Η Βασιλική Εταιρεία Σαίξπηρ (Royal Shakespeare Company – RSC), παρόλο που φέρει το όνομα του τιμώμενου δραματουργού της, βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου η οικονομική της ευμάρεια εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από επιτυχίες όπως το “Matilda: The Musical“. Δεκαπέντε χειμώνες μετά την πρεμιέρα του στο Stratford-upon-Avon, το έργο του Roald Dahl, “The BFG“, παρουσιάζεται ως μια ελπιδοφόρα χριστουγεννιάτικη “εισφορά” στα ταμεία του οργανισμού, ο οποίος αυτή την περίοδο προχωρά σε περικοπές θέσεων εργασίας.
Ενώ το “Matilda” ήταν από την αρχή σαφώς μια μουσική κωμωδία, το “The BFG” φαντάζει να συνδυάζει διαφορετικά στιλ παραστάσεων. Η προσαρμογή του Tom Wells, με επιπλέον υλικό από τη δραματουργό Jenny Worton, περιλαμβάνει ένα στοιχείο αφηγηματικού δράματος, θυμίζοντας κάπως το “The Queen and I” της Sue Townsend, όπου μια μορφή που θυμίζει τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’, με γλυκιά ερμηνεία από την Helena Lymbery, σώζει το έθνος με τη βοήθεια υπερηρώων παιδιών.
Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ένας είδος “μαριονετο-μπαλέτου”, όπου γίγαντες και “ανθρωπάκια” χορογραφούνται με μουσική χωρίς στίχους. Λόγω της προηγούμενης εμπειρίας με το “Matilda”, υπήρχε η προσδοκία ή η ελπίδα ότι οι χαρακτήρες θα τραγουδούσαν. Κάποιες ατάκες, όπως η σημασία του να ονειρεύεσαι μεγάλα, μοιάζουν να προετοιμάζουν ένα μουσικό νούμερο, ώστε σχεδόν να το ακούμε.
Οπτικά, η παράσταση παίζει με την προοπτική, δημιουργώντας μια αίσθηση “μικροσκοπικής” κίνησης, όπου άλλοτε ο 12 μέτρων ύψους μηχανικός BFG δεσπόζει πάνω από τη Σόφι (την οποία στην πρεμιέρα ερμήνευσε η Ellemie Shivers), και άλλοτε ο ηθοποιός που υποδύεται τον γίγαντα, John Leader, υπερυψώνεται πάνω από μια μικροσκοπική μαριονέτα της Σόφι. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει σαφής λογική στο γιατί ο κάθε κύριος χαρακτήρας είναι μεγάλος/μικρός ή από ύφασμα/σάρκα σε κάποια στιγμή, πέρα από το ότι η εναλλακτική του παρουσιάστηκε στην προηγούμενη σκηνή.
Το έργο του Dahl βρέθηκε στο επίκεντρο αντιπαράθεσης το 2023, όταν οι εκδόσεις Puffin Books κυκλοφόρησαν “καθαρισμένες” εκδόσεις, αφαιρώντας γλώσσα και στάσεις που θεωρούνταν ξεπερασμένες και προσβλητικές. Μετά από έντονη δημόσια συζήτηση, οι αρχικές εκδόσεις συνέχισαν να εκδίδονται ως “The Roald Dahl Classic Collection”, παράλληλα με τα “καθαρισμένα” κείμενα, δίνοντας ουσιαστικά στην RSC την επιλογή δύο βιβλίων για να σκηνοθετήσει.
Οι αναγνώστες που προτιμούν τις “καθαρισμένες” εκδόσεις αντί των αρχικών, είναι πιο πιθανό να αναγνωρίσουν το έργο των Wells και Worton. Οι παραλείψεις τους περιλαμβάνουν ένα τμήμα που περιγράφει πώς οι άνθρωποι από διαφορετικές εθνικότητες “δοκιμάζουν” για τους γίγαντες. Η κακή γεύση είναι τόσο μέρος του Dahl, που ο κίνδυνος είναι να μείνει το υπόλειμμα χωρίς καθόλου “γεύση”.
Οι ερμηνευτές είναι άψογοι υπό τη σκηνοθεσία του συν-επικεφαλής του RSC, Daniel Evans. Ωστόσο, με τον BFG και τον κακό γίγαντα Bloodbottler να μοιράζονται την ερμηνεία μεταξύ ενός ηθοποιού, μιας μαριονέτας και τεσσάρων χειριστών μαριονετών επί σκηνής, η συνεκτική χαρακτηροποίηση μπορεί να χαθεί. Συγκριτικά, το “Paddington: The Musical” συνδυάζει πιο απρόσκοπτα ηθοποιία, animatronics και φωνές που προβάλλονται από τα παρασκήνια.
Αντανακλώντας τις πολυπλοκότητες της θεατρικής χρηματοδότησης σήμερα, το “The BFG” είναι μια συν-παραγωγή με τα θέατρα Chichester Festival και Singapore Repertory. Το κοινό αναμφίβολα θα διασκεδάσει, αλλά, ενώ δείχνει κατά διαστήματα την καλλιτεχνική δύναμη του RSC, δυστυχώς δεν μοιάζει να είναι η “γιγάντια” επιτυχία που χρειάζονται τα οικονομικά του.
