Η ταινία “Marty Supreme” αναδεικνύεται σε υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας, όχι μόνο για την κινηματογραφική της αξία, αλλά κυρίως για τον τρόπο που φέρνει στο προσκήνιο ένα αθλητικό άθλημα που έμοιαζε ξεχασμένο. Σε μια εποχή που το ping pong, ή “wiff waff” όπως αναφέρεται, χρειάζεται ενισχύσεις, η ταινία αυτή το κρατάει ζωντανό, παρά την αδιαφορία του κοινού.
Παρόλο που η προσωπική εμπειρία του κριτικού από την πρώτη προβολή της ταινίας, που συνέπεσε με τα γενέθλιά του, ήταν αμφίρροπη – με αποσπασματικές αναμνήσεις και μια αρχική αίσθηση ασήμαντου και αμαρτωλού περιεχομένου – η ταινία “Marty Supreme” δεν στερείται αξίας. Σύμφωνα με την άποψη του κριτικού, η σκηνοθεσία του Josh Safdie έχει καταφέρει να αποτυπώσει κάτι ουσιαστικό από τον κόσμο του 2026, παρά το ότι η ιστορία διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1950. Η ταινία αποτελεί μια καλλιτεχνική αντανάκλαση του σύγχρονου κόσμου.
Ο κεντρικός χαρακτήρας, Marty Mauser, περιγράφεται ως ένα άτομο με “ανεπιτήδευτη αυτοπεποίθηση”, που βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των προσωπικών του επιθυμιών. Η εστίασή του δεν παραμένει στο άθλημα που υποτίθεται ότι αγαπά, αλλά πηδούν από τη μία επιθυμία στην άλλη, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τον αντίκτυπο στις ζωές των άλλων. Αυτό το προφίλ παραπέμπει, όπως σημειώνεται, στον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά και σε μια ευρύτερη εκδοχή του “όλοι εμείς” που εκδηλώνεται έντονα στο διαδίκτυο.
Η ταχύτητα και η συχνότητα των αποφασιστικών κινήσεων του Mauser δημιουργούν μια αίσθηση αντικληματικότητας, θυμίζοντας παλιές αμερικανικές κωμωδίες. Ωστόσο, η ταινία είναι πιο γρήγορη και εύθραυστη, με κάθε πράξη να συνοδεύεται από μια αίσθηση κορτιζόλης. Αυτή η έντονη, αγχωτική εμπειρία, που οι αδελφοί Safdie είχαν τελειοποιήσει σε προηγούμενες ταινίες τους όπως οι “Good Time” και “Uncut Gems”, περιγράφεται ως μια ρεαλιστική αποτύπωση της σύγχρονης ζωής για πολλούς.
Η αισθητική της ταινίας συμβάλλει στην υπερβολή. Η αναδημιουργία της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950, με τα κομψά κοστούμια και τα μπαρ, παρουσιάζεται μέσα από μια νέα οπτική. Ο Safdie, μέσω της επιλογής μη-ηθοποιών και ατόμων με “ασυνήθιστες φυσιογνωμίες”, μετατρέπει το οικείο σε ένα ανησυχητικό ηχώ. Αυτό ενισχύεται από την κινηματογράφηση του Darius Khondji, με έντονα κοντινά πλάνα που διαταράσσουν και αναστατώνουν.
Επιπλέον, η ταινία εμπεριέχει στοιχεία που αποπνέουν μια νυχτερινή, εφιαλτική ατμόσφαιρα, συνδέοντάς την με την σύγχρονη κουλτούρα. Ταυτόχρονα, τα αναχρονιστικά στοιχεία, όπως τραγούδια των Tears for Fears και η χορογραφία του Wally (Tyler Okonma) καθώς το αυτοκίνητο κινείται, εισάγουν μια πολιτισμική επιβολή στο ιστορικό δράμα, “ενισχυμένο” από το παρόν.
Ο σκηνοθέτης Josh Safdie, σε συνέντευξή του στην Guardian, αναφέρθηκε σε τρεις περιόδους πρόσφατης ιστορίας – μεταπολεμική Αμερική, δεκαετία του ’80 και σήμερα – ως στάδια στην υποχώρηση του αμερικανικού ονείρου. Ο Marty ενσαρκώνει αυτή τη μετατόπιση, θυμίζοντας περισσότερο τον Mr Beast παρά χαρακτήρες όπως ο Holden Caulfield. Η ταινία υπογραμμίζει τον τρόπο που βλέπουμε το παρελθόν μέσα από τα σύγχρονα μάτια, δημιουργώντας κάτι νέο.
Η τελική σκηνή, όπου ο Marty επιστρέφει από την Ιαπωνία και βλέπει τον νεογέννητο γιο του, θέτει το ερώτημα αν πρόκειται για μια στιγμή λύτρωσης ή απλώς για μια ακόμα δόση ντοπαμίνης. Η παραδοσιακή ερμηνεία θα οδηγούσε στο πρώτο, αλλά ο κριτικός πείθεται για το δεύτερο. Αυτή η αίσθηση, παρά την αρχική δυσαρέσκεια, είναι αυτή που κάνει την ταινία “Marty Supreme” να είναι σινεμά.
