Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από την τελευταία solo κυκλοφορία δίσκου από τον Bruno Mars. Μια αιωνιότητα στη μουσική βιομηχανία, και όμως θα δυσκολευόσασταν να περιγράψετε την επανεμφάνιση του “24K Magic” ως πολυαναμενόμενη. Όχι για λόγους κριτικής, αλλά επειδή ο κόσμος δεν έχει στερηθεί καθόλου τον Bruno Mars την τελευταία δεκαετία.
Μαζί με τον Anderson .Paak, συνυποστήριξε το επιτυχημένο άλμπουμ του Silk Sonic, “An Evening with Silk Sonic”. Συνεργάστηκε με τους Cardi B, Gucci Mane, Sexy Redd και Ed Sheeran. Το “Die With a Smile”, ένα ντουέτο soft rock με την Lady Gaga το 2024, έγινε το τραγούδι με τα περισσότερα streams πέρυσι. Ταυτόχρονα, ηχογράφησε το πιο παγκοσμίως επιτυχημένο τραγούδι του 2025, το ακαταμάχητα πιασάρικο “APT.”, με την Rosé των Blackpink. Ακολούθησαν δύο παγκόσμιες περιοδείες, δύο residency στη Las Vegas, το άνοιγμα του δικού του μπαρ στην πόλη, μια εμφάνιση στο online παιχνίδι Fortnite και η πρεσβεία του 2026 για το Record Store Day.
Δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει έλλειψη δραστηριότητας, αλλά αυτό σημαίνει ότι το “The Romantic” δεν φέρει το βάρος μιας μεγάλης επιστροφής. Αυτό δεν εμπόδισε το πρώτο single “I Just Might” να φτάσει στο Νο 1 σε 11 χώρες – αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, ανάμεσα σε καλλιτέχνες που ήταν ακόμα μαθητές όταν κυκλοφόρησε το “24K Magic” – είτε παρά, είτε ίσως εξαιτίας, της ομοιότητάς του με την επιτυχία του Leo Sayer το 1976, “You Make Me Feel Like Dancing”. Μπορείτε να περιγελάτε αυτήν την αναφορά ως βαθιά αταίριαστη, αν θέλετε, αλλά όπως αποδεικνύει η δημοτικότητα στο TikTok του “Love Grows Where My Rosemary Goes” των Edison Lighthouse ή του δυσδιάκριτου 70s soft-rock κομματιού “Be Like a Woman” του Chris Rainbow, ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι μακροχρόνιες αντιλήψεις για το τι είναι “in” και τι όχι, έχουν ξεπεραστεί εδώ και καιρό.
Όπως αποδεικνύεται, οι ομοιότητες με παλιά τραγούδια αποτελούν χαρακτηριστικό του “The Romantic”, ενός άλμπουμ που αντλεί πολλές από τις επιρροές του από την ανανεωμένη εκδοχή του soft soul που παρουσίαζαν οι Chi-Lites και οι Stylistics πριν από 50 χρόνια. Το “Why You Wanna Fight;” ειδικότερα, θα μπορούσε να είχε ενταχθεί στο άλμπουμ του Silk Sonic χωρίς να προκαλέσει δυσφορία. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός μουσικολόγος για να διακρίνεις την επιρροή του “Move On Up” του Curtis Mayfield στο “On My Soul” ή του “Backstabbers” των O’Jays στο “Cha Cha Cha”. Υπάρχει ένα σημείο στο τελευταίο όπου η μουσική σταματά απότομα και είναι δύσκολο να μην φωνάξεις ακούσια “what they do;” με τον τρόπο της επιτυχίας του Philly soul του 1972, όπως ακριβώς είναι δύσκολο να μην αρχίσεις να τραγουδάς το “Oye Como Va” του Tito Puente πάνω από την εισαγωγή του “Something Serious”. Το “God Was Showing Off” θυμίζει έντονα το κλασικό “Am I the Same Girl” της Barbara Acklin του 1969, ή, αν προτιμάτε, την instrumental εκδοχή, “Soulful Strut” των Young-Holt Unlimited (ακόμα κι αν νομίζετε ότι δεν γνωρίζετε καμία από τις δύο, θα αναγνωρίσετε αμέσως τη γραμμή των πνευστών από τη διαφήμιση της Vision Express). Οι στίχοι είναι επίσης οικείοι – “ain’t no mountain high enough”, και απλώς τηλεφώνησε για να πει “I love you”.
Οι κραυγαλέες μουσικές αναφορές σπάνια έχουν βλάψει τις πιθανότητες κάποιου να πετύχει μια επιτυχία τα τελευταία χρόνια, πόσο μάλλον τον Bruno Mars – το “APT.” ήταν τόσο χρεωμένο στο “Mickey” της Toni Basil που οι συνθέτες του τραγουδιού πήραν πίστωση – και οι αναφορές εδώ είναι τόσο ξεκάθαρες, ακόμη και σε ένα νεαρό κοινό, που αποφεύγουν την κατηγορία της ύπουλης κλοπής: δεν υπάρχει τίποτα ύπουλο σε αυτό, επομένως πρέπει να είναι ένας ειλικρινής φόρος τιμής. Δεν αμφιβάλλεις ότι ο Mars είναι ένας πραγματικά ταλαντούχος ερμηνευτής – ακούστε τη φωνή του να απογειώνεται στο κλείσιμο “Dance With Me” – και έχει εξαιρετικό γούστο στη μουσική.
Το πραγματικό ζήτημα με το “The Romantic” είναι ότι τα highlights του είναι τα τραγούδια που ακούγονται σαν τραγούδια που γνωρίζετε ήδη. Καλύτερα να έχετε την αισθησιακή, λατινογενή αύρα του “Something Serious” παρά την αδιάφορη μπαλάντα του “Nothing Left”, ή το εναρκτήριο “Risk It All”, μια αδύναμη 70s MOR μπαλάντα που δεν ενισχύεται ιδιαίτερα από την προσθήκη μαριάτσι πνευστών. Και ακόμη και οι κατάφωρες ομοιώσεις δεν είναι αρκετά καλές για να σας εμποδίσουν να σκεφτείτε ότι ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο να αφιερώσετε χρόνο ακούγοντας τα πρωτότυπα.
Αντ’ αυτού, ο Mars και οι συνεργάτες του απλώς συσσωρεύουν προσεκτικά επιλεγμένες επιρροές – από τους αμέτρητους κλασικούς soul δείκτες στα τραγούδια μέχρι την κορδέλα που θυμίζει Jimi Hendrix που φοράει ο Mars στην εικονογράφηση του εξωφύλλου – χωρίς να ασχολούνται να τις αναδιατάξουν σε κάτι καινούργιο. Είναι απόλυτα ευχάριστο, αλλά παρά τη σαφή προσπάθεια που έχει καταβληθεί για τη δημιουργία του, πρόκειται ουσιαστικά για αριβίστικη σύνθεση. Είναι αυτή όντως ο τρόπος που πουλάς 150 εκατομμύρια δίσκους; Προφανώς, ναι.
