Η τηλεοπτική χρονιά που πέρασε χαρακτηρίστηκε από μια σειρά παραγωγών που, παρά τις προσδοκίες, απογοήτευσαν τους θεατές. Από το αμφιλεγόμενο spin-off του “Sex and the City”, “And Just Like That”, που ταλαιπωρήθηκε από αδύναμο σενάριο και αμφιλεγόμενη ανάπτυξη χαρακτήρων, μέχρι την απρόσμενη συνέχεια της σειράς, η οποία εστίασε σε ένα επεισόδιο για το φυσικό αποσμητικό της Seema, η παραγωγή φάνηκε να χάνει τον δρόμο της. Το φινάλε, με την αμφιλεγόμενη εικόνα της πλημμυρισμένης τουαλέτας της Miranda, συμβόλιζε ίσως το τέλος μιας εποχής, αν και οι φανς αναζήτησαν παρηγοριά σε κάθε “wtf” επεισόδιο.
Η σειρά “All’s Fair” με την Kim Kardashian, έλαβε εξαιρετικά αρνητικές κριτικές, συμπεριλαμβανομένης μιας σπάνιας βαθμολογίας μηδέν αστεριών από την Guardian. Τα προβλήματα ήταν πολλά: από το δυσνόητο σενάριο και την υπερβολική εστίαση στον πλούτο και την κατανάλωση, μέχρι τις ερμηνείες που φάνταζαν σχεδόν σκόπιμα κακές. Η αναγγελία για δεύτερη σεζόν αφήνει τους θεατές με αμφιβολίες.
Το ντοκιμαντέρ “AKA Charlie Sheen”, παρά τα γνωστά προβλήματα του πρωταγωνιστή, προσέγγισε την ιστορία του με έναν υπερβολικά επιεική τόνο. Αντί να εμβαθύνει στα προβλήματα, “χαμογέλασε” στις αυτοκαταστροφικές στιγμές του Sheen, αφήνοντας τους θεατές να αναρωτιούνται ποιος τελικά έπρεπε να υποφέρει από την επιτομή του εγωισμού του.
Η σειρά “The Iris Affair”, με την υπόθεσή της για έναν υπερυπολογιστή που μπορούσε να σώσει ή να καταστρέψει την ανθρωπότητα, απογοήτευσε παρά την παρουσία ταλαντούχων ηθοποιών. Το σενάριο φάνηκε να χάνει τη συνοχή του, με τους χαρακτήρες να δείχνουν να εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια.
Στο “MobLand”, η προσπάθεια αναβίωσης του gangland drama των 90s δεν απέδωσε. Οι αμφιλεγόμενες ιρλανδικές προφορές των Pierce Brosnan και Helen Mirren, σε συνδυασμό με την προβλεψιμότητα της πλοκής, κατέστησαν τη σειρά απλά βαρετή.
Τα τηλεοπτικά εγχειρήματα της Meghan Markle, όπως το “With Love, Meghan”, αν και θα μπορούσαν να θεωρηθούν σκόπιμες προκλήσεις για τους επικριτές, στην ουσία παρέδωσαν μια αίσθηση επιφανειακής ευμάρειας, γεμάτη κλισέ και αδικαιολόγητο πλούτο.
Η σειρά “Victoria Beckham” απέτυχε να εξερευνήσει ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής της, παραμένοντας μια “άτονη” παραγωγή που παρέπεμπε σε κατάλογο πωλήσεων, αντί να αναδείξει την προσωπικότητα της.
“The Inheritance” προσπάθησε να μιμηθεί την επιτυχία του “The Traitors”, αλλά η σύγχυση στους κανόνες και η περιορισμένη εμφάνιση της Liz Hurley, την κατέστησαν μια προσπάθεια “υπερβολικά φιλόδοξη”.
Το “Too Much”, η νέα σειρά της Lena Dunham, αν και ανέδειξε το ταλέντο της Meg Stalter, παρέμεινε επιφανειακό και “ασφυκτικό” από την παρουσία πολλών φίλων διασημοτήτων.
Το “Mitchell & Webb Are Not Helping” δεν κατάφερε να σταθεί αντάξιο του προηγούμενου έργου των δημιουργών, με σκετς που επαναλαμβάνονταν και χιούμορ που δεν προσέφερε.
Η δραματοποίηση της ιστορίας της Amanda Knox, “The Twisted Tale of Amanda Knox”, παρά την συμμετοχή της Knox στην παραγωγή, αδυνατεί να προσφέρει μια ισορροπημένη ή συγκροτημένη αφήγηση, εστιάζοντας αποκλειστικά στη δική της οπτική.
Το “Prime Target” αποδείχθηκε αστείο από κάθε άποψη, με μια πλοκή που έγινε όλο και πιο παράλογη, ενώ το ντοκιμαντέρ “1000 Men and Me: The Bonnie Blue Story” αρκέστηκε σε μια επιφανειακή προσέγγιση, παραβλέποντας την ανάγκη για βαθύτερη ανάλυση της ψυχολογίας των εμπλεκομένων.
