Η Σάντι Τοκσβιγκ ξεκινά με ενθουσιασμό το νέο της ταξιδιωτικό αφιέρωμα, “Great Riviera Rail Trip”, από τη Μασσαλία. Στην τετράωρη περιπλάνησή της στην γαλλική νότια ακτή, η Τοκσβιγκ ανακαλύπτει γραφικά ψαροχώρια, πολυτελή θέρετρα και κρυμμένες ομορφιές.
Τα ταξιδιωτικά προγράμματα με διασημότητες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την επιθυμία του θεατή να βρίσκεται στη θέση τους, ενώ οι διάσημοι απολαμβάνουν. Η Τοκσβιγκ αγκαλιάζει πλήρως αυτή την προσέγγιση, ξεχειλίζοντας από ενθουσιασμό και χαρά, περιγράφοντας την απίστευτη, μαγευτική και υπέροχη ομορφιά της Ριβιέρας. Και, όπως φαίνεται, έχει απόλυτο δίκιο.
Η πρώτη στάση είναι το Sanary-sur-Mer, όπου η θέα από το παράθυρο του ξενοδοχείου της – ένα γοητευτικό λιμανάκι που χάνεται στη λαμπερή θάλασσα – αποτελεί την προοικονομία μιας άψογα σχεδιασμένης απόδρασης. Όλα είναι όπως τα είχε φανταστεί, ίσως και λίγο πιο μαγικά. Κατεβαίνει στην παραλία για τις πρώτες από τις πολλές συναντήσεις της με ενδιαφέροντες ντόπιους, όπου η γλώσσα δεν αποτελεί εμπόδιο στην ευ hoνία.
«Τι ωραίο να συναντιέμαι», λέει η Τοκσβιγκ, πλησιάζοντας τα φωνήεντα του Επιθεωρητή Κλουζώ, καθώς γνωρίζει τον άνθρωπο που συντηρεί τα *pointus*, τα τοπικά ξύλινα σκάφη που ονομάζονται έτσι λόγω του μυτερού τους σχήματος. Η συζήτησή τους διακόπτεται κάπως από τα περιορισμένα αγγλικά του και τα ακόμη πιο λιγοστά γαλλικά της, αλλά τα γαλαζοπράσινα νερά είναι πολύ όμορφα για να νοιαστούν γι’ αυτό, ούτε εμείς.
Επιστρέφοντας στην ξηρά, η Τοκσβιγκ ανακοινώνει ότι «αισθάνεται ότι έρχεται ένα νέο μυθιστόρημα», πριν προσφέρει την πρώτη μεγάλη αστεία στιγμή της σειράς: «Γεια σας!» φωνάζει από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου της, σε κανέναν ιδιαίτερα. «Είμαι συγγραφέας! Ευχαριστώ!» Σύντομα μαθαίνουμε πώς ο Aldous Huxley, ο Bertolt Brecht, ο Thomas Mann και άλλοι συγγραφείς βρήκαν καταφύγιο εδώ τη δεκαετία του 1930, καθώς οι Γερμανοί είχαν διαφύγει από τη ναζιστική δίωξη. Η Τοκσβιγκ γελάει με ενθουσιασμό στη σκέψη του Brecht, καθισμένου ίσως στο ίδιο σημείο όπου απολαμβάνει τώρα την κουλτούρα του καφέ, γράφοντας ένα σατιρικό τραγούδι για τον Χίτλερ για την ψυχαγωγία των συν-καπνιστών καφέ.
Όταν μια επόμενη επίσκεψη στην Hyères επικεντρώνεται σε ένα κάστρο και κήπους που δημιούργησε μεταξύ των δύο πολέμων η Edith Wharton, συγγραφέας των “The Age of Innocence” και “The House of Mirth”, γίνεται σαφές ότι η Τοκσβιγκ μπορεί να «παραπλάνησε» διακριτικά τη σειρά της για να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές: ναι, ταξιδεύει με τρένο, αλλά αυτό είναι πραγματικά το “Great Literary Riviera Trip” της Sandi Toksvig, μια ευχάριστη φαντασίωση για τους βιβλιόφιλους. Αφού γνωρίζει και κάνει φίλη την Αμερικανίδα συγγραφέα τέχνης και ταξιδιών Lanie Goodman στο υποχρεωτικό *charmant* cafe, η προοπτική της άφιξης στο σπίτι της Wharton προκαλεί άλλη μια έκρηξη χαράς που είναι τουλάχιστον κατά το ήμισυ ειλικρινής: «Αυτή είναι μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου! Ας πάρουμε τα παγωτά μας μαζί μας!»
Καθώς αναρωτιέται κανείς αν η λατρευτά ρετρό βαλίτσα της Τοκσβιγκ είναι κρυφά γεμάτη βιβλία – «Δεν έφερα πολλά πράγματα, γιατί έχω τη θεωρία ότι η Γαλλία έχει καταστήματα» – η απαγγελία ενός ποιήματος της Wharton ολοκληρώνει αυτό που, για τον βιβλιόφιλο ταξιδιώτη, μοιάζει με μια τέλεια μέρα που ένα μεγάλο ποσοστό θεατών θα θέλει απεγνωσμένα να μιμηθεί.
Το θέμα της λογοτεχνικής σοφίας, ωστόσο, φοριέται ελαφρά και δεν επεκτείνεται στην αφήγηση της Τοκσβιγκ, η οποία δεν είναι άνοση στην επανάληψη και τα κλισέ. Το Sanary-sur-Mer τη δεκαετία του 1930 ήταν «η καρδιά της ευρωπαϊκής πνευματικής ζωής», ενώ λίγες δεκαετίες αργότερα, το Saint-Tropez ήταν «η καρδιά της μποέμ ζωής της δεκαετίας του 1960». Η bouillabaisse, εν τω μεταξύ, είναι «το πιο εμβληματικό πιάτο της περιοχής», αν και αν αποφασίσετε να παίξετε το παιχνίδι «πιές ένα σφηνάκι» στο ντοκιμαντέρ διασημοτήτων, αυτό θα είναι το μοναδικό σας «σφηνάκι» στο πρώτο επεισόδιο.
Πέρα από την Hyères βρίσκεται το διάσημο Saint-Tropez, όπου ένα αποκλειστικό παραλιακό κλαμπ φιλοξένησε κάποτε τους Allen Ginsberg, Marlon Brando και Brigitte Bardot. Η πόλη γενικά, ωστόσο, κάνει το πρόγραμμα να χάνει την καλλιτεχνική του ενέργεια και να γλιστράει σε σκηνές που θα έβγαζε οποιοδήποτε ανάλαφρο ταξιδιωτικό αφιέρωμα. Ένα παιχνίδι boules με μερικούς εξαιρετικά γαλλόφιλους άντρες δεν προσφέρει καμία αξιομνημόνευτη ιδέα ή συζήτηση, ούτε και η σόλο δοκιμή της Τοκσβιγκ στην tarte tropézienne με μπριός και κρέμα βουτύρου. Τη στιγμή που φαίνεται ότι δεν υπάρχει κανείς γύρω που να είναι πρόθυμος ή ικανός να συζητήσει παραγωγικά, η κατάσταση σώζεται από ένα ζευγάρι από το Bradford που βρίσκεται σε διακοπές και δηλώνει ότι είναι θαυμαστές του QI – η Τοκσβιγκ τους διηγείται μια ιστορία αντάξια του QI για το πώς το Saint-Tropez πήρε το όνομά του από έναν ιππότη χωρίς κεφάλι, και όλα είναι πάλι καλά.
Το πρώτο μέρος του ταξιδιού καταλήγει σε έναν αμπελώνα στην κορυφή ενός λόφου, όπου οι ιδιοκτήτες δεν έχουν πολλά να πουν, αλλά το οργανικό ροζέ, η γεύση του φρεσκαρισμένη από το ζεστό αλατοθύελλα, φαίνεται θεϊκή. Είναι κάτι για να γράψει κανείς σπίτι.
Το “Sandi’s Great Riviera Trip” προβάλλεται στο Channel 4.
