Στο Old Louisville, μια γειτονιά με χαρακτηριστική βικτοριανή αρχιτεκτονική, η ιστορία του Jeffrey Mundt και του Joey Banis, και ο φόνος που συνέβη στην 4th Street, αποτελούν τοπικό θρύλο. Η υπόθεση, που έχει απασχολήσει και εκπομπές αληθινού εγκλήματος όπως το Snapped: Killer Couples του Oxygen, παραμένει ένα αγκάθι στην τοπική επικαιρότητα, θυμίζοντας την τραγική ιστορία του Leopold και του Loeb.
Η δίκη των Mundt και Banis το 2009, που περιλάμβανε χρήση μεθαμφεταμίνης, ψυχολογικά παιχνίδια, έντονο BDSM και ένα πτώμα που σαπίζει στο υπόγειο ενός στοιχειωμένου παλιού σανατορίου, αποτέλεσε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ για τα κανάλια αληθινού εγκλήματος. Ωστόσο, ο φόνος του 46χρονου κομμωτή και επιχειρηματία Jamie Carroll, παρουσιάζεται στο νέο ντοκιμαντέρ του HBO, “Murder in Glitterball City”, ως ένα “κουβάρι” χωρίς σαφείς ήρωες και κακούς. Οι συν-σκηνοθέτες Fenton Bailey και Randy Barbato, γνωστοί για τη δουλειά τους στο World of Wonder (παραγωγοί του RuPaul’s Drag Race), επιλέγουν να εμβαθύνουν στην πολυπλοκότητα της υπόθεσης, αποφεύγοντας τις απλοϊκές ερμηνείες.
“Η ιστορία είχε ειπωθεί με έναν τρόπο που θύμιζε American Horror Story,” εξηγεί ο Fenton Bailey, “δείχνοντας δαιμονικούς ανθρώπους και χρησιμοποιώντας ταμπλόιντ τίτλους.” Αντίθετα, το “Murder in Glitterball City” προσεγγίζει τους πρωταγωνιστές με συμπάθεια, παρά τις δυσκολίες που παρουσιάζουν. Ο Joey Banis, ένας μπαρτέντερ με τατουάζ, και ο Jeffrey Mundt, ένας IT consultant με τάση να υιοθετεί βρετανική προφορά για να ακούγεται “σοφιστικέ”, μετά τη γνωριμία τους σε ιστοσελίδα γνωριμιών, μετακόμισαν σε ένα ερειπωμένο αρχοντικό με σκοπό την αποκατάστασή του. Αρχικά, ζούσαν διακριτικά, απολαμβάνοντας την παρέα ο ένας του άλλου, όπως μαρτυρούν οικιακά βίντεο που τους δείχνουν να ακούνε Kylie Minogue και να παίζουν με τις γάτες τους.
Οι Bailey και Barbato, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, έχουν μια μακρά πορεία στη δημιουργία ντοκιμαντέρ, από το “Party Monster: The Shockumentary” μέχρι το “The Eyes of Tammy Faye”. “Μας ελκύουν οι περίπλοκες ιστορίες ή οι απρόσμενοι ήρωες,” λέει ο Barbato. “Ίσως είναι άνθρωποι για τους οποίους οι άλλοι κάνουν βιαστικές κρίσεις ή νομίζουν ότι τους ξέρουν. Είτε τους δαιμονοποιούν, είτε τους περιθωριοποιούν, είτε απλώς τους κρίνουν. Όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα από αυτό.”
Η προσέγγισή τους για το ντοκιμαντέρ για την υπόθεση Banis και Mundt, βασισμένο στο βιβλίο του David Domine, τους οδήγησε στο Old Louisville, μια γειτονιά γεμάτη ιστορία. “Αυτό που μας έκανε να το αγκαλιάσουμε ήταν ότι πρόκειται για μια queer true crime ιστορία,” λέει ο Bailey. “Ο Jeffrey, ο Jamie και ο Joey είναι queer, όπως και ο συγγραφέας David. Το γεγονός ότι αυτή η γειτονιά υπάρχει σήμερα οφείλεται σε queer άνδρες που έσωσαν τα σπίτια τους. Νιώσαμε την ευθύνη να την πούμε σωστά.”
Το σύμβολο του καθρέφτη-μπάλας, που επινοήθηκε στο Louisville το 1917, έγινε το έμβλημα της προσέγγισής τους: “Η ιδέα μιας απλής δέσμης φωτός που χτυπάει σε μια ντισκομπάλα και παράγει όλες αυτές τις συγκεχυμένες, εκθαμβωτικές εκδοχές… Αυτό έπρεπε να καταγράψουμε για αυτήν την ιστορία. Είναι ένα μεμονωμένο γεγονός σε ένα δωμάτιο, αλλά οι δύο άνθρωποι που ξέρουν τι συνέβη έχουν εντελώς διαφορετικές εκδοχές.”
Το ντοκιμαντέρ δεν αποφεύγει τις δύσκολες αλήθειες γύρω από τον εθισμό, το σεξ και τη βία που μπορούν να αποτελέσουν μέρος της queer ζωής, εμπιστευόμενο τον θεατή να κατανοήσει ότι η συναίνεση στην οικειότητα δεν ισοδυναμεί με τη διάπραξη φόνου. “Ήταν σημαντικό να μην το εξωραΐσουμε,” τονίζει ο Bailey. “Αντίθετα, αν επρόκειτο για μια παραγωγή MAGA, θα ήθελαν να τον δαιμονοποιήσουν. Εξετάζοντας την υπόθεση με αμείλικτη λεπτομέρεια, φτάσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε στην αλήθεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ζωής.”
Καθώς το φιλμ προχωρά, παρακολουθούμε τις συλλήψεις των Mundt και Banis, με τον καθένα να κατηγορεί τον άλλον για τον φόνο. Η υπόθεση γίνεται μια ιστορία “αυτός έλεγε, εκείνος έλεγε”, με τον καθένα να έχει μια διαφορετική, αλλά εξίσου πειστική, εκδοχή των γεγονότων. “Ακόμα λογομαχούμε για αυτό,” λέει ο Bailey, αφήνοντας τους θεατές να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι σκηνοθέτες ανακάλυψαν ώρες βίντεο από κάμερες εσωτερικού χώρου σε έναν υπολογιστή. Το ζευγάρι κινηματογραφούσε τα πάντα, από τις στιγμές οικειότητας μέχρι τις έντονες, λεκτικές τους συνομιλίες υπό την επήρεια ουσιών. “Δεν ξέρω αν το να βλέπεις ανθρώπους να κάνουν σεξ είναι κακό,” σχολιάζει ο Bailey, αν και παραδέχεται ότι το υλικό πηγαίνει πέρα από τα συνηθισμένα, δείχνοντας το ζευγάρι σε κατάσταση βαριάς χρήσης ουσιών, με “νεκρά” μάτια. “Οι τηλεφωνικές τους συνομιλίες είναι τόσο ανησυχητικές,” παραδέχεται ο Barbato. “Σκεφτήκαμε πόσο από αυτό θα έπρεπε να συμπεριληφθεί, γιατί είναι τόσο σκοτεινό, σαν να σε τραβάει σε ένα άντρο κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης. Αλλά απεικονίζει τι είναι αυτό, οπότε είναι σημαντικό.”
Σε μια εποχή που ο Trump “περιορίζει” τις επιχορηγήσεις NEA για LGBTQ+ τέχνες και το Glaad αναφέρει ότι η LGBTQ+ ένταξη στον κινηματογράφο βρίσκεται σε “χαμηλό τριετίας”, η δημιουργία ενός τέτοιου ντοκιμαντέρ είναι πρόκληση. “Είναι δύσκολα γενικά,” λέει ο Bailey. “Κάνουμε πολλά έργα που καν δεν προσπαθούμε να προωθήσουμε, απλώς τα ξεκινάμε γιατί είναι πολύ δύσκολο να τα πουλήσεις.”
Το “Murder in Glitterball City” παρουσιάζεται ως αντίστιξη στην πολιτική πόλωση, αναδεικνύοντας τις “γκρίζες ζώνες” και την ανθρώπινη πολυπλοκότητα. “Νιώθω ότι είναι σχεδόν αμυντικό από την πλευρά της queer κοινότητας, [λέγοντας] ότι είμαστε πραγματικοί άνθρωποι. Δεν είμαστε ούτε άγιοι ούτε αμαρτωλοί. Η άρνηση να τιμήσουμε αυτή την πραγματικότητα είναι ένας τρόπος άρνησης να μας δουν.” “Δεδομένης της πόλωσης των καιρών, είναι λίγο πιο ριψοκίνδυνο να γίνει ακατάστατο,” προσθέτει ο Barbato. Το “Murder in Glitterball City” προβάλλεται στο HBO στις 19 Φεβρουαρίου και θα είναι διαθέσιμο στο HBO Max.
