Η μετάβαση από τον απαιτητικό κόσμο του μπαλέτου σε μια νέα καριέρα αποτελεί μια από τις πιο σύνθετες εμπειρίες για έναν επαγγελματία χορευτή. Η φράση-κλειδί της «μετάβασης χορευτών» αναδεικνύει μια διαδικασία που πολλοί παρομοιάζουν με αναγέννηση, παρά το αρχικό σοκ της απομάκρυνσης από τη σκηνή.

Για τη Lana, πρώην σολίστ στο Australian Ballet, η μητρότητα υπήρξε ο καταλύτης για την αλλαγή. Παρά την επιτυχημένη πορεία της, ένιωθε το κενό που άφηνε η αποχώρηση από το σανίδι το 2018. Σήμερα, εργάζεται ως μαία, προσφέροντας ασφάλεια σε γυναίκες που βιώνουν τον πόνο της γέννας, αξιοποιώντας την υπομονή και την πειθαρχία που απέκτησε στον χορό.

Αντίστοιχα, η Baroness Deborah Bull, πρώην κορυφαία χορεύτρια του Royal Ballet, εντόπισε ομοιότητες ανάμεσα στη σκηνή και τη Βουλή των Λόρδων, όπου υπηρετεί από το 2018. Όπως επισημαίνει, η προετοιμασία μιας ομιλίας περιέχει την ίδια τελετουργία και «περφόρμανς» με μια χορογραφία.

Για τη Sarah Dolník, η απόφαση λήφθηκε εν μέσω της πανδημίας. Η μεταπήδηση από το Czech National Ballet στην κοινωνική εργασία δεν ήταν εύκολη, αλλά η ίδια δηλώνει ανακουφισμένη που πλέον το σώμα της δεν αποτελεί το μοναδικό της «εργαλείο». Ανάλογη πορεία ακολούθησε και ο Federico Bonelli, ο οποίος, αφού χόρεψε για 19 σεζόν στο Royal Ballet, ανέλαβε τη διεύθυνση του Northern Ballet, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για το θέατρο μπορεί να μετουσιωθεί σε ηγετικό ρόλο.

Η Maria Seletskaja, πρώην πρίμα μπαλαρίνα στην Estonian National Ballet, έκανε μια αναπάντεχη στροφή προς τη διεύθυνση ορχήστρας, ενώ η Kay Tien, μέσω της συμβουλευτικής εταιρείας Pivot Pointe, βοηθά πλέον άλλους χορευτές να αναγνωρίσουν τα ταλέντα τους. Όπως τονίζει η Tien, οι χορευτές είναι «σαν σφουγγάρια»: η εργασιακή ηθική, η πειθαρχία και η ικανότητα γρήγορης μάθησης που αναπτύσσουν καθιστούν την επαγγελματική τους μετάβαση μια υπόθεση επιτυχίας, αρκεί να καταφέρουν να αποσυνδέσουν την αξία τους από το καλλιτεχνικό τους παρελθόν.