Η δουλειά του συντονιστή οικειότητας (intimacy coordinator) στον κινηματογράφο προκαλεί συχνά αντιφατικά συναισθήματα και παρεξηγήσεις. Η Adelaide Waldrop, μία από αυτές τις επαγγελματίες, εξομολογείται ότι μερικές φορές σκέφτεται να πει ψέματα για την ιδιότητά της, προτιμώντας να δηλώνει ότι είναι λογίστρια, παρά να αντιμετωπίζει τις συνήθεις “πονηρές” ερωτήσεις ή τα ανάρμοστα σχόλια που λαμβάνει όταν αποκαλύπτει την αλήθεια. “Είμαστε ένα θέμα που προκαλεί έντονες αντιδράσεις”, δηλώνει.
Τα τελευταία χρόνια, η πίεση και το ενδιαφέρον γύρω από το επάγγελμα αυτό έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Για κάποιους, οι συντονιστές οικειότητας αποτελούν ένα απαραίτητο κομμάτι του μετα-#MeToo κινηματογραφικού τοπίου, προστατεύοντας ηθοποιούς και συνεργείο, ενώ παράλληλα προσφέρουν σημαντική δημιουργική συμβολή. Διασημότητες όπως η Michelle Williams, ο Alexander Skarsgård και η Emma Stone έχουν εκφράσει τη θετική τους εμπειρία. Για άλλους, όμως, αποτελούν “αστυνομία του σεξ”, που παρεμποδίζει την τέχνη για χάρη της αποφυγής γραφειοκρατικών προβλημάτων.
Παραδείγματα όπως η Mikey Madison, η οποία δεν επιθυμούσε συντονιστή οικειότητας για την ταινία της “Anora”, ή η Jennifer Lawrence που δεν θυμόταν καν αν είχε, υπογραμμίζουν αυτή την αντίθεση. Ακόμη και η Gwyneth Paltrow ζήτησε από έναν συντονιστή να “απομακρυνθεί λίγο” κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του “Marty Supreme”.
Η Florence Pugh έχει επισημάνει ότι ο ρόλος του συντονιστή οικειότητας “ακόμα προσπαθεί να βρει τον εαυτό του”. Ενώ παρόμοιες μορφές εργασίας υπήρχαν για δεκαετίες, όπως η sex educator Susie Bright που συνέβαλε στη χορογραφία οικείων σκηνών στην ταινία “Bound” το 1996, το επάγγελμα εδραιώθηκε ως βασικό μετά το κίνημα #MeToo. Σήμερα, στις ΗΠΑ, οι συντονιστές οικειότητας είναι συνδικαλισμένοι με το Sag-Aftra, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει δικό του μητρώο, απαιτώντας εκτενή εκπαίδευση και τουλάχιστον πέντε παραγωγές.
“Υπήρξε μια πολύ γρήγορη ζήτηση για αυτόν τον ρόλο, η οποία ξεπέρασε την ικανότητα των ανθρώπων να το κάνουν καλά”, εξηγεί η Waldrop. “Δεν είμαστε απλώς εκεί για να ψιθυρίζουμε στα αυτιά των ηθοποιών μεταξύ των λήψεων. Και νιώθω ότι κάποιοι μπαίνουν σε αυτό το επάγγελμα επειδή νομίζουν ότι θα γίνουν έμπιστοι διάσημων σταρ και θα επαινεθούν για την αλλαγή της βιομηχανίας προς το καλύτερο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ένα μεγάλο δημόσιο προφίλ ως IC είναι βοηθητικό. Ο ρόλος μου ήδη τραβάει πολλή ανεπιθύμητη προσοχή, και μπορεί να αποσπά την προσοχή από την εργασία.”
Ο ρόλος του συντονιστή οικειότητας ποικίλλει ανάλογα με το έργο. Σε πολλές περιπτώσεις, ο συντονιστής αναλύει τις οικείες σκηνές του σεναρίου και έχει εμπιστευτικές συζητήσεις με το αρμόδιο συνεργείο και τους ηθοποιούς, ώστε να δημιουργηθεί ένα σαφές σχέδιο πριν από τα γυρίσματα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την κοινοποίηση περιστατικών σεξουαλικού τραύματος ή οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο προσέγγισης των οικείων σκηνών. “Τα πάντα παίρνουν λίγο περισσότερο χρόνο, αλλά αυτό δεν είναι κακό”, δηλώνει ένας άνδρας ηθοποιός που έχει παίξει σε σεξουαλικές σκηνές με και χωρίς συντονιστή. “Δεν ξέρεις ποτέ τι έχουν περάσει οι ηθοποιοί, όλοι έχουμε παρελθόν. Έτσι, η συζήτηση, όπου δεν τίθενται ερωτήσεις, είναι πολύ σημαντική.”
Ακόμη και όταν οι συζητήσεις είναι πιο ελαφρές, όπως η απλή αίσθηση δυσφορίας κάποιου με ένα μέρος του σώματός του που δεν θέλει να φανεί στην κάμερα, η παρουσία του συντονιστή είναι καθοριστική. Ο Robbie Taylor Hunt, συντονιστής οικειότητας με εξειδίκευση σε queer περιεχόμενο, εξηγεί ότι η έγκαιρη εμπλοκή του στις παραγωγές, όπως στην ταινία “Pillion”, αποτρέπει την εμφάνιση στερεοτύπων.
Πέρα από τη χορογραφία σκηνών, οι αρμοδιότητες ενός συντονιστή οικειότητας περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή εκτιμήσεων κινδύνου, την επίβλεψη κλειστών σετ και την παροχή ενδυμάτων σεμνότητας και προστατευτικών μέσων. “Δεν είμαστε επαγγελματίες ψυχικής υγείας”, προσθέτει η Waldrop, “αλλά είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος διαφάνειας και συνεχούς, ενημερωμένης συναίνεσης για όλους.” Η παρουσία τους επίσης απαλλάσσει τις γυναίκες μέλη του συνεργείου από την υποχρέωση να παρέχουν συναισθηματική υποστήριξη στους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια σκηνών σεξ, κάτι που ήταν συνηθισμένο στο παρελθόν.
Βέβαια, έχουν υπάρξει και πιο σοβαρά περιστατικά, όπως η “Maria Schneider” που ένιωσε “λίγο βιασμένη” κατά τη διάρκεια της σκηνής της ταινίας “Last Tango in Paris”.
Για τους συντονιστές οικειότητας, είναι απογοητευτικό να βλέπουν το επάγγελμά τους να μειώνεται σε “clickbait”. “Νιώθω ότι είναι υποτιμητικό”, λέει ο Tommy Ross-Williams, ένας trans IC. “Νομίζω ότι οφείλεται στον φόβο που έχουμε γύρω από τις συζητήσεις για τα σώματα και το σεξ γενικότερα. Αν οι άνθρωποι θέλουν λιγότερο περίπλοκη οικειότητα στην οθόνη, τότε ας καταργήσουν τους συντονιστές οικειότητας. Όμως, από τότε που εμφανίστηκαν οι ICs, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο γενναίοι στο να λένε οικείες ιστορίες με χροιά και πολυπλοκότητα.”
Στο μέλλον, οι συντονιστές οικειότητας ελπίζουν ότι η δημόσια “γοητεία” θα υποχωρήσει. “Ξέρω ότι έχω κάνει καλή δουλειά σε ένα σετ όταν κανείς δεν με προσέχει καθόλου”, λέει η Waldrop. “Επειδή όλα έχουν γίνει εκ των προτέρων, όλοι ξέρουν τι κάνουν σε μια σκηνή, και το μόνο που κάνω είναι να αποστασιοποιούμαι και να το αφήνω να συμβεί.”
