Μια τρυφερή και γλυκιά εμψύχωση από τις δημιουργούς Maïlys Vallade και Liane-Cho Han, αποτελεί μια συναρπαστική, συγκινητική μελέτη της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Εξερευνά πόσο εύθραυστη είναι, αλλά και πόσο δυνατός νιώθει κανείς που την έχει ξεπεράσει ή επιβιώσει. Η ταινία βασίζεται στην αυτοβιογραφική νουβέλα “The Character of Rain” της Βελγίδας συγγραφέως Amélie Nothomb, που εκδόθηκε το 2000.
Η Loïse Charpentier δανείζει τη φωνή της στην Αμελί, ένα μικρό κορίτσι που ζει στο Kobe της Ιαπωνίας με την βελγική οικογένειά της στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Μαζί της είναι η μητέρα, ο πατέρας και τα μεγαλύτερα αδέρφια της. Μέχρι την ηλικία των τριών ετών, η Αμελί βρισκόταν σε συνεχή φυτική κατάσταση, αλλά την “ξύπνησε” θαυματουργά ένας τρομακτικός σεισμός. Ωστόσο, αναδύεται από αυτή την εμπειρία εριστική και σχεδόν άγρια, προς μεγάλη απελπισία των γονιών της. Αυτό διαρκεί μέχρι που η χαριτωμένη της γιαγιά Claude (Cathy Cerda) την επισκέπτεται και της προσφέρει ένα κομμάτι απόλαυσης, λευκής βελγικής σοκολάτας, που την κάνει να ανθίσει σε ένα υπέροχο, υπάκουο παιδί που λατρεύει την Ιαπωνέζα νταντά της, Nishio-san (Victoria Grosbois).
Υπάρχουν όμως προβλήματα: Η παγερά αποστασιοποιημένη ιδιοκτήτρια του σπιτιού, η Kashima-san (Yumi Fujimori), την μισεί κρυφά, όπως και τους δυτικούς ενοικιαστές της – και περιφρονεί την Nishio-san που εργάζεται γι’ αυτούς – λόγω αδιάκοπων συναισθημάτων για τους βομβαρδισμούς του πολέμου. Και τι θα συμβεί όταν η γιαγιά της Αμελί αναγκαστεί να φύγει; Και όταν όλη η οικογένεια θα πρέπει να φύγει από την Ιαπωνία, την οποία πλέον η Αμελί θεωρεί πατρίδα της;
Η ίδια η εμψύχωση είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένας πολύ γοητευτικός συνδυασμός ευρωπαϊκών και ιαπωνικών στυλ, και υπάρχει μια υπέροχη τελική σκηνή, όπου η Αμελί ανακαλεί τη νεότερη εαυτή της σε διάφορες σκηνές γύρω από το ειδυλλιακό σπίτι και τον κήπο.
