Η Nadia Boulanger (1887-1979) είναι σήμερα κυρίως γνωστή ως μια εξαιρετικά επιδραστική δασκάλα, η οποία διέδωσε το ευαγγέλιο του νεοκλασικισμού σε πολλές γενιές συνθετών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ήταν επίσης μαέστρος και οργανίστρια, και στα πρώτα της βήματα, τουλάχιστον, είχε φιλοδοξίες ως συνθέτρια, τις οποίες εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό στις αρχές της δεκαετίας του 1920, λίγα χρόνια μετά τους θανάτους τόσο της ταλαντούχου νεότερης αδελφής της, Lili, όσο και του μέντορά της, του πιανίστα και συνθέτη Raoul Pugno.

Σε συνεργασία με τον Pugno, η Boulanger συνέθεσε την όπερα “La Ville Morte”, ένα έργο τεσσάρων πράξεων βασισμένο σε ένα θεατρικό έργο του Gabriele D’Annunzio. Το έργο επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα στην Opéra-Comique του Παρισιού το 1914, αλλά ακυρώθηκε μετά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η όπερα σώζεται μόνο σε φωνητική παρτιτούρα και για αυτή την πρώτη παγκόσμια ηχογράφηση, που προέρχεται από παραστάσεις που δόθηκαν στη Νέα Υόρκη πέρυσι, έχει ενορχηστρωθεί ελάχιστα για σύνολο 11 μουσικών.

Η “νεκρή πόλη” του τίτλου της “La Ville Morte” είναι οι Μυκήνες, και η περίπλοκη ιστορία αγάπης, πόθου και φιλοδοξίας μεταξύ ενός κουαρτέτου αρχαιολόγων διαδραματίζεται στα ερείπια της αρχαίας πόλης. Μουσικά, το έργο παραπέμπει στον Wagner, τον Fauré και κυρίως στον πρώιμο Debussy, ωστόσο, το έργο δεν καταφέρνει να πείσει πλήρως σε κανένα από αυτά τα ύφη και χάνει τη δραματική του ορμή πολύ πριν την σύντομη τελευταία πράξη, παρά τις καλύτερες προσπάθειες του μαέστρου Neal Goren και του επίμονου καστ των τεσσάρων σολίστ.