Η Νάταλι Παλαμίδης, η οποία πλέον αποθεώνεται στο Off-Broadway, ξεκίνησε την πορεία της με έργα που απείχαν πολύ από την mainstream αποδοχή. Στην πρώτη της παράσταση, “Laid”, αντιμετώπισε το άγχος της μητρότητας γεννώντας και σπάζοντας αυγά στη σκηνή. Στη δεύτερη, “Nate”, υιοθέτησε την περσόνα ενός “μπιτσο-μπάμπου” που πίνει μπύρες, προκαλώντας έκπληξη στο κοινό καθώς διερευνούσε θέματα σεξουαλικής επίθεσης και συναίνεσης. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει ότι αυτή η “χαλαρή σφαίρα” θα γινόταν η δασκάλα κωμικού της Χίλαρι και της Τσέλσι Κλίντον για τη σειρά Gutsy; Και ποιος θα μπορούσε να προβλέψει την παρατεταμένη επιτυχία της παράστασής της στη Νέα Υόρκη, με πλήθος διασημοτήτων να την παρακολουθούν;
“Η Ντριου Μπάριμορ ήρθε, ο Κέβιν Μπέικον ήρθε,” λέει η Παλαμίδης σε βιντεοκλήση από την πατρίδα της, την Καλιφόρνια. “Ήρθε και η Σαμπρίνα Κάρπεντερ: ήταν τρέλα. Ντουά Λίπα, Νέιθαν Φίλντερ, Νιλ Πάτρικ Χάρις.” Η παράσταση ονομαζόταν “Weer” και η τριμηνιαία της παρουσίαση, που έληξε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, φιλοξενήθηκε στο “λίκνο του Off-Broadway”, το θέατρο Cherry Lane, πρόσφατα επαναλειτουργημένο από την κινηματογραφική εταιρεία A24. Όταν μιλάμε, η 36χρονη Παλαμίδης έχει καταρρεύσει από γρίπη, μια εκδίκηση του σώματός της για τον μαραθώνιο τριών μηνών. “Νόμιζα ότι ένας μήνας θα ήταν το μέγιστο που θα μπορούσα να αντέξω,” ψελλίζει. “Απαιτείται μεγάλη σωματική αντοχή για να ολοκληρωθεί η παράσταση.”
Η παράσταση “Weer”, που έκανε πρεμιέρα στο Εδιμβούργο το 2024, βασίστηκε στο “Nate” και παρουσιάζει την Παλαμίδης να υποδύεται και τα δύο μέρη ενός ρομαντικού ζευγαριού. Και όταν λέω “μέρη”, το εννοώ: το ένα μισό του προσώπου και του σώματός της παίζει τον Μαρκ (καρό πουκάμισο, μουστάκι), το άλλο, την Κριστίνα (φλοράλ ροζ μπλούζα, μακριά μαλλιά). Αυτή η χαοτική παράσταση ξεδιπλώνεται μέσα από αναδρομές από ένα τροχαίο ατύχημα, παρουσιάζοντας τα τρία χρόνια της σχέσης τους, καθώς η Παλαμίδης φλερτάρει και φιλιέται με τον εαυτό της, στη συνέχεια τσακώνεται και κακοποιεί τον εαυτό της. Είναι ένα χαρισματικό κατόρθωμα απόδοσης, όλα στο όνομα της τολμηρής ψυχαγωγίας και ενός διαστρεβλωμένου εορτασμού των ρομαντικών κομεντί της δεκαετίας του ’90.
Ολοκληρώνοντας το μακιγιάζ και την ενδυμασία κάθε βράδυ απαιτεί αρκετές ώρες, αναφέρει, πόσο μάλλον η εξαντλητική σόλο ερμηνεία. “Φρόντισα να προσέχω τον εαυτό μου,” λέει. “Κάνω βιοθεραπεία και θεραπεία κόκκινου φωτός καθημερινά.” Αναρρώνοντας στο Λος Άντζελες, θα ήθελε ένα διάλειμμα – αλλά η επερχόμενη επιστροφή της παράστασης στο Ηνωμένο Βασίλειο την καλεί, μια ακόμα ευκαιρία για το Λονδρέζικο κοινό (και ίσως και διασημότητες) να δει τι είναι όλος αυτός ο ντόρος γύρω από το Off-Broadway.
Τι νόημα πιστεύει η Παλαμίδης ότι άγγιξε η παράσταση “Weer” το κοινό; “Ελπίζω να είναι η εμπειρία της λούνα παρκ που τους κάνει να νιώθουν τόσο αφοσιωμένοι στην παράσταση,” λέει. “Το να μπορείς να προκαλείς μεγάλα γέλια και χαρά, και ταυτόχρονα να νιώθεις αυτές τις τρυφερές, ευάλωτες στιγμές.”
“Όταν την έφτιαχνα, πήγα να δω το ‘The Notebook on Broadway’. Όχι για να αδικήσω κανέναν, αλλά είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Και είναι απογοητευτικό πόσο κακή ήταν η μεταφορά της στη σκηνή. Στην ταινία, όταν φιλιούνται στη βροχή, είναι τόσο καθαρτικό, επιτέλους μαζί. Αλλά στη σκηνή, δεν μπορούσες να απολαύσεις αυτό το συναίσθημα, δεν είχαν χτίσει καμία ένταση με το να είναι χώρια και να θέλουν ο ένας τον άλλον.” Το “Weer” θα ήταν διαφορετικό. “Ήμουν αποφασισμένη όλες εκείνες οι αισθήσεις που νιώθεις βλέποντας αυτές τις ταινίες να υπάρχουν και στη δική μου παράσταση.”
Αποστολή εξετελέσθη – και κάτι παραπάνω. Το “Weer” δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής στις ρομαντικές κομεντί, αλλά και μια κριτική, που όπως η περισσότερη δουλειά της Παλαμίδης, διεισδύει κάτω από το δέρμα των φυλετικών παραδοχών και συμβάσεων. “Ήθελα να εξερευνήσω πώς στις περισσότερες ρομαντικές κομεντί που μας σερβίρονται στην κουλτούρα μας, οι σχέσεις είναι τοξικές, αλλά εσύ πάλι εύχεσαι να είναι μαζί. Ήταν δυνατό να δείξουμε στο κοινό μια σχέση πολύ πιο έντονη και τοξική, και να δούμε αν το κοινό θα ήθελε ακόμα να είναι μαζί;”
Αυτή η έρευνα έχει εδραιώσει τη θέση της Παλαμίδης, δίπλα στον παλιό της μέντορα Φιλ “Dr Brown” Burgers, στην πρωτοπορία της τρέχουσας έκρηξης της κωμωδίας. Εκτός από τις δικές της παραστάσεις και έναν πρωταγωνιστικό ρόλο φωνής στην κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων The Powerpuff Girls, έχει σκηνοθετήσει την επιτυχία σλάπστικ του Μπιλ Ο’Νιλ, The Amazing Banana Brothers, αναπτύσσει ένα καμπαρέ κλόουν, τη Lady Magic (που παρουσιάστηκε στο περσινό Edinburgh fringe) για μια μόνιμη παρουσία στο Λας Βέγκας – και προσκλήθηκε από τους Κλίντον να τους διδάξει φυσική κωμωδία για τη τηλεοπτική τους σειρά. Τώρα σχεδιάζει και μια κινηματογραφική εκδοχή του “Weer”.
“Δεν έχω ιδέα πώς συνέβη,” λέει η Παλαμίδης για την κατάστασή της ως η πιο “μοντέρνα” κωμικός. “Απλά συνεχίζω να επιμένω και να προσπαθώ να κάνω καλή τέχνη.” Αν και θα της άρεσε λίγη ξεκούραση, η Παλαμίδης παρουσιάζει ένα νέο σόλο έργο στο φεστιβάλ Netflix Is a Joke αυτόν τον Μάιο – και αν περιμένατε κάποια εμπορική εκμετάλλευση της πρόσφατης επιτυχίας της, θα απογοητευτείτε. Αυτή η επόμενη ιδέα, λέει, “δεν είναι ευχάριστη. Είναι πολύ αποκρουστική. Βασίζεται σε έναν χαρακτήρα που έχω παίξει μερικές φορές [στη σκηνή] η οποία λέει ότι είναι έγκυος με τη δεύτερη έλευση, και γεννάει μια ωμή μπριζόλα την οποία χτυπάει μέχρι να σταματήσει να κλαίει, και μετά την τρώει.”
“Φοβάμαι να το κάνω, επειδή μεγάλωσα Καθολική. Τρομοκρατούνταν από τον Σατανά και τους δαίμονες όταν ήμουν μικρή. Νιώθω ότι είναι τόσο ταμπού να εμβαθύνεις σε αυτόν τον τομέα.” Αλλά τα ταμπού είναι το νόμισμα της Παλαμίδης: αυτή είναι μια κωμική ηθοποιός που δεν πουλάει κόκκινες μύτες, αλλά “κόκκινες σημαίες”. Είτε τις υψώνει στο “Weer” είτε στην παρωδία της ιεροσυλίας που έπεται, καλή τύχη να μην μπορείτε να πάρετε τα μάτια σας από πάνω της.
Το “Weer” παίζεται στο Soho Theatre Walthamstow, Λονδίνο, 14-24 Ιανουαρίου.
