Η Cynthia Erivo αναλαμβάνει έναν ρόλο που σπάει τα καλλιτεχνικά δεσμά, υποδυόμενη τον ίδιο τον Δράκουλα, τον απόλυτο “έξω από τα καθιερωμένα” της λογοτεχνίας, αλλά και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες στο αλλόκοτο αυτό δράμα. Σε αυτή τη νέα, ανατρεπτική σκηνική μεταφορά του Kip Williams, ο θρυλικός κόμης αποκτά μία εντελώς νέα διάσταση. Ο Williams, γνωστός για την ικανότητά του να φέρνει παλιές ιστορίες στο σήμερα, έχει ήδη εντυπωσιάσει με την one-woman εκδοχή του “The Picture of Dorian Gray” και την punk-inspired προσέγγιση στο “The Maids” του Jean Genet. Ωστόσο, στην περίπτωση του “Δράκουλα”, το αποτέλεσμα διχάζει.
Η παράσταση, όπως και η προηγούμενη επιτυχημένη μεταφορά του “The Picture of Dorian Gray” με την Sarah Snook, περιλαμβάνει πολυάριθμους κάμεραμεν και τεχνικό προσωπικό επί σκηνής, κάποιες φορές επισκιάζοντας την ερμηνεία της Erivo. Η ελαφρώς επικλινής σκηνή δυσκολεύει την ιδανική απεικόνιση του επιβλητικού σκηνικού σχεδιασμού της Marg Horwell, με αποτέλεσμα θεατές να παρακολουθούν την δράση μέσω της μεγάλης οθόνης που δεσπόζει πάνω από τη σκηνή. Παρόλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα δημιουργεί μια σχεδόν ψυχεδελική εμπειρία.
Η Erivo μεταμορφώνεται, αλλάζοντας περούκες και φωνητικές αποχρώσεις για να ενσαρκώσει τη Mina, τη μνηστή του Harker, και την φίλη της Lucy. Στη συνέχεια, φοράει γυαλιά για να γίνει ο ψυχίατρος Dr Seward και μακριές, σγουρές περούκες για να δώσει ζωή στον Van Helsing. Η επιτυχία της παράστασης έγκειται στην αριστοτεχνική ενσωμάτωση της ζωντανής μετάδοσης με το προ-ηχογραφημένο υλικό, με αποτέλεσμα ο θεατής συχνά να δυσκολεύεται να διακρίνει ποιος χαρακτήρας παρουσιάζεται live και ποιος είναι καταγεγραμμένος. Οι απεικονίσεις των Ιρλανδών και Αμερικανών χαρακτήρων είναι σκόπιμα γελοίες, αντικατοπτρίζοντας την εγγενή camp φύση του Δράκουλα.
Είναι αναζωογονητικό να βλέπουμε την Erivo να εκφράζει την queer ταυτότητά της επί σκηνής, με μια αισθησιακή Lucy που βρίσκεται σε σεξουαλική υπέρβαση με έναν ανδρόγυνο Δράκουλα, ή να παρελαύνει με αυτοπεποίθηση με ανδρικά ρούχα. Η αιθέρια φωνή της αποκτά ένα στοιχειωμένο, αιλουροειδές αποτέλεσμα στις τελευταίες σκηνές, όπου τελικά αποκτά τη δύναμη του Δράκουλα σε μια άδεια σκηνή, απελευθερωμένη από την τεχνολογία και τα πλήθη.
Η πολυδιάστατη προσέγγιση αντανακλά τον τρόπο που ο Bram Stoker διέκοπτε τις αφηγήσεις πρώτου προσώπου, χρησιμοποιώντας μορφές ανταλλαγής εγγράφων και επιστολών. Ομοίως, η πρωτοποριακή καλλιτεχνική προσέγγιση του Williams αναδεικνύει την θεματική καρδιά του έργου, τονίζοντας πώς ο θηρευτικός κόμης πυροδοτεί φόβους, αλλά και ενσαρκώνει βαθιά ριζωμένες επιθυμίες.
Ωστόσο, η Erivo φαίνεται κάπως αμήχανη με το υλικό, παρουσιάζοντας μια διστακτική ερμηνεία, σαν να την έχουν αιφνιδιάσει οι τεχνολογίες που την περιβάλλουν. Παρά την παρουσία κάποιων καλοπροαίρετων, αυτοσυνείδητων στιγμών και πονηρού χιούμορ, λίγα στοιχεία είναι πραγματικά αισθητά. Καθώς εναλλάσσεται μεταξύ των χαρακτήρων, οι μεμονωμένες φωνές δεν διαχωρίζονται πάντα επαρκώς, αφήνοντας μια συνολική εντύπωση αταξίας, νωθρότητας και, τελικά, έλλειψης δυναμισμού και δραματικότητας.
Το εύρος της Erivo είναι αξιοσημείωτο, εναλλάσσοντας την ηρεμία, την τσαχπινιά, την περιπλάνηση και την θηριώδη συμπεριφορά. Η βραβευμένη με Tony star του μιούζικαλ “The Color Purple” αποδίδει ένα μελαγχολικό τραγούδι του Clemence Williams με μελαγχολική αδιαφορία. Κατά τα άλλα, οι αθλητικές της προσπάθειες μεγεθύνονται από ένα κινηματογραφικό soundtrack που περιλαμβάνει το “Καρυοθραύστη” του Τσαϊκόφσκι, Σοπέν, Μπιόρκ, ακόμα και ηλεκτρονική trance μουσική. Πράγματι, πρόκειται για μια εκπληκτικά σύνθετη παράσταση, που υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας στην προσπάθειά της να δημιουργήσει μια ηχητική και οπτική ψευδαίσθηση.
Τα οπτικά εφέ, με τον Craig Wilkinson ως σχεδιαστή βίντεο, είναι εντυπωσιακά: ένας ιπτάμενος βαμπίρ, ο Δράκουλας να σέρνεται στον τοίχο. Οι κάμεραμεν, οι υπεύθυνοι περουκών, οι σκηνοθέτες και οι βοηθοί σκηνικών είναι επιμελείς και αποτελεσματικοί. Ο σχεδιασμός της Marg Horwell είναι ευέλικτος, ο φωτισμός του Nick Schlieper και ο σχεδιασμός ήχου της Jessica Dunn είναι δραματικοί, αν και η μουσική του Clemence Williams γίνεται ολοένα και πιο υπερβολική.
Παρά κάποιες μικρές ατέλειες στην απαγγελία, η Erivo είναι χαρισματική, πρόθυμη και ουσιαστικά κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί ως ένα γρανάζι στην περίτεχνη μηχανή του Williams. Ωστόσο, αν δεχτείς να συνδέσεις την μεγάλη σου επιστροφή με ένα πολύ συγκεκριμένο σκηνοθετικό όραμα, υπάρχουν λίγα πράγματα που ακόμη και ένας σούπερ σταρ ηθοποιός μπορεί να κάνει αν αυτό το όραμα είναι εσφαλμένο.
