Αν και ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Simon Stone επέλεξε να ονομάσει το έργο του «Ορέστεια», οι συντελεστές διευκρινίζουν ότι πρόκειται για ένα δράμα «μετά τον Αισχύλο και άλλους». Η επιρροή του Αισχύλου είναι εμφανής, ειδικά στο πρώτο από τα τρία μέρη του έργου, το οποίο είναι και το πιο πιστό στο πρωτότυπο. Ωστόσο, ο δημιουργός ενσωματώνει στοιχεία από πλήθος άλλων ελληνικών τραγωδιών, όπως η «Αντιγόνη», η «Μήδεια» και ίσως ο «Οιδίπους Τύραννος».
Η ιστορία της θυσίας της Ιφιγένειας από τον Αγαμέμνονα, ο φόνος του από τη σύζυγό του Κλυταιμνήστρα και η εκδίκηση του γιου τους, Ορέστη, μεταφέρονται στο περιβάλλον μιας σύγχρονης, αστικής οικογένειας. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Christopher (David Morrissey), ιδιοκτήτης εταιρείας τεχνολογίας, η σύζυγός του Montie (Mary-Louise Parker) και τα παιδιά τους, Augie (Tom Glynn-Carney) και Alice (Rosie Sheehy). Η οικογένεια ζει σε ένα περιβάλλον απόλυτου πλούτου, σε ένα σπίτι που θυμίζει περισσότερο εταιρικά γραφεία πολυτελούς ξενοδοχείου.
Η σκηνοθεσία του Simon Stone χρησιμοποιεί ένα εντυπωσιακό περιστρεφόμενο σκηνικό από την Lizzie Clachan, όπου τα δωμάτια εκτίθενται σαν σε γυάλινο κουτί. Η πλοκή διατρέχει διαφορετικές χρονικές περιόδους, από τη Βρετανία προ-Brexit μέχρι την εποχή της πανδημίας και το σήμερα, ενώ η ιστορία εκτυλίσσεται με την αγωνία ενός αστυνομικού θρίλερ. Παρά την ενέργεια της παράστασης και την ερμηνεία της Mary-Louise Parker, η υπερβολική εστίαση στην πλοκή αφήνει περιορισμένο χώρο για την ψυχολογική εμβάθυνση των ηρώων.
Το έργο καταπιάνεται με επίκαιρα ζητήματα, κάνοντας αναφορές σε συγκρούσεις σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Ουκρανία, η Συρία και η Τσετσενία, ενώ η οικογενειακή βία καθρεφτίζει τη βίαιη ιστορική διαδρομή της Βρετανίας. Παρά τις αντιφάσεις και την υπερβολή στα δομικά στοιχεία, η παράσταση στο Bridge Theatre του Λονδίνου, η οποία διαρκεί έως τις 19 Σεπτεμβρίου, αποτελεί μια τολμηρή, αν και συχνά αποπροσανατολιστική, απόπειρα εκσυγχρονισμού της αρχαίας τραγωδίας.
