Μόλις δύο μήνες μετά την εξαιρετική και ιδιωματική διεύθυνση του Τζέιμς Χρούσα σε μια παραγωγή της όπερας του Λεός Γιανάντσεκ στο Covent Garden, το ίδιο έργο επιστρέφει στη σκηνή του Λονδίνου. Αυτή τη φορά, η «Υπόθεση Μακρόπουλος» (διαφορετικά από την «Υπόθεση Μακρόπουλος» της Royal Opera) παρουσιάζεται σε δύο συναυλιακές εκτελέσεις από τον Σερ Σάιμον Ρατλ στο Barbican Hall.
Η εκτέλεση της πρεμιέρας υπό τη διεύθυνση του Ρατλ ήταν απλώς συγκλονιστική. Με μια σχεδόν μανιώδη ταχύτητα, βυθίστηκε στο συναρπαστικό πρελούδιο του Γιανάντσεκ, διατηρώντας έναν αμείωτο ρυθμό για σχεδόν δύο ώρες, καθώς η όπερα παιζόταν χωρίς διάλειμμα. Αυτή η έντονη ένταση ενδεχομένως να στέρησε κάποιες από τις πιο ανάλαφρες πινελιές που κοσμούσαν την προσέγγιση του Χρούσα. Ωστόσο, η εξαιρετικά επιδέξια αίσθηση του Γιανάντσεκ για τις ορχηστρικές λεπτομέρειες και την αρμονία, όπως το σόλο του φαγκότου που σηματοδοτεί την πρώτη εμφάνιση του κεντρικού χαρακτήρα, ουδέποτε θυσιάστηκε. Η London Symphony Orchestra (LSO) έπαιξε με εκπληκτική ζωντάνια.
Για να επιτύχει, η όπερα αυτή απαιτεί μια επιβλητική ερμηνεία του κεντρικού ρόλου της αλχημικά νεαρής ντίβας Εμιλίας Μάρτυ, η οποία γεννήθηκε αρχικά ως Ελίνα Μακρόπουλος το 1585. Αυτή την απαίτηση κάλυψε η Γερμανίδα σοπράνο Μάρλις Πέτερσεν. Η Μάρτυ δεν είναι ένας άμεσα συμπαθής χαρακτήρας, αλλά η Πέτερσεν κατάφερε να αναδείξει τη συναισθηματική ευφυΐα και τη φωνητική μεγαλοπρέπεια, καθιστώντας τον μετασχηματισμό της στην τελευταία πράξη πραγματικά ανυψωτικό. Η γραφή του Γιανάντσεκ για τη Μάρτυ είναι συχνά τρομακτικά εκτεθειμένη, αλλά η Πέτερσεν ανταποκρίθηκε σε κάθε πρόκληση. Ήταν μια ερμηνεία αντάξια να την παραλληλίσει κανείς με τις πιο αξιομνημόνευτες Μάρτυ.
Συνέβαλε επίσης το γεγονός ότι όλοι οι πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν τόσο αιχμηρά σχεδιασμένοι. Το ότι αρκετοί από αυτούς τους ρόλους ερμηνεύτηκαν από γηγενείς Τσέχους προσέφερε άμεση αυθεντικότητα και ευχάριστες αντιθέσεις. Αν και ο Άλμπες Γκρέγκορ του Άλες Μπρισέιν και ο Γιάnek του Βιτ Νόσεκ ξεχώρισαν, ο Κολενάτυ του Γιαν Μαρτίνικ, ο Βαρόνος Πρους του Σβάτοπουλκ Σεμ και η Κρίστα της Ντουμπράβκα Νοβότνα δεν επισκιάστηκαν καθόλου. Ο Πίτερ Χόαρ ήταν ένας ζωηρός Βίτεκ, ενώ ο Άλαν Όκε έκλεψε αβίαστα τις σκηνές του ως ολικιωμένος Κόμης Χαουκ-Σέντορφ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η συναυλιακή εκδοχή της «Μακρόπουλος» μπόρεσε να αποδώσει μεγαλύτερο συναισθηματικό αντίκτυπο και δραματική συνοχή από την κατακερματισμένη σκηνική παραγωγή της Κέιτι Μίτσελ τον Νοέμβριο. Η ιστορία μιας γυναίκας που έχει ζήσει 337 χρόνια και τελικά αγκαλιάζει τον θάνατο αντί για την αιώνια ζωή, αναδύθηκε υπό τη διεύθυνση του Ρατλ ως αυτό που σίγουρα πίστευε ότι ήταν ο Γιανάντσεκ: μια έντονη και ανθρώπινη παραίτηση από το ανέφικτο και τραγικό. Έναν αιώνα μετά την πρεμιέρα στη Μπρνο, ένα έργο που γράφτηκε στη σκιά της σφαγής του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, φάνηκε τρομακτικά επίκαιρο για μια εποχή στην οποία παράφρονες ηγέτες όπως ο Πούτιν και μεγαλομανείς όπως ο Μασκ επιδιώκουν σοβαρά μια εκδοχή της αλχημείας Μακρόπουλος για να επιτύχουν τη δική τους αθανασία. Η παράσταση επαναλήφθηκε στο Barbican, Λονδίνο, στις 15 Ιανουαρίου.
