Πριν από περισσότερα από 40 χρόνια, γνώρισα για πρώτη φορά τη Susie Figgis, όταν την πήρα συνέντευξη για το “The Company of Wolves”, την πρώτη μου ταινία σε παραγωγή με τον Neil Jordan. Συναντηθήκαμε στο τότε σινεμά μου, το Scala. Ήταν ένα πολυσύχναστο, θορυβώδες γραφείο, αλλά ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, οπότε ανεβήκαμε στη στέγη. Η Susie, που ήδη θεωρούνταν θρύλος έχοντας κάνει το casting για τα “Bloody Kids” του Stephen Frears, τις avant garde ταινίες της Laura Mulvey και τον “Gandhi” με τον Ben Kingsley, ξέσπασε σε μια ηφαιστειακή έκρηξη ανεμπόδιστου ενθουσιασμού για το σενάριο της Angela Carter και του Neil. Η δόνηση από τις εκρηκτικές βωμολοχίες και τα φλύαρα “darlings” σχεδόν με εκτόξευσε στους δρόμους του King’s Cross που απλώνονταν από κάτω.
Έτσι ξεκίνησε μια επαγγελματική σχέση που διήρκεσε πάνω από 23 ταινίες. Το έργο που της αναθέσαμε για το “The Company of Wolves” ήταν δύσκολο: να βρει μια ηθοποιό για τον ρόλο της έφηβης Rosaleen. Το πέτυχε με σχολαστικές και ακούραστες μεθόδους (το σήμα κατατεθέν της), υπερβαίνοντας τις προσδοκίες μας όταν ανακάλυψε την εξαιρετική Sarah Patterson. Στη συνέχεια, ξεπέρασε τον εαυτό της με την πρόταση της Angela Lansbury για τον ρόλο της “Grannie” (η οποία πέταξε από το Hollywood για να γυρίσει μαζί μας και έμεινε με τον αποκεφαλισμό του χαρακτήρα της για κόπο) και ένα κορυφαίο συμπρωταγωνιστικό καστ από χορευτές, performers και βετεράνους ηθοποιούς για το παράξενο, βίαιο παραμύθι μας στο δάσος. Το πάθος της για τον κινηματογράφο ήταν μεταδοτικό: όχι μόνο για τους δημιουργούς, αλλά και για τους ατζέντηδες και τους ηθοποιούς που διάβαζαν τα σενάριά μας. Η Susie απαιτούσε μια έξυπνη και στοχαστική ανταπόκριση στα σενάρια, οπότε ένα απλό ναι ή όχι δεν επαρκούσε.
Οι ρίζες της ως μέλος της avant garde πειραματικής αυτοσχεδιαστικής θεατρικής κολεκτίβας “The People Show” της δεκαετίας του ’60/’70 (μαζί με τον ξάδερφό της, σκηνοθέτη Mike Figgis) μπορεί να φαίνονται σε αντίθεση με την απόλυτη πίστη της στον επαγγελματισμό, την ακρίβεια και την αδιάλλακτη αφοσίωση στον σκηνοθέτη και, τελικά, στην ταινία. Αλίμονο σε όποιον ηθοποιό έφτανε αργοπορημένος σε ένα casting της Susie Figgis!
Μετά το “The Company of Wolves”, μας χάρισε μια σειρά από λαμπρές ανακαλύψεις για τον Neil: την Cathy Tyson στο “Mona Lisa”, τον Jaye Davidson στο “The Crying Game” και τον Eamonn Owens στο “The Butcher Boy”. Παράλληλα, συνέχισε τη συνεργασία της με τον Richard Attenborough και τον Frears σε πολλές ταινίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, και συμμετείχε στο casting βραβευμένων με Όσκαρ και Bafta παραγωγών, όπως τα “Heat and Dust”, “The Killing Fields”, “The Mission”, “Local Hero”, “A World Apart”, “Scandal” και “Wish You Were Here”. Βρισκόταν, και παρέμενε, στην πρώτη γραμμή και στην αιχμή του νέου βρετανικού κινηματογράφου, αναμειγνύοντας ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού του Hollywood με παραγωγές του BFI και του Film4 με την ίδια ευχαρίστηση.
Η προσωπικότητά της, που έμοιαζε με κοκτέιλ μολότοφ, ένας συνδυασμός ανερυθρίαστης ρεαλίστριας Βρετανίδας και ανατρεπτικής αριστερίστριας ριζοσπάστριας, ήταν ένα μοναδικό και αλύγιστο μείγμα ειλικρίνειας, αποσπώντας θαυμασμό για κάποιους, αλλά όχι πάντα μια άνετη σύνθεση για άλλους. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες που συνεργάστηκαν μαζί της γνώριζαν ότι ήταν σε ασφαλή, αν και μερικές φορές ευχάριστα εκκεντρικά, χέρια. Τη δεκαετία του ’90, το ταλέντο της αξιοποιήθηκε σε πληθώρα ταινιών, με ξεχωριστές τις “Hidden Agenda” του Ken Loach, “The Piano” της Jane Campion, “Interview With the Vampire”, “Michael Collins”, “The Full Monty”, “The End of the Affair”, “Velvet Goldmine” του Todd Haynes και “Sleepy Hollow” του Tim Burton.
Το πάθος της Susie για τον κινηματογράφο και η αφοσίωσή της στην τέχνη της οδηγούσαν συχνά σε ζωηρές και φωνακλάδικες συζητήσεις, για να το θέσουμε κομψά. Ωστόσο, εγκαινίασε τη νέα χιλιετία με την πρώτη ταινία “Harry Potter”, “The Philosopher’s Stone”. Ο Burton συνεργάστηκε στενά και αρμονικά μαζί της σε όλες τις βρετανικές του ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των “Charlie and the Chocolate Factory”, “Sweeney Todd” και “Alice in Wonderland”, και εκείνη συνέχισε να συνεισφέρει καθοριστικά σε ταινίες τόσο ποικίλες όσο τα “Colette” και “Bohemian Rhapsody”.
Η Susie έδινε το 100% στις ταινίες της και η μεταδοτική της αγάπη και το χιουμοριστικό της ύφος προσέδιδαν προωθητική ενέργεια σε κάθε ταινία, πέρα από την ιδιοφυΐα της στο casting. Η παρουσία και η έμπνευσή της είναι αναντικατάστατες στο σημερινό τοπίο του δειλού βρετανικού κινηματογράφου.
