Το έργο “Tamerlano”, που χρονολογείται από το 1724, έτος γέννησης σπουδαίων προσωπικοτήτων όπως ο Giulio Cesare και η Rodelinda, ενδεχομένως να μην φτάνει το μουσικό εφευρετικό επίπεδο αυτών, αλλά αναμφίβολα προσφέρει μια πλουσιότερη συναισθηματική παλέτα. Με χαρακτήρες τρισδιάστατους, που δοκιμάζονται από τον έρωτα, την επιθυμία και την ανάγκη για εκδίκηση, το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του. Ο ηττημένος Οθωμανός σουλτάνος, Μπαγιαζήτ, ήταν ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους που γράφτηκαν ποτέ για τενόρο. Σημαντικές ευκαιρίες δόθηκαν επίσης σε δύο από τα μεγαλύτερα αστέρια της εποχής: την Francesca Cuzzoni στον ρόλο της κόρης του Μπαγιαζήτ, Αστερίας, και τον κορυφαίο καστράτο άλτο Senesino, στον ρόλο του αμφιλεγόμενου Έλληνα πρίγκιπα Ανδρόνικου.
Η δράση διαδραματίζεται στην αυλή του δεσποτικού αυτοκράτορα Ταμερλάνου, όπου ο πεισματάρης Μπαγιαζής έχει φτάσει αλυσοδεμένος. Ο τύραννος, ερωτευμένος με την Αστερία, αποφασίζει να εγκαταλείψει την αρραβωνιαστικιά του, Ειρήνη, Πριγκίπισσα της Τραπεζούντας. Το ευφυές του σχέδιο περιλαμβάνει την προσφορά του χεριού της Ειρήνης στον Ανδρόνικο, αλλά, ωιμέ, ο Ανδρόνικος αγαπά επίσης την Αστερία. Με τον Μπαγιαζήτ και τον Ανδρόνικο να απειλούν διαρκώς με αυτοκτονία, και την Αστερία αποφασισμένη να δολοφονήσει τον Ταμερλάνο, είναι θαύμα που η όπερα καταλήγει σε έναν υπαινικτικό διπλό γάμο αντί για αιματοχυσία.
Στη σημείωση του προγράμματός της, η Orpha Phelan εξηγεί ότι, για να απαλλάξει το κοινό από την ανάγκη προηγούμενης γνώσης της ιστορικής υπόθεσης, έχει ευθυγραμμίσει κάθε χαρακτήρα με μια πιο αναγνωρίσιμη διάσημη προσωπικότητα. Ο Ταμερλάνος γίνεται έτσι ο Τραμπ, ο Ανδρόνικος ο Μέγας Αλέξανδρος, και ο Μπαγιαζήτ ένας ζωγράφος της Αναγέννησης. Η Ειρήνη μοιάζει είτε με την Elizabeth Bennet είτε με μια απόδραση από το Bridgerton. Ολόκληρη η υπόθεση, όπως πληροφορούμαστε κατά την εισαγωγή, είναι “Κοινωνικό Πείραμα 2″, που χειραγωγείται από τον φίλο του Ανδρόνικου, Λέοντα, ο οποίος εδώ εμφανίζεται ως Sigmund Freud.
Με τους χαρακτήρες να έχουν απλώς συμπυκνωθεί σε ασύνδετα αρχέτυπα, τα συναισθήματά τους καθίστανται, στην καλύτερη περίπτωση, ακατανόητα. Ωστόσο, η Phelan κινεί επιδέξια τα κομμάτια της στη λειτουργική σκηνική διαρρύθμιση σε κυκλικό σχήμα της Madeleine Boyd, με ωραίο φωτισμό από τον Matt Haskins. Τα μουσικά πρότυπα παραμένουν υψηλά, υπό τη διεύθυνση του Laurence Cummings και της εξαιρετικής Academy of Ancient Music.
Ένα αξιόλογο καστ αντιμετωπίζει με αξιοθαυμασμό την ιδέα της Phelan, αφοσιώνεται με ζήλο σε αυτήν, με την αξιοπρεπή αγγλική μετάφραση του Chris Cowell. Ο Benjamin Hulett συνδυάζει ευγένεια και πικρία ως Μπαγιαζήτ, με την ευέλικτη τενόρο του να είναι υγρός χρυσός. Ως Αστερία, η Nardus Williams τραγουδά με αγνότητα και πάθος, υποστηριζόμενη άψογα από τον Jake Ingbar, του οποίου το βελούδινο κοντρα-τενόρο ταιριάζει απόλυτα στον Ανδρόνικο. Η Kitty Whately ανασύρει από το κείμενο ό,τι αξίζει ως Ειρήνη, με τον Jonathan Brown να είναι ένας επιβλητικός Λέων. Ως Ταμερλάνος, ο James Laing μοιάζει κάπως χαμένος από την υπερβολική φλυαρία – τρώει Big Macs, εξαπατά στο γκολφ, χορεύει τον χορό του Τραμπ κ.λπ. Παρόλο που είναι διασκεδαστικό, τόση φλυαρία αφαιρεί από την όπερα το ζωτικό στοιχείο του κινδύνου.
