Το αγαπημένο “Serenade for Strings” του Elgar παρουσιάστηκε ανεπίσημα το 1892 από ερασιτέχνες της ορχηστρικής τάξης Worcester Ladies’ Orchestral Class. Ως το τέλειο κομμάτι της βικτωριανής εποχής, αποτέλεσε ιδανικό σκηνικό για τις κατακλυσμικές εκρήξεις του “The Immortal” του Mark Simpson.
Εμπνευσμένο από τον βικτωριανό αποκρυφισμό, το ορατόριο του Simpson, που δημιουργήθηκε το 2015, προσκαλεί το κοινό σε μια βικτωριανή απόκρυφη τελετή. Τα κείμενα που συνέλεξε η Melanie Challenger αντιπροσωπεύουν τις διάσπαρτες ανησυχίες, τις παρακλήσεις και τις παρανοήσεις της αυτόματης γραφής που παρήγαγαν μέντιουμ της εποχής. Αντίθετα, παρουσιάζονται τα λόγια του Frederic Myers: ιδρυτής της Society for Psychical Research, εμμονικός με τη μετά θάνατον ζωή από την αυτοκτονία της παιδικής του αγαπημένης.
Τα βικτωριανά μέντιουμ μπορούσαν μόνο να χρησιμοποιήσουν κρυμμένα καλώδια και λίγη εκτοπλάσμα για ατμόσφαιρα. Ο Simpson, όμως, διαθέτει ολόκληρη την ορχήστρα – μαζί με άρπα και πληθώρα κρουστών –, χορωδία και σολίστ βαρύτονο. Η υφή έχει πράγματι αραιωθεί από την πρεμιέρα πριν από μια δεκαετία, αλλά πρόκειται ακόμα για ένα έργο με αδιανόητα πυκνές, σκόπιμα αδιαπέραστες, αποκαλυπτικές υφές. Βλέπεις τα δοξάρια να κινούνται, τον άνεμο να φυσά, αλλά δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τους ήχους τους στο σύνολο.
Η μαέστρος Daniela Candillari (στην πρώτη της εμφάνιση με την RLPO) διατήρησε τον έλεγχο, αλλά ανάμεσα στις ενισχυμένες κραυγές και τους στριγκτούς των φωνών της Exaudi και του εξαιρετικού σολίστ Rory Musgrave (επίσης ενισχυμένου, άσκοπα), ήταν δύσκολο να βρεθεί κάτι ουσιαστικό σε ένα έργο που αποτελείται από μια ακολουθία αυτοτελών επεισοδίων που ούτε αναπτύσσονται ούτε αφηγούνται.
Το εναρκτήριο κομμάτι του Elgar ήταν υπερβολικά οικείο – απαλό, χαριτωμένο – ακόμη και ο ενοχλητικός μικρός ρυθμός της βιόλας έμοιαζε περισσότερο με μπερδεμένη μέλισσα παρά με σφήκα. Είχε νόημα στο πλαίσιο, αλλά όταν η ίδια μετριοπάθεια εξομάλυνε τις τραχιές φινλανδικές βουνοκορφές της Δεύτερης Συμφωνίας του Sibelius σε χαμηλούς λόφους Malvern, δίνοντάς μας μια κορυφαία στιγμή αλλά χωρίς πραγματική κορύφωση από την καλοπροαίρετη, παστορική αρχή, υπήρχε μεγαλύτερο πρόβλημα. Υπήρχε μια υπέροχη διαφανής ποιότητα στο Allegretto, κρυστάλλινη όπως ο παγετώνας στο πρώτο μισό, αλλά η απειλητική βουή των τυμπάνων που ξεκινά το δεύτερο μέρος δεν έφερε καμία σκοτεινιά, το σκέρτσο είχε αρκετή ταχύτητα αλλά καμία πραγματική ένταση. Αυτή η συναυλία υποσχέθηκε ζωή και θάνατο, αλλά μας άφησε να αιωρούμαστε γήινα ανάμεσά τους.
