Η κεντρική φράση-κλειδί του άρθρου είναι η **κοινωνική απομόνωση των ηλικιωμένων**, ένα θέμα που ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Alexander Zeldin εξερευνά με αφοπλιστική ειλικρίνεια στη νέα του παράσταση με τίτλο Care. Το έργο, που ανεβαίνει στο Young Vic του Λονδίνου έως τις 11 Ιουλίου, φωτίζει τις ζωές εκείνων που η κοινωνία συχνά επιλέγει να αφήνει στο περιθώριο: τους ανθρώπους που ζουν σε ιδρύματα φροντίδας για ασθενείς με άνοια.
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Joan, την οποία υποδύεται με σπαρακτικό τρόπο η Linda Bassett. Η ηρωίδα εισέρχεται σε μια πτέρυγα άνοιας πιστεύοντας ότι η παραμονή της θα είναι προσωρινή, ερχόμενη αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα που θυμίζει τα ερωτήματα του χειρουργού Atul Gawande στο βιβλίο του Being Mortal. Γύρω της, μια ομάδα ηθοποιών ενσαρκώνει κατοίκους του ιδρύματος, από την Agnes που αναπολεί τη ζωή της έως την Paula, μια πρώην μαία, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα.
Η σκηνοθεσία του Alexander Zeldin αποφεύγει τους εύκολους μελοδραματισμούς, προτιμώντας να καταδείξει την έλλειψη πόρων και την οδυνηρή μοναξιά των ηλικιωμένων. Παρά τον ηρωισμό των φροντιστών, όπως η Hazel που ερμηνεύει η Llewella Gideon, το έργο θέτει ένα επιτακτικό κοινωνικό ερώτημα: υπάρχει άραγε άλλος τρόπος να φροντίζουμε τους ανθρώπους μας; Η παράσταση, μέσα από τον καθηλωτικό σχεδιασμό σκηνικών της Rosanna Vize, καταφέρνει να αναδείξει τη σημασία της ανθρώπινης επαφής, όπως στη συγκινητική στιγμή όπου η Joan αγκαλιάζει τον John (Richard Durden), προσφέροντας ο ένας στον άλλο την αγάπη που τους στερείται.
