Τα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα της Λόρα Τόμσον, που αφηγούνται την ενηλικίωσή της στην αγγλική επαρχία του Οξφορντσάιρ στα τέλη του 19ου αιώνα, έχουν διασκευαστεί στο παρελθόν για τη σκηνή, με μια παράσταση στο National Theatre το 1978. Ωστόσο, είναι πλέον ευρύτερα γνωστά από τη σειρά του BBC, όπου η Λόρα – με ονοματεπώνυμο που ομοιοκαταληκτεί – μας καθοδηγούσε στις ιδιόρρυθμες δραστηριότητες των χωρικών, καθώς οι ήρεμες αγροτικές ρουτίνες συναντούσαν ένα βιομηχανικό, αστικό μέλλον.
Στη νέα διασκευή της θεατρικής εταιρείας Hammerpuzzle, η δική της ιστορία έχει πλέον την τιμητική της. Ακολουθούμε το ταξίδι της από μια παιδική ηλικία στην οποία το μέλλον της ήταν περιορισμένο και η ανάγνωση ενεργά αποθαρρυνόταν. Η Λόρα, όπως την υποδύεται η Τζέσικα Τεμπλ, είναι ένας τρυφερός συνδυασμός γενναιότητας και ευαισθησίας, εξυπνάδας και αφέλειας. Δίπλα της, ο σκηνοθέτης Μπριν Χόλντινγκ επιδέξια κινητοποιεί τη δεκαμελή ομάδα ηθοποιών-μουσικών του, μεταμορφώνοντάς τους σε ολόκληρες κοινότητες. Αυτοί μπορεί να είναι συμμαθητές που απαγγέλλουν κωμικά ένα αλφάβητο ανάποδα, ή θαμώνες παμπ που εκτελούν ένα τραγούδι για μεθυσμένους, στο οποίο θα επιθυμούσατε διακαώς να συμμετάσχετε.
Είναι επίσης η οικογένειά της, που κυλιέται πάνω στο κάρο που μεταφέρει τη Λόρα από το ταπεινό της χωριό στο συγκρίσιμο κοσμικό Candleford. Ο Κρίστοφερ Γκλόβερ μεταμορφώνεται απρόσκοπτα από τον αυστηρό πατέρα στον καταννοητικό θείο. Ο Άλεξ Γουίλσον είναι σπαρακτικά συμπονετικός, είτε ως ο αδελφός Έντμουντ, που έμεινε πίσω στο Lark Rise, είτε ως ένας Ιρλανδός εργάτης που ελπίζει για νέα από το σπίτι στο Ταχυδρομείο. Εδώ – στο άψογα διαμορφωμένο σκηνικό της Άννας Κέλσι – η Λόρα βρίσκει δουλειά, κάτω από το ενεργητικό βλέμμα της Ντόρκας Λέιν (μια δραστήρια Ρόζαλιντ Φορντ).
Το σενάριο της Τάμσιν Κένναρντ θίγει τον φεμινισμό – η Λόρα και η Ντόρκας είναι «περίεργες» γυναίκες, όπως οι ανύπαντρες κυρίες του Τζορτζ Γκίσινγκ – και την πολιτική (ο πατέρας της Λόρα είναι φαινομενικά ένας φιλελεύθερος που αποκηρύσσει τις περιφράξεις), χωρίς όμως ποτέ να τις αγκαλιάζει πραγματικά. «Όλες οι εποχές είναι εποχές μετάβασης», μας λένε, αλλά η αφηγηματική δομή – που παίρνει μια απρόσμενη τροπή στο δεύτερο μισό – ποτέ δεν μας επιτρέπει να δούμε ακριβώς προς τι οδεύουμε. Γνήσια συγκινητικές συναντήσεις (ο δημοσιογράφος Ζρέι Σολάπουρκαρ είναι μια αμήχανη απόλαυση) οδηγούν μόνο σε διδάγματα για το ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.
Κι όμως, αυτό είναι ένα παρελθόν, και μια εταιρεία, με την οποία θα περάσετε εξαιρετικά ευχάριστα τον χρόνο σας. Ανάμεσα στη γραφή της Τόμσον – ακούμε τη βροχή να «σκάει σαν μολύβι μέσα στο μολύβι νερό» – και το ιστορικό περιβάλλον του θεάτρου, αυτή η ατμοσφαιρική παραγωγή αποτελεί έναν στοργικό φόρο τιμής σε ανθρώπους που, σύμφωνα με τα λόγια της αυτοβιογράφου, αξίζουν να τους θυμόμαστε.
