Η μεταφορά ηθοποιών από την οθόνη στη σκηνή του θεάτρου, και συγκεκριμένα στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, αποκτά νέα διάσταση με την εμφάνιση της Σάντι Σινκ, γνωστής από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Μαξ Μέιφιλντ στη δημοφιλή σειρά “Stranger Things“. Η Σινκ έκανε το ντεμπούτο της στο Γουέστ Εντ, ενώ παράλληλα, σε κοντινό θέατρο, παιζόταν μια διασκευή της ίδιας τηλεοπτικής σειράς.
Παρόλο που η παραγωγή μοιάζει με μια “Netflix-οποίηση” του Γουέστ Εντ, η Σάντι Σινκ έχει θεατρικές ρίζες, έχοντας λάβει μάλιστα υποψηφιότητα για βραβείο Tony στις ΗΠΑ για την παράσταση “John Proctor is the Villain”, η οποία παρουσιάζεται τώρα στο Royal Court Theatre του Λονδίνου. Στη νέα της παραγωγή, υποδύεται την Ιουλιέτα, στην σύγχρονης αισθητικής εκδοχή του Ρόμπερτ Άικε για την τραγική ιστορία αγάπης του Σαίξπηρ. Στο πλευρό της, ο Νόα Τζουπ, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως παιδί-ηθοποιός στην οθόνη, κάνει επίσης το ντεμπούτο του στο Γουέστ Εντ ως Ρωμαίος.
Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Άικε έχει αποδείξει την ευφυΐα του ως ερμηνευτής των κλασικών, όπως φάνηκε και στην προηγούμενη, εξαιρετική παραγωγή του “Οιδίποδα”. Ωστόσο, στην παρούσα παραγωγή του “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”, αν και υπάρχει πλούτος εφευρετικότητας, η απόδοση δεν φτάνει την απόλυτη τελειότητα της προηγούμενης δουλειάς του. Η παράσταση είναι γεμάτη σκηνοθετικές πινελιές, μερικές από τις οποίες είναι γνώριμες, όπως το ρολόι που προβάλλεται σε οθόνη και σηματοδοτεί την τραγική αναπόφευκτη κατάληξη της ιστορίας, χτυπώντας διακοπτόμενα τις ώρες και τα δευτερόλεπτα. Αυτό θυμίζει το ρολόι που μετρούσε αντίστροφα τα λεπτά προς την τραγική μοίρα του Οιδίποδα, αλλά εδώ τρέχει προς τα εμπρός, από την Κυριακή βράδυ, όταν ο Ρωμαίος βλέπει την Ιουλιέτα στο χορό των Καπουλέτων, μέχρι την Τετάρτη βράδυ, όταν βρίσκονται και οι δύο νεκροί στον τάφο των Καπουλέτων.
Ωστόσο, το τέλος είναι κάθε άλλο παρά συμβατικό, ενώ περιέχει και στοιχεία μελοδραματικότητας. Ένα άλλο μοτίβο είναι η επανάληψη ορισμένων σκηνών που παρουσιάζουν μια πιθανή εναλλακτική πραγματικότητα, όπου η τραγική μοίρα του ζευγαριού αποφεύγεται. Σε μία από αυτές, η Ιουλιέτα απομακρύνεται από τον Ρωμαίο πριν τη συνάντησή τους, ενώ σε άλλη, η Νταντά τρέχει μακριά από τον Ρωμαίο πριν προλάβει να του δώσει την πληροφορία που θα εξασφάλιζε τον γάμο του με την Ιουλιέτα. Αυτές οι σκηνές συνοδεύονται από εκρήξεις φωτός και μετά σκοτάδι, δίνοντας την αίσθηση φωτογραφικών στιγμών μνήμης.
Ο Άικε παραλείπει τον πρόλογο του Σαίξπηρ, επιλέγοντας αντ’ αυτού να δείξει την Ιουλιέτα στο κρεβάτι της, με τα μάτια ανοιχτά, να βλέπει έναν εφιάλτη που περιλαμβάνει την αρχική συμπλοκή μεταξύ των υπηρέτων. Η ατάκα “Δαγκώνεις τον αντίχειρά σου για εμάς, κύριε;” από τον υπηρέτη των Μοντέγκων, Αβραάμ (Άλεξ Φέλτον), ακολουθούμενη από μια ζόμπι-σαν επίθεση στον αντίπαλό του, τον οποίο και φιλάει, δείχνει την υπερβολική σκηνοθετική προσέγγιση. Παρόλα αυτά, ορισμένες συγχωνεύσεις σκηνών λειτουργούν καλά, όπως η σύνδεση του θανάτου του Τυβάλδου (Αρούνα Τζαλόχ) και της επακόλουθης εξορίας του Ρωμαίου, με την ελπίδα της Ιουλιέτας για τον νέο, μυστικό της γάμο. Αυτή η αντιπαράθεση αγάπης και βίας, ελπίδας και απελπισίας, υπογραμμίζει την άτυχη χρονική συγκυρία της ένωσής τους.
Παρόλα τα επίμονα σκηνοθετικά στοιχεία, αυτό που κάνει την παραγωγή αποτελεσματική είναι οι δύο κεντρικές ερμηνείες. Η Σινκ ενσαρκώνει μια έντονη έφηβο, κάπως νευρωτική, που προσδίδει χιούμορ στη σκηνή του μπαλκονιού. Η παρουσία της είναι τόσο δυνατή που η Ιουλιέτα μοιάζει κατά στιγμές να είναι η κεντρική πρωταγωνίστρια του έργου. Ο Ρωμαίος του Τζουπ είναι δραματικά μελαγχολικός στην ανεκπλήρωτη αγάπη του για τη Ροζαλίνη στην αρχή, και ειλικρινής στο πάθος του για την Ιουλιέτα. Έχουν μια γλυκιά, αγνή χημεία που αποτυπώνει την επείγουσα και αδιάλλακτη φύση του πρώτου έρωτα, τόσο απόλυτου στην εφηβική του θέρμη που αξίζει να πεθάνεις γι’ αυτόν. Και οι δύο απαγγέλλουν τους στίχους χωρίς να προσπαθούν υπερβολικά.
Υπάρχει μια εξαιρετική ερμηνεία από την Κλερ Πέρκινς, η οποία δίνει μια εκπληκτικά ατσαλάκωτη νοσοκόμα με κοκney προφορά, που της αρέσει να φέρνει τα χείλη της στα δάχτυλά της ως ένδειξη ενόχλησης. Ο Κάσπερ Χίλτον-Χιλ είναι ένας διακριτός Μερκούτσιο – ένας εκκεντρικός παλιανθρωπίσκος με τάση για προκλήσεις.
Το σκηνικό της Χίλντεγκαρντ Μπέχτλερ, με ένα κρεβάτι στο επίκεντρο, μας υπενθυμίζει ότι πρόκειται για μια ιστορία αστροκαταστροφικής αγάπης. Δεν έχει αφαιρεθεί κανένα σύγχρονο μήνυμα γύρω από την αγάπη ή τη σύγκρουση. Ο σχεδιασμός ήχου του Τζάιλς Τόμας, στις αποτελεσματικές στιγμές του, φέρει έναν δυσοίωνο, συνεχή ήχο, ενώ σε άλλες στιγμές ακούγεται χαλαρωτική, σπα-όπως μουσική. Μια αναφορά στους Boomtown Rats με το τραγούδι “I Don’t Like Mondays” καθώς η Ιουλιέτα πίνει το φίλτρο που θα της προκαλέσει λήθαργο, μιμούμενο τον θάνατο, φαίνεται εντελώς περιττή.
Η μοιραία προοικονομία ενισχύεται στο έπακρο με τροπές τρόμου από τον Άικε. Γοτθικές σκιές ρίχνονται στη σκηνή, ξαφνικά τρομάγματα συνοδεύονται από κοφτό ήχο και φως (το οποίο σχεδιάστηκε από τον Τζον Κλαρκ), και το ψηφιακό ρολόι αρχίζει να μοιάζει με αυτό του “2:22 A Ghost Story” του Ντάνι Ρόμπινς. Είναι ο Σαίξπηρ που μετατρέπεται σε μελόδραμα του Γουέστ Εντ. Ευτυχώς, οι καστ με διασημότητες σώζουν την παράσταση από τον εαυτό της. Η παράσταση παίζεται στο Harold Pinter Theatre του Λονδίνου, έως τις 20 Ιουνίου.
