Στη σημερινή μουσική σκηνή, λίγοι συνθέτες τολμούν να αγγίξουν τους εμβληματικούς όρους “συμφωνία” και “κοντσέρτο”, συνδέοντάς τους με την κλασική παράδοση. Ο Σκωτσέζος συνθέτης James MacMillan, ωστόσο, ανήκει σε αυτούς που δεν διστάζουν. Το εκτενές του έργο περιλαμβάνει πολλαπλές συμφωνίες, κοντσέρτα και δύο “πάθη” – το *St Luke* και το *St John* – καθώς και το *Christmas Oratorio* του, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2021. Ενώ η εκδοχή του J.S. Bach από το 1734 έχει καθιερωθεί ως εορταστικό κλασικό έργο, το κομμάτι του MacMillan δεν αποτελεί απλή ωδή. Αντίθετα, το Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο του 21ου αιώνα, αν και “μιλάει” πολλές μουσικές γλώσσες, δεν περιλαμβάνει σίγουρα αυτή του Bach.
Αντ’ αυτού, το έργο πλοηγείται αριστοτεχνικά από λεπτεπίλεπτα ενορχηστρωμένα περάσματα που θυμίζουν μουσική δωματίου, σε εκρηκτικές κορυφώσεις για χορωδία και ορχήστρα. Εναλλάσσεται από την αιχμηρή, μοντέρνα, κρουστή υφή, σε ομαλές, σχεδόν τονικές στιγμές που θυμίζουν Britten, από παρωδία αναγεννησιακής πολυφωνίας, σε ορμητικά φινάλε που παραπέμπουν σε μουσική κινηματογραφικών ταινιών του Hollywood. “Άκουσα πολύ Harry Potter”, σχολίασε ένας φίλος κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, εμφανώς έκπληκτος.
Παρόλο που ορισμένα τμήματα αυτής της εκδοχής της χριστουγεννιάτικης ιστορίας ακούγονται ανησυχητικά αθώα, η χορωδιακή γραφή του MacMillan είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Στην πρόσφατη εκτέλεση υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη, η Χορωδία της Συμφωνικής Ορχήστρας του BBC (BBC Symphony Chorus) έδειξε αρχικά μια επιφυλακτικότητα. Ωστόσο, έλαμψε στις ατμοσφαιρικές, πιο ήσυχες στιγμές, αναδεικνύοντας την εξαιρετική τους προφορά και την μεταξένια αρμονία. Η αργή αποκάλυψη του “O magnum mysterium” από τις ανώτερες φωνές ήταν ιδιαίτερα μαγική, αιωρούμενη πάνω από υποτονικές γραμμές στα πνευστά και τις χαμηλές χορδές, καθώς και τον περιοδικό παλμό των σιγασμένων χάλκινων πνευστών.
Οι δύο φωνητικοί σολίστ ήταν ιδανικά ταιριαστοί, με το ζεστό, ευέλικτο βαρύτονο του Roderick Williams να ισορροπείται από την πιο έντονη, στενότερη σοπράνο της Rhian Lois. Η τελευταία προσέδιδε μια λαμπερή χρυσή λάμψη στις μεγάλης κλίμακας συνθέσεις, ενώ η απαράμιλλη ικανότητα του Williams στην αφήγηση ανέδειξε την δεύτερη άριά του σε κορυφαία στιγμή. Η απαγγελία του ήταν σαν ένας εύγλωττος ρετσιτατίβο, επιβλητικός ανάμεσα σε flutter-tongued φλάουτα, πινελιές σιγασμένης τρομπέτας και μια υπόκρουση από βιμπράφωνο.
Υπήρξαν πολλές άλλες στιγμές φευγαλέας ομορφιάς και ακαταμάχητης δυναμικής από την BBC Symphony Orchestra: μια αστραφτερή άρπα, παγωμένο τρέμολο εγχόρδων, ορχηστρικά χορδές ισορροπημένες ώστε να ακούγονται ανατριχιαστικά σαν εκκλησιαστικό όργανο, μια λάμψη αυτού που ακουγόταν σαν Shostakovich σε διπλάσια ταχύτητα, οδηγούμενο από ένα off-beat hi-hat. Παρά αυτές τις απολαύσεις, το *Christmas Oratorio* του MacMillan παραμένει ένα παράξενο σχήμα, με ένα κάπως απότομο τέλος. Ωστόσο, η εκτέλεση ήταν άκρως αφοσιωμένη, αφήνοντας το μεγάλο κοινό να ζητωκραυγάζει με ενθουσιασμό.
