Τον τελευταίο καιρό, είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγει κανείς την παρουσία των Pokémon. Με αφορμή την 30η επέτειο των αρχικών παιχνιδιών, η The Pokémon Company βρίσκεται σε μια πρωτοφανή προωθητική εκστρατεία νοσταλγίας. Διασημότητες εξέφρασαν την αγάπη τους για τα αγαπημένα τους Pokémon, με την Lady Gaga να τραγουδάει μαζί με ένα Jigglypuff, ενώ τα Pokémon FireRed και LeafGreen επανεκδόθηκαν στο Nintendo Switch. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο άνοιξε ένα ειδικό pop-up κατάστημα Pokémon, και ένα συλλεκτικό plush toy Pikachu σε γκριζά τόνους εξαντλήθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Αυτά είναι μόνο η αρχή. Έχουμε δει το άνοιγμα ενός θεματικού πάρκου Pokémon στο Τόκιο, την ανακοίνωση μιας μίνι συσκευής αναπαραγωγής μουσικής σε σχήμα Game Boy που παίζει το soundtrack των παιχνιδιών, και μια συνεργασία με τον οίκο μόδας JimmyPaul που είχε τη δική της επίδειξη μόδας. Η ροή των εκδηλώσεων είναι ατελείωτη. Ως μέλος της πρώτης γενιάς παιδιών των Pokémon, που πλησιάζει τα 40, θα περίμενε κανείς να είναι ο ιδανικός αποδέκτης αυτής της γιορτής νοσταλγίας. Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος αυτών των εορτασμών, ακόμη και ενοχλητικά, δεν με έχει αγγίξει.
Ο λόγος είναι απλός: κατά βάση, οι περισσότερες από αυτές τις εκδηλώσεις Pokémon είναι απλώς “πράγματα”. Και ακριβά πράγματα, για την ακρίβεια. Σε αυτήν την οικονομία, το να βλέπεις ένα σετ Lego αξίας £579.99 με Charizard, Venusaur και Blastoise, είναι προκλητικό. Συνειδητοποιώ ότι πλησιάζω την κορύφωση της νοσταλγικής περιόδου της ζωής μου, όπου κάθε εταιρεία θα προσπαθεί να μου πουλήσει αντικείμενα βασισμένα στα παιδικά μου αγαπημένα, για να τα αγοράσω με τα (θεωρητικά) διαθέσιμα εισοδήματά μου. Φίλοι μου από τη γενιά X παρασύρθηκαν σε τεράστια σετ Lego Star Wars, όπως ακριβώς τώρα προσκαλούμαι να ξοδέψω τον εβδομαδιαίο προϋπολογισμό του νοικοκυριού μου για ένα πολυτελές φούτερ Pikachu.
Κανείς δεν είναι απρόσβλητος σε αυτό το “δίχτυ” της νοσταλγίας, πόσο μάλλον εγώ. Στο σπίτι μου υπάρχουν αρκετά απόλυτα περιττά αντικείμενα merchandise βιντεοπαιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένου ενός μπλέιζερ με θέμα τον Bulbasaur, το οποίο έχω φορέσει στην περιοδεία του βιβλίου μου. Ωστόσο, θέλω τουλάχιστον να προσποιούμαι ότι αντιστέκομαι σε αυτήν τη συνεχή, αδιάκοπη εμπορευματοποίηση. Η διαφήμιση για αυτό το σετ Lego Pokémon παρουσιάζει έναν βαριεστημένο, κουρασμένο νεαρό ενήλικα millennial με γκρι κοστούμι, που ξεφυλλίζει μελαγχολικά λογαριασμούς και τιμολόγια, πριν φορέσει ένα καπέλο προπονητή και εκφράσει δέος, ενώ ενώνεται με τους φίλους του έξω. “Ήρθε η ώρα σου! Και η μοίρα δεν νοιάζεται για τους πόνους στη μέση!”, λέει η διαφήμιση.
Αυτό είναι τόσο ταπεινωτικά διαφανές! Νιώθω ταυτόχρονα υποτιμημένος και αποκαλυμμένος.
Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τα “πράγματα” αποτελούν ουσιώδες στοιχείο της Pokémania από την αρχή του αιώνα: οι κάρτες, τα παιχνίδια, τα ρούχα, όλα αυτά ήρθαν μαζί με την τηλεοπτική εκπομπή και τα παιχνίδια κατά την πρώτη τους περίοδο δημοτικότητας, και τα καταστήματα Pokémon Center τροφοδοτούν μια ακόρεστη όρεξη για merchandise από τότε. Τα ίδια τα παιχνίδια αφορούν την απόκτηση, εξάλλου: “πρέπει να τα πιάσεις όλα”!
Αυτό, ωστόσο, δεν είναι ποτέ ο τρόπος που εγώ έβλεπα τα Pokémon. Για μένα, δεν ήταν ποτέ ένα παιχνίδι συλλογής *όλων* των Pokémon, αλλά η δημιουργία δεσμών με τα πολύ συγκεκριμένα πλάσματα που γίνονταν μέλη της ομάδας σου. Τα Pokémon είναι μια σειρά που *συνδέει ανθρώπους*. Η *εμπειρία* του να παίζεις Pokémon είναι αυτό που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία, όχι τα σκουπίδια. Με έκανε να νιώθω ελεύθερος και δυνατός, ένα παιδί που είχε τον έλεγχο της δικής του μοίρας.
Γι’ αυτό, στο τέλος αυτού του υλιστικού μήνα εορτασμών Pokémon, χάρηκα όταν ανακοινώθηκαν νέα παιχνίδια. Τα Pokémon Winds and Waves διαδραματίζονται σε μια νέα περιοχή εμπνευσμένη από την Ινδονησία. Το τρέιλερ θυμίζει καθαρό αέρα, θαλασσινή αύρα και έναν κόσμο διακοπών γεμάτο Pokémon και δυνατότητες. Τα πλάσματα περιφέρονται σε ανοιχτούς αγρούς και κολυμπούν ειρηνικά κάτω από το νερό. Το αποθήκευσα για να το δω με τον γιο μου, που είναι τρελαμένος με τα Pokémon, μετά το σχολείο, και εκείνος έβγαλε κραυγές χαράς με την εμφάνιση τριών νέων αρχικών Pokémon, ένα από τα οποία είναι βασικά απλώς ένα κουτάβι. (Υπάρχει επίσης ένα σοβαρό πουλί και ένας γκέκο νερού με “yassified” εμφάνιση). Τον κοίταξα μετά και σκέφτηκα: α, αυτή είναι η αίσθηση του θαυμασμού.
Τα Winds and Waves δεν αναμένονται πριν από το 2027. Ένα κενό πέντε ετών μεταξύ των κύριων παιχνιδιών Pokémon είναι πρωτοφανές. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα δύο τελευταία παιχνίδια, Scarlet και Violet, κυκλοφόρησαν σε κάπως ασταθή κατάσταση, είναι σαφές ότι οι προγραμματιστές της Game Freak χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να κάνουν τα επόμενα ξεχωριστά. Ίσως όλο αυτό το ατελείωτο merchandise απελευθερώνει τους δημιουργούς για να αφιερώσουν αυτόν τον επιπλέον χρόνο, αντί να κυκλοφορούν νέες εισόδους Pokémon κάθε χρόνο ή δύο για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη. Αν ισχύει αυτό, μπορώ να δω την καταιγίδα των Pokémon αντικειμένων λίγο πιο ευνοϊκά. Τα παιδιά μου και εγώ, ελπίζω, θα εξακολουθούμε να έχουμε κάτι υπέροχο να παίξουμε.
Αν το 2027 φαντάζει μακριά, δοκιμάστε το Pokémon Pokopia. Πρόκειται για μια συνεργασία-spin-off μεταξύ της Game Freak και της Koei Tecmo, ένα ήπια επίπονο παιχνίδι στο οποίο αποκαθιστάς μια άγονη ερημιά σε ομορφιά, παίρνοντας τη μορφή ενός ανθρωπόμορφου μεταμορφούμενου Ditto. Έχω εκπλαγεί πραγματικά με το πόσο μου αρέσει αυτό, και πόσο εύκολα έχω παρασυρθεί στο πότισμα του γρασιδιού, στην κατασκευή μικρών σπιτιών για Bulbasaurs και στο κυνήγι Pokémon αφού δημιουργήσω τα εξαιρετικά συγκεκριμένα ενδιαιτήματά τους. Σκεφτείτε Animal Crossing συναντά Viva Piñata συναντά Dragon Quest Builders (με τα οποία το Pokopia μοιράζεται έναν προγραμματιστή). Είναι επίσης μια νέα έκφραση του λανθάνοντος περιβαλλοντισμού του Pokémon.
Διαθέσιμο σε: Nintendo Switch 2 Εκτιμώμενος χρόνος παιχνιδιού: 30+ ώρες
Μια άλλη κλασική σειρά της Nintendo γιόρτασε πρόσφατα ένα μεγάλο γενέθλιο: The Legend of Zelda έκλεισε τα 40. Για το AV Club, ο Marc Normandin γράφει πώς το πρώτο παιχνίδι NES έφερε στοιχεία από την μάλλον ακατανόητη σκηνή των computer role-playing της δεκαετίας του ’80 στις μάζες. Προσφέρει εξαιρετικό πλαίσιο για την πρώιμη ιστορία του Zelda.
Σε λιγότερο θετικά νέα, χθες η Wildlight Entertainment ανακοίνωσε ότι ο ιδιόρρυθμος hero shooter της, Highguard, θα κλείσει οριστικά την επόμενη εβδομάδα… μόλις δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του με, ομολογουμένως, ανάμεικτες κριτικές. Ο Keith έγραψε για την παράξενη αιφνιδιαστική κυκλοφορία του παιχνιδιού σε αυτό το newsletter τον Ιανουάριο.
Το Bloomberg αναφέρει ότι πριν η Sony κλείσει το πολυβραβευμένο στούντιο Bluepoint, που εστίαζε σε remakes, πέρυσι, πρότεινε ένα remake του κλασικού του PlayStation 4, Bloodborne, αλλά η ιδέα απορρίφθηκε από τον αρχικό σκηνοθέτη του παιχνιδιού, Hidetaka Miyazaki. Η αναφορά περιέχει επίσης μερικές λαχταριστές εσωτερικές λεπτομέρειες για το spin-off του God of War στο οποίο εργαζόταν η Bluepoint τα τελευταία χρόνια.
Πέντε από τα πιο ενδιαφέροντα επερχόμενα indie παιχνίδια Stardew Valley στα 10: το αντικαπιταλιστικό παιχνίδι που θεραπεύει το burnout και εμπνέει queer τέχνη £12 εκατομμύρια για μια κάρτα Pokémon; Αν δεν είσαι στο παιχνίδι, χάνεις μια ευκαιρία Το Speed Dates δεν είναι ένα αδύναμο βιντεοπαιχνίδι πλήρους κίνησης – είναι μια τολμηρή ταινία τέχνης, με υπότιτλους και όλα Resident Evil Requiem – υπάρχουν ακόμα πολλά ζωή στους νεκρούς | ★★★★☆
Μια ερώτηση από τον τακτικό αναγνώστη Iain: «Παίζω βιντεοπαιχνίδια από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 (είμαι σχεδόν 80 ετών). Έχω μια συλλογή από αυτό που θα θεωρούσα το καλύτερο σε κάθε είδος παιχνιδιού. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν βλέπω το νόημα να επενδύω σε νέους τίτλους όταν μπορώ απλώς να επιστρέψω και να παίξω Mass Effect, Dark Souls, Skyrim κ.λπ. Στερούμαι νέων εμπειριών gaming;»
Όταν κανείς είναι γνώστης οτιδήποτε, γίνεται πολύ απαιτητικός. Η μπάρα ποιότητάς του είναι υψηλή. Και η επιθυμία για καινοτομία μερικές φορές δεν υπερτερεί της επιθυμίας για ποιότητα. Είναι σαν να διαλέγεις εστιατόρια: πηγαίνεις στο μέρος που ξέρεις ότι σου αρέσει, ή πας κάπου μη δοκιμασμένο; Η επένδυση χρόνου, ενέργειας και χρήματος μερικές φορές δεν αξίζει τον κόπο όταν υπάρχει πιθανότητα απογοήτευσης.
Αλλά μετά, όπως και με ένα εστιατόριο, αυτό το νέο παιχνίδι που δοκιμάζεις μπορεί να γίνει ένα αγαπημένο. Ωθούμενος από την ακόρεστη επιθυμία για καινοτομία (και επαγγελματική αναγκαιότητα), διασχίζω περίπου 50 παιχνίδια κάθε χρόνο, επειδή λίγα από αυτά θα είναι πράγματα για τα οποία θα μιλάω σε άλλους για χρόνια. Αλλά όπως πολλοί άνθρωποι κολλάνε λίγο στη μουσική της νιότης τους, έτσι μπορούν να κολλήσουν και σε οικεία παιχνίδια.
Ένας φίλος μου τα αποκαλεί “παιχνίδια-σπίτι” – κάτι σαν ένα Destiny, ένα Dark Souls ή ένα Skyrim, ένα παιχνίδι που αισθάνεται ασφαλές και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου σας. Ίσως λοιπόν να βλέπετε τα νέα (νεότερα) παιχνίδια ως εκδρομές, ημερήσιες εκδρομές ή διακοπές. Αφιερώστε λίγες ώρες ή μέρες σε αυτά. Μετά, μπορείτε πάντα να επιστρέψετε στο σπίτι. Ένα υπέροχο πράγμα με τα βιντεοπαιχνίδια είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν *πάντα* νέα πράγματα με αυτά. δεν υπάρχει ποτέ έλλειψη ελκυστικών προορισμών.
Αν έχετε μια ερώτηση για το Question Block – ή οτιδήποτε άλλο να πείτε για το newsletter – απαντήστε ή στείλτε μας email στο [email protected]
