπορείς να βασίζεσαι στην τύχη,” παρατηρεί ο πατέρας, και η ιστορία δείχνει ότι ούτε στην πράξη μπορείς πάντα να βασίζεσαι.
Αυτές οι ιστορίες είναι διατεταγμένες σε πολύ σύντομες παραγράφους, πολλές από μία μόνο πρόταση, και αυτές συχνά αποτελούμενες από λίγες λέξεις. Είναι ένα τέχνασμα που σε λιγότερο επιδέξια χέρια θα μπορούσε να παράγει μια ψεύτικη προσπάθεια για ποιητικό αποτέλεσμα· εδώ, προσδίδει έναν φυσικό ρυθμό που δημιουργεί μέγιστη δύναμη, παρουσία και νόημα. Το δράμα προκύπτει από τη φρεσκάδα της μαρτυρίας και την άψογη τοποθέτηση της δράσης στην αφήγηση.
Το σπίτι στον ομώνυμο τίτλο πολιορκείται από ισχυρούς ανέμους και βαριά βροχή: η καταιγίδα της μοίρας που μπορεί να χτυπήσει οποιαδήποτε οικογένεια. Οι κάτοικοι είναι απροετοίμαστοι για την επίθεση της τρικυμίας που συμβαίνει μία φορά στα 20 χρόνια, αλλά τώρα έρχεται κάθε χρόνο. Ο σύζυγος αγόρασε σφραγιστικό υλικό, αλλά δεν κατάφερε να το εφαρμόσει έγκαιρα στις σανίδες της καμπίνας, με αποτέλεσμα να εισχωρεί νερό στο σπίτι. Ήταν ανέμελος σχετικά με τα πεύκα που μεγάλωναν κοντά στις γραμμές ηλεκτρικής ενέργειας, βασιζόμενος στα κυπαρίσσια για να τα μπλοκάρουν αν πέσουν. Η γυναίκα του είναι πιο επίμονη σχετικά με τους κινδύνους, και κι αυτός το γνωρίζει, παρατηρώντας: “Υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη τώρα, στον καιρό.”
Το “Pulse” είναι μια ιστορία για το πόσο συνδεδεμένα είναι τα ζωντανά όντα: δέντρα, άνθρωποι, οικογένειες, κοινότητες. Ένας χειριστής δέντρων λέει στο ζευγάρι ότι όταν πέφτει ένα δέντρο σε μια συστάδα, τα υπόλοιπα σίγουρα θα ακολουθήσουν, και ο σύζυγος θυμάται τους παππούδες του και πώς πέθαναν μέσα σε λίγες εβδομάδες ο ένας από τον άλλον. Σκέφτεται: “Είναι το έδαφος. Απλά πρέπει να ελπίζουμε ότι το έδαφος θα κρατήσει.” Το βιβλίο στο σύνολό του υποστηρίζει σθεναρά την κεντρική θέση της συλλογής διηγημάτων στην ανάγνωση της λογοτεχνίας, και την ανάγνωση της λογοτεχνίας ως ένα χώρο και μια πρακτική όπου η λογική και η ενσυναίσθηση μπορούν να ανθίσουν.
Το Pulse του Cynan Jones κυκλοφορεί από την Granta (£14.99). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλετε το αντίτυπό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις αποστολής.
