Η Sylvia Sleigh δεν ζωγράφιζε ποτέ ανθρώπους που δεν θεωρούσε γοητευτικούς. Αντίθετα με τους παλαιούς δασκάλους της ζωγραφικής, η ίδια δεν εξιδανίκευε το γυμνό σώμα, αλλά αποτύπωνε την πραγματική του ομορφιά με έναν ριζοσπαστικό, ρεαλιστικό τρόπο. Στο επίκεντρο της προσοχής βρίσκεται σήμερα ο μνημειώδης πίνακας The Bridge, ο οποίος εκτίθεται στον εκθεσιακό χώρο Malarkey, με θέα τη Russell Square στο Λονδίνο.

Το έργο αυτό, που φιλοτεχνήθηκε το 1963, απεικονίζει την Johanna Lawrenson σε μια στάση που παραπέμπει στη Sleeping Venus του Giorgione, αλλά με μια σύγχρονη, τολμηρή ματιά. Ο πίνακας παρουσιάζεται μαζί με επτά ακόμη έργα της καλλιτέχνιδας, σε μια έκθεση που επιμελήθηκε ο Daniel Malarkey, αναδεικνύοντας τη διαδρομή της Sleigh από τη Wales όπου γεννήθηκε το 1916, έως την εγκατάστασή της στη Νέα Υόρκη το 1961.

Η Sleigh, η οποία ήθελε να αποδίδει και στα δύο φύλα την ίδια αξιοπρέπεια, δήλωνε πως στόχος της ήταν να αποφύγει την αντικειμενοποίηση της γυναίκας. Σύμφωνα με τον μελετητή Andrew Hottle, η καλλιτέχνιδα δεν ακολούθησε μια κραυγαλέα ακτιβιστική πορεία, αλλά υιοθέτησε μια διανοητική προσέγγιση στον φεμινισμό. Δούλευε αργά και μεθοδικά, εφαρμόζοντας επτά στρώματα χρωμάτων για να αποδώσει τη ζωντάνια του δέρματος, ενώ η παρουσία της στο εργαστήριο ήταν πάντα γεμάτη συζητήσεις με τα μοντέλα της.

Εκτός από το The Bridge, η έκθεση περιλαμβάνει και άλλα έργα, όπως το πορτρέτο του Robert Wamsganz, επιβεβαιώνοντας τη θέση της Sleigh ως μιας μοναδικής προσωπογράφου. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 8 Μαΐου έως τις 15 Ιουλίου, προσφέροντας μια σπάνια ευκαιρία στο κοινό να έρθει σε επαφή με μια καλλιτέχνιδα που αντιμετώπιζε το γυμνό σώμα ως μια φυσική ανθρώπινη κατάσταση.