Η πρόσφατη σεζόν του “The Traitors” ολοκληρώθηκε με ένα αγωνιώδες φινάλε, αναδεικνύοντας χαρακτήρες από τους αφελείς εξωστρεφείς μέχρι τους wannabe ντετέκτιβ που παρατηρούσαν κάθε κίνηση των συμπαικτών τους για ίχνη προδοσίας. Ωστόσο, μια παίκτρια ξεχώρισε για την ήρεμη αποφασιστικότητά της, παρά τη συνεχή καταιγίδα υποψιών και κατηγοριών. Αυτή ήταν η Jade Scott, και δεν ήταν καθόλου περίεργο όταν, από νωρίς στη σεζόν, αποκάλυψε ότι ήταν μια παθιασμένη gamer.

«Το Minecraft ήταν η αρχή μου, στα 15 μου», λέει. «Έκανα πολλούς φίλους στο σχολείο παίζοντας αυτό.» Από αυτήν την αθώα εισαγωγή, ωστόσο, προχώρησε σε πιο σκοτεινούς τίτλους: το shooter πρώτου προσώπου Counter-Strike: Global Offensive και το multiplayer battle-arena παιχνίδι Dota. «Εκεί ξεκίνησε πραγματικά το ενδιαφέρον μου για τα παιχνίδια στρατηγικής», εξηγεί.

Το “The Traitors” είναι, κατά μία έννοια, ένα παιχνίδι, όπως κανένα άλλο reality show. Είναι έντονα εμπνευσμένο από το επιτραπέζιο παιχνίδι γνωστό ως λυκάνθρωπος ή μαφία, όπου οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούν δεξιότητες κοινωνικής επαγωγής για να εντοπίσουν έναν δολοφόνο ανάμεσά τους. Πράγματι, η αρχική εκδοχή του σόου, η ολλανδική σειρά De Verraders, προέκυψε μετά το πρώτο lockdown του Covid, κατά τη διάρκεια του οποίου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν ανακαλύψει το multiplayer online παιχνίδι Among Us, όπου μια ομάδα παικτών πρέπει να εκτελέσει ασήμαντες εργασίες σε ένα διαστημόπλοιο, ενώ προσπαθεί να καταλάβει ποιος από αυτούς είναι ο δολοφόνος. Άρα, ένας παίκτης βιντεοπαιχνιδιών θα είχε ένα πλεονέκτημα στο “The Traitors”, σωστά;

Τον χρόνο που προηγήθηκε της εμφάνισής της στο σόου, η Scott έπαιζε δύο indie παιχνίδια βασισμένα στην κοινωνική επαγωγή: το survival adventure Project Winter και τη σάτιρα γραφείου, Dale & Dawson Stationery Supplies. Και τα δύο απαιτούν από ομάδες παικτών να εκτελέσουν μια σειρά από εργασίες σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης, ενώ λίγοι είναι εκεί για να σαμποτάρουν την πρόοδο. Οι ειλικρινείς εργαζόμενοι πρέπει να ανακαλύψουν και να ξεσκεπάσουν τους κακοποιούς πριν να είναι πολύ αργά. Ουσιαστικά, έκανε προπόνηση για να γίνει πιστή.

«Πάντα ήθελα να πάω ως πιστή», επιβεβαιώνει. «Η άποψή μου έχει αλλάξει από τότε που έφυγα από το κάστρο, αλλά πάντα πίστευα ότι το παιχνίδι ήταν πολύ πιο δύσκολο για τους πιστούς και μου αρέσει να παίζω παιχνίδια σε πιο δύσκολο επίπεδο. Ως πιστή προσπαθείς να λύσεις ποιοι είναι οι προδότες, αλλά ως προδότης, πίστευα ότι έχανες αυτήν την πτυχή της επίλυσης προβλημάτων. Η στρατηγική μου ήταν να πάω και αμέσως να προκαλέσω κάποια υποψία, γιατί έτσι προστατεύεσαι από τη δολοφονία… απλώς δεν συνειδητοποίησα πόση υποψία θα δεχόμουν!»

Πράγματι, η Scott ήταν διαρκής στόχος κατηγοριών και υποψιών. Ήταν δύσκολο. Με το gaming, κάθεσαι πίσω από μια οθόνη, και επικοινωνείς μέσω Discord, οπότε απλώς αρχίζεις να μιλάς και χτίζεις φιλικές σχέσεις με ανθρώπους, αλλά με το “The Traitors”, δεν έχεις τίποτα να κρύψεις. Ήταν ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον για να σκεφτείς τη στρατηγική και τον τρόπο που επικοινωνώ με τους ανθρώπους.»

Έτσι, οι τακτικές που είχε μάθει παίζοντας παιχνίδια όπως το Project Winter και το Dale & Dawson κατέρρευσαν αμέσως; «Ήμουν αρκετά καλή στο να αμύνομαι στον στρογγυλό τραπέζι», λέει. «Πολλά από αυτά προήλθαν από την πρακτική που απέκτησα με παιχνίδια κοινωνικής εξαπάτησης. Τη στιγμή που προσεγγίζεις το τραπέζι με κάποια λογική και αιτιολογία, και λες, «Καταλαβαίνω γιατί το πιστεύεις αυτό, αλλά δεν έχω κάνει τίποτα για να το υποδείξω», δεν έχουν τίποτα να αντικρούσουν. Επίσης, δεν ένιωθα ότι είχα κάτι να αποδείξω σε κανέναν – νομίζω, όταν είσαι αμυντικός, τα πράγματα γίνονται χειρότερα αν πηγαίνεις γύρω γύρω και προσπαθείς να ανακατευτείς. Σκεφτόμουν, αν πάω να μιλήσω σε αυτό το άτομο, μήπως αυτό απλώς μοιάζει σαν να προσπαθώ να μπω στα καλά του βιβλία;»

Μια πτυχή που η Scott σίγουρα πήρε από το να παίζει στρατηγικά παιχνίδια ήταν η παρατήρηση των μηχανισμών του παιχνιδιού και η λήψη σημειώσεων. «Είχα διαφορετικές μορφές», λέει. «Κάθε μέρα είχα ένα είδος συστήματος φωτεινού σηματοδότη για το πώς αισθανόμουν για κάθε άτομο. Το πράσινο υποδείκνυε ποιον πίστευα ότι ήταν πιστός, αν και δεν είσαι ποτέ 100% σίγουρος – και αναπόφευκτα αυτοί οι άνθρωποι απλώς θα δολοφονούνταν! Το κόκκινο ήταν ποιον ήμουν πιο πεπεισμένη ότι ήταν προδότης εκείνη τη στιγμή. Έγραψα επίσης τα ονόματα όλων σε ένα κομμάτι χαρτί και μετά τραβούσα γραμμές μεταξύ τους, με βάση ποιον έβλεπα να έχει συνομιλίες – λίγο σαν αυτούς τους πίνακες με φελιζόλ που χρησιμοποιούν οι ντετέκτιβ της τηλεόρασης, με τις κόκκινες γραμμές μεταξύ των φωτογραφιών. Το έχω αναφέρει προηγουμένως, αλλά κοιτούσα και κοιτούσα τη σελίδα και οι μόνοι παίκτες μεταξύ των οποίων δεν είχα τραβήξει γραμμές ήταν η Rachel και ο Stephen. Ήμουν τόσο απασχολημένη με το να βρίσκω τρόπους να αμύνομαι… απλώς χάνεις το προφανές, έτσι δεν είναι;»

Από τότε που έφυγε από το κάστρο του “The Traitors”, η Scott λέει ότι δεν έχει παίξει παιχνίδι κοινωνικής εξαπάτησης – ίσως έχει τελειώσει με το να δέχεται τις υποψίες των άλλων. Τώρα έχει προχωρήσει σε παιχνίδια όπως το Outer Wilds και το Blue Prince, τα οποία σε φέρνουν αντιμέτωπο με παράξενα περιβάλλοντα επίλυσης γρίφων αντί για άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, υπήρξε ένα άλλο ενδιαφέρον αποτέλεσμα από τον χρόνο της στο “The Traitors”. Σπουδάζοντας επί του παρόντος για ένα διδακτορικό, πιστεύει ότι οι εμπειρίες της στην αιχμή του δόρατος του στρογγυλού τραπεζιού ήταν εξαιρετικά χρήσιμες για μια συγκεκριμένη πτυχή. «Κάτι για το οποίο ήμουν πραγματικά επιφυλακτική, και νομίζω ότι πολλοί διδακτορικοί φοιτητές είναι το ίδιο, είναι το viva», λέει. «Κάθεσαι κυριολεκτικά σε ένα δωμάτιο με εξεταστές και πρέπει να υπερασπιστείς τη διατριβή σου. Λοιπόν, έμαθα πραγματικά πώς να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου και να υποστηρίζω ένα επιχείρημα!»