Μπροστά στην κατάρρευση του κόσμου, τι μπορεί κανείς να κάνει; Να βγει στους δρόμους; Να τραβήξει στα βουνά; Η νέα δισκογραφική δουλειά του βρετανικού φολκ-ροκ τετράπτυχου προτείνει μια σύνθεση φαντασίας και ρεαλισμού ως μια πιο αποτελεσματική οδό επιβίωσης.

Στο κομμάτι “Dead in a Post-Truth World”, ο Richard Dawson, το πλέον αναγνωρίσιμο μέλος του συγκροτήματος, στρέφεται εναντίον των “φανατικών των σημαιών” που ζουν στο Facebook, δηλώνοντας: “η μυθική χώρα στην οποία δηλώνεις πίστη έχει χαθεί / δεν υπήρξε ποτέ εδώ”. Τον σοβαρό τόνο του αντισταθμίζει ο Rhodri Dawson με ουαλικές προσβολές σε ρυθμό παιδικού τραγουδιού. Ανάμεσα στα χορωδιακά, αισιόδοξα ρεφρέν του “Scales Will Fall”, η Dawn Bothwell αποδίδει αυτό που αποκαλεί “ράπ του βάρδου” – μια σταθερή ροή φωνής, κάτι ανάμεσα σε spoken word και hip-hop – καταδικάζοντας τον καπιταλισμό και υμνώντας την αντίσταση των απλών ανθρώπων. Ένα ακόμη εκπληκτικό, περιστρεφόμενο ρεφρέν, με επικεφαλής τη Sally Pilkington, βρίσκεται στην καρδιά του “End of the Rhythm”, ενός ζωηρού χορού που παρουσιάζει ένα μανιφέστο για τη συλλογική δράση.

Αυτή η συλλογικότητα αποτυπώνεται και στην ίδια τη μουσική: ακατέργαστες αλλά πλούσια δομημένες ενορχηστρώσεις με κιθάρες, σαξόφωνο, τρομπέτα και άλλα όργανα, εμπλουτισμένες με πολλούς καλεσμένους (συμπεριλαμβανομένων παιδιών στην πνευστή και στα φωνητικά).

Ωστόσο, παρά τα συνθήματα των πλακατ, υπάρχει και φανταστική, βουκολική αφήγηση. Μιλά για ένα ακλόνητο άλογο ονόματι Clara, για μια συνάντηση πνευμάτων σε ένα λιμνάζον νερό στο εντυπωσιακό 20λεπτο τραγούδι “Clear Pools”, και για το ψυχεδελικό όραμα του θανάτου στο “Land of the Dead”, το τελευταίο αποδιδόμενο στην υπέροχη ουαλική ποίηση του Davies. Αυτές οι αφηγήσεις, κρίσιμα, δεν μοιάζουν με απόδραση, αλλά αποτελούν μέρος του πολιτικού οράματος του άλμπουμ – ενός οράματος που δεν θα έπρεπε να θεωρείται ριζοσπαστικό – όπου ο ιδεαλισμός, η αρχή και ο φυσικός κόσμος συνδέονται άρρηκτα.