Η πορεία του Eddie Otchere στον χώρο της φωτογραφίας ξεκίνησε στην ηλικία των 15 ετών, όταν ένας φίλος του κληρονόμησε μια κάμερα Praktica από τον παππού του. Ο ενθουσιασμός του για τη φωτογραφία τον έκανε γρήγορα να “πιαστεί” από το μικρόβιο. Το 1994, κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους των σπουδών του στο πανεπιστήμιο, ο Otchere, που ήταν μεγάλος θαυμαστής των Wu-Tang Clan, έμαθε ότι το συγκρότημα θα επισκεπτόταν τα γραφεία της δισκογραφικής του εταιρείας στο Putney του Λονδίνου. Χωρίς δισταγμό, πήγε κι εκείνος.
Έξω από το κτίριο, αντίκρισε ένα λεωφορείο και άκουσε τις φωνές τους, γεμάτες πάθος και ένταση. Καθώς πλησίασε, άρχισε να τους φωτογραφίζει στο δρόμο. Η ενέργεια που του έδιναν ήταν αξιοσημείωτη, αλλά αυτό που πραγματικά απογείωσε τη στιγμή ήταν η παρουσία του Popa Wu, ενός μεγαλύτερου σε ηλικία μέντορα του συγκροτήματος. Ήταν μια στιγμή συνειδητοποίησης: αν δεν ρισκάρεις, δεν κερδίζεις. Έτσι, ρώτησε τον Popa Wu αν μπορούσε να ταξιδέψει μαζί τους στο λεωφορείο και να τους φωτογραφήσει. Εκείνος δέχτηκε.
Ήταν η πρώτη φορά που οι Wu-Tang Clan έβγαιναν εκτός ΗΠΑ. Ήταν νέοι, “άγριοι” από τη Νέα Υόρκη, με ένα μοναδικό ταλέντο στην αφήγηση. Στο λεωφορείο, άκουγαν βαθιά soul μουσική, κομμάτια της Stax Records, το μοναδικό mixtape στο οποίο μπορούσαν όλοι να συμφωνήσουν. Αυτή η μουσική, που ξεπερνούσε κατά πολύ τη soul που γνώριζε ο Otchere, τον συνόδευε έκτοτε.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, έκανε μια υπέροχη λήψη του Method Man να αγοράζει γάλα από ένα μίνι μάρκετ, με μια ηλικιωμένη κυρία στην ουρά. Η πρώτη τους στάση ήταν στο Earl’s Court του δυτικού Λονδίνου, καθώς χρειάζονταν φωτογραφίες για τα διαβατήριά τους. Ο Otchere απαθανάτισε αυτές τις στιγμές, όπως και τη λήψη του Method Man. Στη συνέχεια, επέστρεψαν στο λεωφορείο και κατευθύνθηκαν προς το Kentish Town Forum, όπου θα έδιναν την εμφάνισή τους εκείνο το βράδυ.
Μόλις αποβιβάστηκαν, άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν. Σε ένα εγκαταλελειμμένο σημείο δίπλα σε σιδηροδρομικές γραμμές, άρχισαν να πετούν πέτρες σε διερχόμενα τρένα. Ο Otchere τράβηξε μερικές φωτογραφίες. Τότε, ο Method Man γύρισε και είπε: “Κοίτα αυτό, θα σου δείξω το νέο μου κόλπο.” Έβαλε το λουράκι του καπέλου του πίσω από το μάτι, το τράβηξε και έκανε μια χαρακτηριστική έκφραση. Σε εκείνη τη στιγμή, ο Otchere κατάλαβε ότι είχε κάτι σπουδαίο.
Στη συνέχεια, ο Masta Killa είπε: “Θέλω να σου δείξω τι μπορώ να κάνω.” Και άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα κτίριο, σαν τον Spider-Man. Ο Ghostface Killah, βλέποντάς τον, δήλωσε: “Όχι, όχι, μπορώ να το κάνω καλύτερα.” Έμοιαζαν με χαρακτήρες κόμικς, σαν να βρισκόταν κανείς μαζί με τους X-Men.
Ο Otchere ένιωσε την ενέργεια της ολοκλήρωσης. Η επιθυμία του ήταν να αποκτήσει πορτρέτα όλων των μελών των Wu-Tang Clan, καθώς δεν είχε καταφέρει να φωτογραφίσει όλους εκείνη την ημέρα, αφού οι RZA και Ol’ Dirty Bastard δεν ήταν παρόντες. Το όνειρό του ήταν να αποτυπώσει τους εννέα χαρακτήρες όσο καλύτερα μπορούσε, με τις προσωπικότητές τους να αντικατοπτρίζουν σούπερ ήρωες. Αυτή η αποστολή, που ξεκίνησε στα 19 του, τον πήρε δέκα χρόνια για να την ολοκληρώσει.
Ακόμη και τότε, ο Otchere συνειδητοποίησε τη σημασία της φωτογραφίας του. Δεν ήταν μόνο το θέμα, αλλά ο τρόπος που τα πάντα είχαν συνδυαστεί άψογα. Δεν ήταν σίγουρος αν η ίδια λήψη θα λειτουργούσε σε χρώμα. Ήταν μια στιγμή που του έδειξε ότι μπορούσε να γίνει μέρος της κουλτούρας απλώς καταγράφοντάς την, χωρίς να προσπαθεί να δημιουργήσει εμβληματικά πορτρέτα. Ενώ στόχευε σε ένα μοναδικό πορτρέτο που θα τα έλεγε όλα, ουσιαστικά ήταν ντοκιμαντέρ στον πυρήνα του. Για εκείνον, ήταν η καταγραφή ενός κινήματος σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, χωρίς την “συνείδηση” αυτού που έκανε, αλλά από καθαρό πάθος.
Η φωτογραφία του Eddie Otchere αποτελεί μέρος της έκθεσης “The Music Is Black: A British Story” που εγκαινιάζεται στο V&A East, Λονδίνο, στις 18 Απριλίου.
