Σε μια περιοχή που διαρκεί μόλις 20 λεπτά με τα πόδια, το λεγόμενο “Strange Quarter” συγκεντρώνει μια τεράστια ποικιλία καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την τελευταία δεκαετία, αυτή η χαλαρά ορισμένη γειτονιά, που εκτείνεται μεταξύ του Manchester και του Salford και παλαιότερα ήταν γνωστή για τις βιομηχανικές της εγκαταστάσεις και τη φυλακή Strangeways, έχει αναδειχθεί σε ένα κέντρο αυτοοργανωμένων συλλόγων, χώρων τέχνης και μουσικών στούντιο.
Το “The White Hotel” φιλοξενεί πρωτοποριακή μουσική σε ένα εγκαταλελειμμένο συνεργείο ελέγχου οχημάτων. Λίγο πιο πέρα, το “Hidden” προσφέρει ένα πολυεπίπεδο κλαμπ και έναν ευρύχωρο υπαίθριο χώρο χορού, με δεκάδες στούντιο μοιρασμένα στο κεντρικό κτίριο Downtex Mill και μια πιο πρόσφατη προσθήκη, το Inca. Το “DBA”, μια ιστορική παμπ που αναγεννήθηκε ως σημείο αναφοράς για τις κοινότητες queer και ηλεκτρονικής μουσικής, και το “Yard”, ένας οικείος εσωτερικός-εξωτερικός χώρος, συμπληρώνουν τη λίστα με περισσότερα στούντιο.
Σε μια πόλη που ακόμα τιμά την κληρονομιά της, από το Haçienda μέχρι τους Oasis, πολλοί στο Strange Quarter υποστηρίζουν ότι η περιοχή έχει επαναπροσδιορίσει την πολιτιστική ζωή του Manchester. “Η σκηνή εδώ θα θυμάται πολύ περισσότερο από πολλές από τις ιστορίες που γιορτάζονται σήμερα”, δηλώνει ο Sam Rushton, διαχειριστής του χώρου εκδηλώσεων και στούντιο 1520. Ένας δημιουργικός κόμβος όπου φωτογράφοι, μουσικοί παραγωγοί και άλλοι καλλιτέχνες εργάζονται σε διάφορους ορόφους, με το οικείο, άδειο υπόγειο του να φιλοξενεί από χαλαρές ambient συγκεντρώσεις μέχρι techno βραδιές. Όταν μιλήσαμε, ο Rushton σχεδίαζε ένα σκηνικό “Art Attack συναντά Star Wars” για την παρουσίαση του άλμπουμ του καλλιτέχνη IDM, Tommy 2000.
Ωστόσο, το μέλλον της περιοχής κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένο είναι. Γειτνιάζοντας με το ταχύτερα αναπτυσσόμενο αστικό κέντρο της Βρετανίας, μέχρι πέρυσι η γειτονιά παρέμενε ανεπηρέαστη από τις τεράστιες αναπτύξεις που κυριαρχούσαν σε μεγάλο μέρος της γύρω πόλης. Τον Νοέμβριο, όμως, το Στρατηγικό Πλαίσιο Αναδιαμόρφωσης Strangeways και Cambridge (SRF) ολοκληρώθηκε και υποβλήθηκε μετά από διαβουλεύσεις. Μια κοινή προσπάθεια των δημοτικών συμβουλίων του Manchester και του Salford, εκτείνεται σε 20 χρόνια και στοχεύει στη μεταμόρφωση 130 εκταρίων, συμπεριλαμβανομένου του Strange Quarter.
Οι λεπτομέρειες δεν είναι σαφείς, αλλά το SRF έχει γενικούς στόχους, όπως 7.000 νέες κατοικίες και έως και 1,75 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια εμπορικών ευκαιριών. Αλλού, ένας νέος χώρος πρασίνου, το Copper Park, θα μπορούσε να εκτείνεται σε 24 εκτάρια στις όχθες του ποταμού Irwell, επαναφέροντας μια πεδιάδα πλημμύρας που χάθηκε από το σκυρόδεμα δεκαετίες πριν, εκεί που βρίσκεται σήμερα το White Hotel. Δεν έχει επιβεβαιωθεί χρονοδιάγραμμα, και ένας εκπρόσωπος της ομάδας SRF δηλώνει ότι “δεν υπάρχει προς το παρόν απαίτηση για μετεγκατάσταση της εγκατάστασης”. Θα προσφερθεί υποστήριξη εάν τελικά χρειαστεί μετακίνηση, αλλά η φύση της παραμένει ασαφής.
Ο Josh Fenton-Thomas, ιδρυτής των 1520 Studios, ήταν ακόμα ενεργός όταν ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις για το SRF, πριν παραδώσει τον χώρο στους σημερινούς διαχειριστές. Πιστεύει ότι το μέλλον του Strange Quarter “εξαρτάται από την ικανότητα των υπαρχόντων οργανισμών να συνεργαστούν”. Το πρόβλημα είναι ότι οι χώροι δεν γνωρίζουν πώς και πότε θα εξελιχθούν οι αλλαγές βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα, υποδεικνύοντας αδυναμίες στην επικοινωνία από τις αρχές σχεδιασμού. “Η εμπειρία μου μέχρι στιγμής είναι ότι δεν συμπεριλαμβάνομαι καθόλου”, λέει.
Η Francesca Melia, πολεοδόμος στο Susan Jones Consultancy και μέλος της ομάδας στο Bag Factory, έναν χώρο 60 ατόμων που πλησιάζει τον πρώτο του χρόνο λειτουργίας, βρίσκεται εκεί όπου σχεδιάζεται το Copper Park. Κατά την επίσκεψή μας, ο πολύχρωμος, χειροποίητος χώρος μέσα σε ένα παλιό εργαστήριο – γεμάτος με πινακίδες από δρόμους και φανταχτερά χρώματα – φιλοξενούσε ένα πολυσύχναστο πάρτι με ερασιτέχνες και ανερχόμενους DJ. Αυτό είναι ενδεικτικό του πώς το Strange Quarter βοηθά τους ανθρώπους να εδραιώσουν την παρουσία τους στην τοπική σκηνή, με αρκετούς παρευρισκόμενους να τονίζουν με ενθουσιασμό το ισχυρό κοινοτικό πνεύμα του κλαμπ.
“Όταν δημοσιεύθηκε το SRF, η αντίδρασή μας ήταν κυρίως αβεβαιότητα παρά ευθεία αντίθεση”, λέει η Melia, προσθέτοντας ότι η ίδια και άλλοι ιδιοκτήτες DIY χώρων “ή ήταν απληροφόρητοι για τη διαβούλευση ή ασαφείς για το πόσο άμεσα θα τους επηρέαζε”. Καθώς άρχισαν να γίνονται γνωστές οι λεπτομέρειες για τον όγκο των οικιστικών και εμπορικών αναπτύξεων, “αντιμετωπίζουμε αυξανόμενη ανησυχία για το πώς οι χώροι grassroots και οι ανεξάρτητοι δημιουργικοί χώροι θα ενταχθούν στο μέλλον της περιοχής”.
Αρκετοί χώροι αναφέρονται στο SRF ως πολιτιστικά σημαντικοί. Σύμφωνα με την ομάδα SRF, έχουν υπάρξει “συνεχείς συζητήσεις με πολλούς από τους χώρους”, με την πρόθεση “να συνεχιστεί αυτός ο διάλογος”. Αξιωματούχοι από τα συμβούλια του Manchester και του Salford επιβεβαίωσαν επίσης ότι “επικοινώνησαν με αρκετούς διαχειριστές χώρων για να προσφέρουν ενημερώσεις σχετικά με τις προτάσεις” και “τους ενθάρρυναν να υποβάλουν γραπτές αναπαραστάσεις στη διαβούλευση”.
Μια πηγή από άλλο χώρο, η οποία ζήτησε να παραμείνει ανώνυμη, δήλωσε ότι οι αφηγήσεις “εμείς εναντίον αυτών” είναι ανεπιθύμητες. “Η ομάδα αναγέννησης του Strangeways κάνει καλή δουλειά στην προσπάθεια να επιφέρει αλλαγές και να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες και τις απόψεις των τοπικών χώρων και επιχειρήσεων”, εξηγεί. “Δεν μας ωφελεί καθόλου να λέμε ότι το συμβούλιο δεν κάνει τίποτα.” Η grassroots φιλανθρωπική οργάνωση Music Venue Trust συμμετέχει επίσης στη διαδικασία, με στόχο “την εγγύηση ουσιαστικής διαβούλευσης” με το SRF, σύμφωνα με τον Jay Taylor του οργανισμού.
Όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες αναδιαρθρώσεις, τίθενται σημαντικά ερωτήματα σχετικά με το πώς νέες κατοικίες και η δυνατή μουσική από νυχτερινούς χώρους μπορούν να συνυπάρξουν. Βάσει της αρχής του “παράγοντα αλλαγής”, το SRF ορίζει ότι “η παραδοχή είναι ότι ένα άτομο ή επιχείρηση που εισάγει μια νέα χρήση γης είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση της επίπτωσης”. Θεωρητικά, αυτό σημαίνει επαρκή ηχομόνωση των οικιστικών συγκροτημάτων κατά την κατασκευή τους. Ωστόσο, η πολιτική αυτή δεν αποτελεί υποχρεωτική πολεοδομική νομοθεσία, κάτι για το οποίο οι καλλιτέχνες, οι διοργανωτές και οι ιδιοκτήτες κλαμπ σε όλη τη χώρα αγωνίζονται εδώ και καιρό να αλλάξουν.
“Δεν είμαστε αντίθετοι στην αναγέννηση στην αρχή”, λέει η Melia. “Η επένδυση και η βελτίωση στην περιοχή Strangeways είναι αναγκαίες και ευπρόσδεκτες. Όμως, ανησυχούμε ότι χωρίς ρητή αναγνώριση και προστασία, η αναγέννηση θα μπορούσε ακούσια να εκτοπίσει τον ίδιο τον πολιτιστικό χαρακτήρα που καθιστά την περιοχή διακριτή.”
