Η ατμόσφαιρα στα παρασκήνια είναι γεμάτη προσμονή. Ο ήχος ενός κατάμεστου, ανυπόμονου κοινού που περιμένει μια παράσταση, χτυπάει δυνατά. Καθώς προχωρώ στον στενό διάδρομο, αντικρίζω τον Ben Whishaw, ντυμένο με πλήρη κοστούμιο, να στέκεται σαν “όμορφο χαμένο πλάσμα” στον μικρό χώρο πίσω από τη σκηνή. Τα βλέμματά μας συναντιούνται και αγκαλιαζόμαστε σφιχτά, προσπαθώντας να αναπνεύσουμε συγχρονισμένα, να νιώσουμε ο ένας την ενέργεια του άλλου. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και στους δύο. Μια τελευταία σφιχτή αγκαλιά και απομακρύνομαι, επιστρέφοντας στην άκρη των παρασκηνίων, από όπου θα κάνουμε την είσοδό μας.
Η αναπνοή μου είναι σταθερή, αλλά η καρδιά μου χτυπάει με μανία. Αυτή είναι η πιο έντονη μορφή νευρικότητας που νιώθω. Δεν είναι φόβος, αλλά ενθουσιασμός, προσμονή, μια σέξι, γνώριμη συγκίνηση. Ξέρω ότι θα υπάρξει μια στιγμή απόλυτου τρόμου όταν θα έρθει η κλήση, η στιγμή που θα συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Αυτή η σκέψη περνάει μέσα μου με την επόμενη εισπνοή-εκπνοή. Νιώθω σχεδόν τη ζεστή, ζαλιστική ενέργεια να αναδύεται από το πλήθος, ακόμη κι εδώ, πίσω από την αδιαφανή κουρτίνα, λίγα μέτρα μακριά από το σημείο όπου οι Vladimir και Estragon θα ζωντανέψουν. Είναι κάτι καινούργιο και οικείο ταυτόχρονα.
Έχουν περάσει μόνο πέντε χρόνια απουσίας, αλλά δεν υπάρχει τίποτα συγκρίσιμο με αυτή τη “γήρανση” πριν την παράσταση. Αυτό το συναίσθημα ήταν η καθημερινότητά μου για δεκαετίες, και το έχω στερηθεί. Νιώθω ένα σφίξιμο στον λαιμό, αλλά η αναπνοή μου παραμένει σταθερή. Είναι αστείο πώς το σώμα θυμάται τόσο γρήγορα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο μέρος για να βρίσκομαι από εδώ, αυτή τη στιγμή. Ρίχνω μια ματιά πίσω: όλη η ομάδα είναι έτοιμη. Ο Ben βρίσκεται δίπλα μου. Κρατάμε τα χέρια μας στο σκοτάδι. Τελικά, η κλήση από την αναπληρώτρια υπεύθυνη σκηνής, Sophie Rubenstein: “Είναι έτοιμο το κοινό, παιδιά.”
Ένας καταιγισμός τρόμου με πλημμυρίζει και ξεκινάμε. Σταματάμε για λίγο στην άκρη της πλατφόρμας. Μια τελευταία σφιχτή αγκαλιά, και πατάμε πάνω στη σκηνή. Ο Ben κατευθύνεται στη θέση του κάτω από το δέντρο, εγώ βολεύομαι στην πέτρα μου. Λίγο πριν καθίσω, παρατηρώ την Jenny Grand, την εταιρική υπεύθυνη σκηνής, έτοιμη να αναλάβει τη θέση της για την περιστροφή της πλατφόρμας. Της χαμογελάω δίνοντας ένα “σήμα ειρήνης” για να δείξω ότι είμαστε έτοιμοι και “καλή τύχη”. Κάθομαι. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τότε, η σκηνή σκοτεινιάζει.
Το κοινό βρυχάται από την άλλη πλευρά της κουρτίνας. Είναι ένα φυσικό κύμα ενέργειας, ανεπανάληπτο. Η συγκίνηση του να βλέπεις κάτι για πρώτη φορά. Η συγκίνηση του να κάνουμε κάτι για αυτούς για πρώτη φορά. Δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο. Η αυλαία ανεβαίνει, η πλατφόρμα περιστρέφεται, τα φώτα ανάβουν και ξεκινάμε.
Τόσο ο Ben όσο και εγώ εκτοξεύουμε τις πρώτες ατάκες με την σφιχτή, γεμάτη ενέργεια εκτέλεση έμπειρων επαγγελματιών που επιστρέφουν στο παιχνίδι. Νιώθω το κρύο, αδρεναλινώδες ιδρώτα στην πλάτη μου. Παίζω – συνειδητοποιώ τον εαυτό μου να μιλάει, το σώμα μου να πάλλεται από υπερβολική ενέργεια, το μυαλό μου αιχμηρό και εστιασμένο, συνειδητοποιώ 800 σώματα να μας επευφημούν, συνειδητοποιώ τον συμπρωταγωνιστή μου να παίζει δίπλα μου. Ξαφνικά, από το πουθενά, σε μια παράξενη αργή κίνηση, αιφνιδιάζομαι από ένα γέλιο που δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ.
Ακούω τον Ben, ως Vladimir, να λέει το τέλος της ατάκας του «… θα έπρεπε να το είχαμε σκεφτεί εκατομμύρια χρόνια πριν, στα 90s.» Στην οποία, εγώ – ως Estragon – έχω την ατάκα: «Α, σταμάτα τις ανοησίες και βοήθησέ με να βγάλω αυτό το πράγμα.» Εγώ προλαβαίνω μόνο να πω, «Α, σταμάτα τις ανοησίες…» όταν το κοινό ξεσπά σε ωμό, υστερικό γέλιο. Είμαι εντελώς αιφνιδιασμένος. Ποτέ δεν πίστευα ότι η ατάκα ήταν ιδιαίτερα αστεία. Αλλά το κοινό φαίνεται να την βρίσκει. Καθώς το γέλιο κορυφώνεται, διορθώνω και παραδίδω την πλήρη ατάκα όπως είναι γραμμένη, και επιστρέφουμε στο ρυθμό. Είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα ενεργοποιούνται οι παλιές σκηνικές τεχνικές!
Ο Jonathan Slinger (Pozzo) και ο Tom Edden (Lucky) εισβάλλουν για την πρώτη τους είσοδο στο Πράξη Πρώτη και παρασύρουν το κοινό μαζί τους. Το κοινό είναι υστερικό. Δεν μπορώ παρά να νιώσω μια μικρή ανακούφιση όταν τους βλέπω. Ενισχύσεις επιτέλους, όπως θα έλεγε και ο Vladimir. Είμαι πολύ συνειδητός της αναπνοής μου και του παγωμένου πλέον ιδρώτα στην πλάτη μου. Παρατηρώ τον ιδρώτα σε όλους μας. «Τζον, Τζον, Τζον! Τόσο ήρεμος, τόσο αβίαστος φωνητικά. Ένας μάστορας στην δουλειά του.» Κάνει ακόμη και ένα επιπλέον γέλιο στο τέλος της ατάκας του «το ίδιο ισχύει και για το γέλιο». Το κοινό γελάει φυσικά με την ατάκα, και μετά, ψύχραιμος, χωρίς να διακόψει τον ρυθμό, καθώς το γέλιο του κοινού σβήνει, τους δείχνει και μουρμουρίζει, μόλις ακουστά, «Χμμ, βλέπετε;» Το κοινό βρυχάται υστερικά ξανά. «Παρακολουθήστε και μάθετε, παιδιά, παρακολουθήστε και μάθετε, στο διάολο.»
Και μετά ο Tom. Α, Tom! Εσύ ιδιοφυές πλάσμα! Παραδίδει την ομιλία του Lucky σαν να είναι κάτι φρεσκοκομμένο. Αν υπάρχει ποτέ ένα masterclass για το πώς να «τα δίνεις όλα» – με τον σωστό, ταιριαστό και επαγγελματικό τρόπο, δηλαδή – αυτός θα είναι ο Tom Edden που το παραδίδει. Έχει το κοινό να τρώει από την παλάμη του. Ο Ben ξεβιδώνει το καπέλο του Lucky στο κατάλληλο σημείο για να σταματήσει την ομιλία του ρεύματος συνείδησης, και το κοινό ξετρελαίνεται. Αλλά ο Tom δεν καταρρέει αμέσως. Κρατάει τη στιγμή, περιμένει να σβήσει η φρενίτιδα και μετά πέφτει. Το κοινό ξετρελαίνεται ξανά! Γυρίζω το κεφάλι μου ελαφρώς προς τα πάνω, σπάζοντας λίγο τον χαρακτήρα, για να κρύψω ένα ζαλισμένο μειδίαμα-γέλιο. Μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρος. Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον Edden αυτή τη στιγμή. Θα πάρω λίγα δευτερόλεπτα διάλειμμα για να σπάσω ιδιωτικά τον χαρακτήρα και να απολαύσω την ευφυΐα των συναδέλφων μου, σας ευχαριστώ πολύ.
Περνάμε από το έργο. Το κοινό είναι όρθιο στο χειροκρότημα μετά την αυλαία. Για μια σύντομη στιγμή, καθώς απολαμβάνουμε την επευφημία που πιθανότατα δεν μας αξίζει, αλλά την δεχόμαστε με ευχαρίστηση, παίρνω μια πραγματική ματιά στο πλήθος. Είναι νέοι, γέροι, ενδιάμεσοι, μαύροι, λευκοί, καστανοί και απολύτως, ομόφωνα μας αγαπούν. Τελευταία υπόκλιση. Τα φώτα της αίθουσας ανάβουν, η αυλαία πέφτει και πέφτουμε σε μια χαρμόσυνη-εξαντλημένη ομαδική αγκαλιά. Λυγάω, και μετά τα δάκρυα φεύγουν τόσο γρήγορα όσο ήρθαν.
