Οι φετινές υποψηφιότητες για Όσκαρ έρχονται να ανατρέψουν τις καθιερωμένες αντιλήψεις για την περίοδο των βραβείων. Η κινηματογραφική βιομηχανία περίμενε σαρωτικές νίκες για προσεγμένες παραγωγές όπως το “Hamnet” της Chloé Zhao, το “One Battle After Another” του Paul Thomas Anderson, το “Frankenstein” του Guillermo del Toro, αλλά και την ξεκαρδιστική κωμωδία “Marty Supreme” του Josh Safdie. Και όντως, αυτές οι ταινίες αναμενόταν να κυριαρχήσουν.
Ωστόσο, κανείς δεν προέβλεψε ότι αυτές οι επιτυχημένες παραγωγές θα έπεφταν θύματα ενός τόσο «αμείλικτου» ανταγωνισμού όσο αυτός που προέρχεται από το “Sinners” του Ryan Coogler. Το βίαιο, γεμάτο ενέργεια φαντασμαγορικό δράμα-θρίλερ, που πραγματεύεται τον ρατσισμό, τη μουσική και την εμπειρία των μαύρων, έχει εκτοξευθεί με 16 υποψηφιότητες, τον υψηλότερο αριθμό για οποιαδήποτε ταινία στα 97 χρόνια ιστορίας των Academy Awards. Ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος, ο Ryan Coogler έχει ήδη γράψει ιστορία στα Όσκαρ.
Παρά τις απουσίες υποψηφιοτήτων για τον Paul Mescal (που υποδύεται τον Σαίξπηρ), για το δεύτερο μέρος της saga “Wicked” και για την Chase Infiniti (η οποία παραβλέφθηκε για την πολυαγαπημένη της ερμηνεία ως κόρη του Leonardo DiCaprio στο “One Battle After Another”), το “Sinners” είναι πλέον η μεγάλη είδηση αυτής της σεζόν των Όσκαρ – ίσως και η μοναδική.
Κατά τη διάρκεια της ετήσιας περιόδου αντιδράσεων, οι επικριτές έχουν εκφράσει τις απόψεις τους, υποστηρίζοντας ότι το “Hamlet” δεν εμπνεύστηκε από τον νεκρό γιο του Σαίξπηρ, Hamnet, και ότι το “One Battle After Another” δεν αντιμετωπίζει την πραγματικότητα του Trumpism. Εν τω μεταξύ, το “Sinners” έχει κερδίσει έναν ξεχωριστό πολιτιστικό πόλεμο, επιτυγχάνοντας ένα σπουδαίο επίτευγμα για μια ιδιαίτερη ταινία. Πρόκειται για μια ευφάνταστη ιστορία υπερφυσικού κακού, η οποία σχολιάζει έξυπνα την ιδέα ότι το blues είναι ένα είδος μουσικής που καταναλώνεται από τους εχθρούς των παραγωγών του. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένας χαρακτήρας που υποδύεται ο Delroy Lindo, ο οποίος δικαίως είναι υποψήφιος: «Οι λευκοί απολαμβάνουν το blues, απλώς όχι τους ανθρώπους που το δημιουργούν». Οι θαυμαστές του “Sinners” θα πανηγυρίσουν την ανατροπή των ήρεμων αληθειών της περιόδου των βραβείων.
Ομολογώ ότι το “Sinners” δεν είναι η αγαπημένη μου ταινία του Coogler. Προτιμώ τις παγκοσμίως επιτυχημένες αφροφουτουριστικές περιπέτειες υπερηρώων του, όπως το “Black Panther”, το δράμα πυγμαχίας “Creed” και το κοινωνικό του έργο “Fruitvale Station”. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτές οι ταινίες ανήκαν σε αναγνωρισμένα είδη, ενώ το “Sinners” είναι αναμφίβολα πιο φιλόδοξο δομικά, καθώς απορρίπτει αυτές τις συμβάσεις και αμφισβητεί τι είναι αποδεκτό σε αυτό που αρχικά μοιάζει με ρεαλιστικό δράμα. Το “Sinners” μπορεί να κυριαρχήσει σε αυτή τη σεζόν των βραβείων, ανταμείβοντας έναν επιβλητικό κινηματογραφιστή και τον εξαιρετικά στιλάτο πρωταγωνιστή του, Michael B Jordan.
Παράλληλα, το “One Battle After Another” του Anderson έρχεται δεύτερο με 13 υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένων των κατηγοριών καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Πρόκειται για μια μπακαναλιά παραξενιάς και ένα ξέφρενο, 162λεπτο εμβατήριο αγνής, αχαλίνωτης κινηματογραφικής τεχνικής – προβλέπω ότι η υποψηφιότητα σκηνοθεσίας είναι αυτή στην οποία μπορεί να νικήσει τον Coogler. Όμως, ποιος ξέρει;
Τα “Marty Supreme”, “Sentimental Value” και “Frankenstein” ακολουθούν με εννέα υποψηφιότητες το καθένα. Το “Marty Supreme”, κατά τη γνώμη μου, είναι η ταινία που αγγίζει την απόλυτη έμπνευση, με τον Timothée Chalamet να προσφέρει μια εκρηκτική απόλαυση. Το “Sentimental Value” είναι μια καλή ταινία, με υπέροχη ερμηνεία από τη Renate Reinsve, αν και όχι τόσο καλή όσο η προηγούμενη ταινία του Joachim Trier, “The Worst Person in the World”, και ίσως να κλίνει λίγο παραπάνω προς την –ναι– συναισθηματική περιοχή του “Jay Kelly” του George Clooney. Το “Frankenstein” είναι ένα πολυτελώς κατασκευασμένο έργο κινηματογραφικής επίπλωσης, αν και του λείπει η σπίθα αγνού τρόμου που θα του έδινε ζωή.
Το “Hamnet” λαμβάνει οκτώ υποψηφιότητες: μια πολυτελής ρομαντική φαντασία που αγαπήθηκε από πολλούς, συμπεριλαμβανομένου εμού, και μισήθηκε από άλλους που αισθάνονται ότι δέχονται επίθεση από έναν συνδυασμό συναισθηματικού εξαναγκασμού και ψευτο-λογοτεχνικού κύρους. Είναι μια όμορφη ταινία, και η Jessie Buckley παραμένει στην πρώτη θέση για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία, αν και πιστεύω ότι μπορεί να ξεθωριάσει στα Όσκαρ και να σαρώσει περισσότερα στα Baftas.
Η καλύτερη ταινία της χρονιάς έχει τέσσερις υποψηφιότητες: το ξεκαρδιστικό, ενοχλητικό αλλά και γκρούβυ βραζιλιάνικο δράμα “The Secret Agent” του Kleber Mendonça Filho – σαν το “The Passenger” του Antonioni γραμμένο από τον Elmore Leonard – με τον Wagner Moura να λαμβάνει υποψηφιότητα για την ερμηνεία του ως ο επιστήμονας που καταζητείται από τις αρχές στη Βραζιλία της δεκαετίας του 1970. Είναι μια σπουδαία ταινία και είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε ότι συνεχίζει να βρίσκει φίλους από το ντεμπούτο της στις Κάννες.
