Η παραδοσιακή μουσική της Νότιας Ουαλίας σπάνια ακούγεται τόσο κοσμική όσο στα χέρια του Huw Marc Bennett. Ο παραγωγός και πολυοργανίστας, στο τρίτο του άλμπουμ, “Heol Las” (Blue Street), παίρνει παραδοσιακά τραγούδια από την περιοχή Glamorgan – γνωστή για την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα, καθώς και για τους λόφους και την άγρια ακτογραμμή της – και τα βυθίζει σε χαλαρές ενορχηστρώσεις, με παγκόσμιες επιρροές και μεθυστικές δόσεις surf rock και sitar.
Καθώς το άλμπουμ του Bennett ταξιδεύει από τις βιομηχανικές κοιλάδες στην χερσόνησο Gower, σφύζει από ταιριαστή ομορφιά και ενέργεια. Το “Carol Haf” (Summer Carol) ανοίγει τη διαδικασία με παστορικές fingerpicking μελωδίες, προτού ένα ρυθμικό χτύπημα τυμπάνων σπάσει το τραγούδι σε ένα κιθαριστικό σόλο που θυμίζει μεντιτατιβική ράγκα. Το “Cân y Saer Maen” (Stonemason’s Song) χτίζει παρόμοια βαριά μαγεία στην αλληλεπίδραση οργάνων, ακουστικών και ηλεκτρικών κιθάρων. Όταν μια βαριά νότα μπάσου πέφτει, τα βιολιά του Seth Bye προσθέτουν αντιφωνικές στρώσεις και η πυκνή ατμόσφαιρα γίνεται πιο έντονη.
Τραγούδια βασισμένα σε συνθεσάιζερ, όπως το “Cân Gwasael” (Wassail Song) και το “Yr Abaty” (The Abbey), ακούγονται σαν χαμένες μουσικές θεματικές μελωδίες από βιβλιοθήκη για τρομακτικά παιδικά τηλεοπτικά δράματα, ενώ το “Gwenith Gwyn 1837” (White Wheat 1837) παντρεύει ένα θλιμμένο εκκλησιαστικό όργανο με τον ήχο της βροχής που πέφτει. Το “Y Fedwen” (The Birch) είναι ακόμα καλύτερο, σαν μια αστραφτερή, φιλική προς το ραδιόφωνο έκλαμψη χαμένης ψυχεδέλειας από την Sain Records.
Ο Bennett συνδυάζει δύο τραγούδια μεταγραμμένα από τον Ουαλό βάρδο του 18ου αιώνα, Iolo Morganwg, πάνω στα κρουστά τύμπανα του Yusuf Ahmed, και η εκπληκτική τραγουδίστρια Angela Christofilou προσθέτει στίχους εμπνευσμένους από τις ανιψιές του Bennett που αποτελούν την πρώτη γενιά στην οικογένειά του που βιώνει ουαλόφωνη εκπαίδευση. “Dyma ei geirau ni / Llais yfory / Gadewch i mi chwarae / I bod yn rhydd”, τραγουδάει – “αυτά είναι τα λόγια μας, η φωνή του αύριο, αφήστε με να παίξω, και να είμαι ελεύθερη”. Το παρελθόν της Ουαλίας συναντά το μέλλον της εδώ σε αναζωογονητικούς, αποκαλυπτικούς ήχους και συναισθήματα.
Επίσης κυκλοφορούν αυτόν τον μήνα:
Ο Ιρλανδός κιθαρίστας και τραγουδοποιός της παραδοσιακής μουσικής Joshua Burnside, με το άλμπουμ του “It’s Not Going to Be Okay” (Nettwerk), είναι ένα συγκλονιστικά καλό άλμπουμ για τον θάνατο του καλύτερού του φίλου. Τραγούδια όπως το “Nicer Part of Town”, με απλή ακουστική κιθάρα, έχουν ήρεμα καταστροφικές εικόνες, ενώ άλλες αφηγήσεις χτυπούν πιο δυνατά: το “The Last Armchair” με ιντερνετικό ρυθμό, είναι εκεί που καθόταν ο φίλος του πριν πεθάνει, και όπου ο Burnside τώρα τρώει το πρωινό του. Το φινλανδικό δίδυμο Akkajee, με το “Pölynkerääjä” (The Dust Collector) (αυτοέκδοση), είναι γεμάτο εκπληκτική φιλοδοξία, τροφοδοτώντας λαϊκές ιστορίες και όργανα μέσω ασυνήθιστων αφηγητών, όπως καμπάνες εκκλησίας, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι και ένα αποσυντιθέμενο σώμα. Οι φωνές των Meriheini Luoto και Iida Savolainen μπλέκονται σαν ηλεκτρισμός γύρω από nyckelharpas, kanteles και ocarinas. Το νέο άλμπουμ του Ιρλανδο-Βρετανικού τρίο The Weaving, “Dlúth & Inneach” (Warp & Weft) (αυτοέκδοση), είναι μια πιο απαλή δέσμη μαγείας για την άνοιξη, συνδυάζοντας το κουμπωτό ακορντεόν της Méabh Begley, το βιολί του Owen Spafford και το πιάνο της Cáit Ní Riain σε λαμπρά κομμάτια.
