Η σχέση του συγγραφέα Joe Dunthorne με τα βιβλία ξεκίνησε από τα πρώτα αναγνώσματα της παιδικής του ηλικίας, όπως οι ιστορίες Alfie της Shirley Hughes, τις οποίες θυμάται να διαβάζει με τον πατέρα του στη σοφίτα του σπιτιού τους στο Swansea πριν από 40 χρόνια. Στην ηλικία των 10 ετών, ο Terry Pratchett ήταν ο απόλυτος λογοτεχνικός του ήρωας, με το έργο Mort να τον εντυπωσιάζει για την ικανότητα του συγγραφέα να παρουσιάζει τη μεταθανάτια ζωή με μια ιδιότυπη, σχεδόν γραφειοκρατική οπτική.
Ως έφηβος, το έργο Tess of the d’Urbervilles του Thomas Hardy ήταν το πρώτο που του προκάλεσε έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο, ενώ το Trainspotting του Irvine Welsh, που διάβασε στα 17 του, ήταν αυτό που του ενέπνευσε την επιθυμία να γίνει ο ίδιος συγγραφέας. Στην προσπάθειά του να καταγράψει την οικογενειακή του ιστορία, το βιβλίο HHhH του Laurent Binet στάθηκε καθοριστικό, προσφέροντάς του το πλαίσιο για να ισορροπήσει ανάμεσα στη σοβαρότητα και την υποκειμενικότητα.
Η στάση του απέναντι στους συγγραφείς άλλαξε με τον καιρό. Ενώ για χρόνια απέφευγε τον Dylan Thomas λόγω της υπερπροβολής του στο Swansea, ανακάλυψε εκ νέου την αξία του μέσα από τα αυτοβιογραφικά διηγήματα της συλλογής Portrait of the Artist As a Young Dog. Παράλληλα, αναθεώρησε την άποψή του για την επανάληψη της ανάγνωσης, ξεχωρίζοντας τη συλλογή Meadowlands της Louise Glück για τη λιτότητα της γλώσσας της. Αντίθετα, η επανεπίσκεψη στο The Secret History της Donna Tartt μετά τα φοιτητικά του χρόνια, του άφησε μια αίσθηση απογοήτευσης.
Σήμερα, ο Joe Dunthorne απολαμβάνει το έργο Housekeeping της Marilynne Robinson και το σατιρικό My Prizes του Thomas Bernhard, ενώ ως «βιβλίο παρηγοριάς» επιλέγει το The Talented Mr Ripley της Patricia Highsmith, το οποίο συνδέει με προσωπικές στιγμές της ζωής του. Το πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο Children of Radium: A Buried Inheritance κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Penguin.
