Πέρα από τα σαράντα της χρόνια, η «Μπαλάντα της Σεξουαλικής Εξάρτησης» της Nan Goldin καταγράφει έναν χαμένο κόσμο, ο οποίος όμως παραμένει τόσο παρών όσο ήταν και όταν πρωτοαντίκρισα αυτές τις εικόνες. Η «Μπαλάντα», μια συλλογή φωτογραφιών που τραβήχτηκαν από την καλλιτέχνιδα μεταξύ 1973 και 1986, παρουσιάζεται αδιάκοπα ως ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο slideshow, με ποικίλα συνοδευτικά ηχητικά τοπία και φωνές, από τη δεκαετία του 1980. Έχει επίσης παρουσιαστεί σε μορφή βίντεο, ταινίας και βιβλίου.
Είμαι εξοικειωμένος με αυτές τις εικόνες από μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου, βλέποντας τη Robin να καπνίζει, με τον Kenny στο βάθος, στο μωβ δωμάτιο. Ο καπνός εξακολουθεί να αιωρείται κάτω από τον καθρέφτη και το προφίλ της Robin παραμένει εκπληκτικό. Έχω δει τη Suzanne να κλαίει και, σε μια άλλη λήψη, να κοιτάζει το πρόσωπό της στον καθρέφτη σε ένα πλακάδικο μπάνιο, ζαλισμένη από τις πλάγιες αντανακλάσεις. Έχω δει αυτά τα πικνίκ και τις ημερήσιες εκδρομές στην παραλία, τον δρόμο στο ζεστό φως και τον άνδρα να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού, χαμένο στις σκέψεις του. Η Goldin τον παρατηρεί καθώς πατάει το κλείστρο (δεν μπορείς να το δεις αυτό, αλλά ξέρεις ότι συμβαίνει). Η κάμερα είναι τοποθετημένη σε τρίποδο στην άλλη άκρη του δωματίου, και η Nan και ο Brian φωτογράφιζαν τους εαυτούς τους να κάνουν σεξ, ακριβώς όπως είχε φωτογραφίσει και άλλους φίλους της να κάνουν το ίδιο. Υπάρχει μια ακαθόριστη, νευρική διάθεση στον αέρα που δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Ένα χρόνο αργότερα, ο Brian κατέληξε να τη χτυπάει πολύ άσχημα, κυριευμένος από ζήλια, αφού διάβασε το ημερολόγιό της.
Η Goldin έχει χαρακτηρίσει την «Μπαλάντα» ως το ημερολόγιο που επιτρέπει στους ανθρώπους να διαβάσουν. Η φωτογραφική της μηχανή Nikon ήταν πάντα πρόχειρη, τόσο πολύ που οι άνθρωποι την είχαν ξεχάσει (εκτός από τις στιγμές που δεν την είχαν ξεχάσει). Στην παρούσα έκθεση, η Goldin την παρουσιάζει με τη μορφή 126 καδραρισμένων φωτογραφιών, στοιβασμένων τέσσερις ψηλά και καλύπτοντας τρεις μαύρους τοίχους. Γεμίζουν τον χώρο. Το αρχικό slideshow παρουσίαζε έως και 800 εικόνες σε 45 λεπτά σε σκοτεινό δωμάτιο, συνοδευόμενο από ένα μεταβαλλόμενο soundtrack που συχνά περιλάμβανε Maria Callas, Petula Clark, Dionne Warwick και Dean Martin. Η Goldin θεωρεί το slideshow ως μια ταινία φτιαγμένη από στατικές εικόνες.
Εδώ χάνεσαι ανάμεσα στις εκτυπώσεις με έναν διαφορετικό τρόπο. Η επίδρασή τους είναι σωρευτική και ηλεκτρισμένη. Δεν υπάρχει καμία χαλάρωση σε αυτούς τους ολοκληρωτικούς συνδυασμούς, οι οποίοι ωθούν το βλέμμα να σκιρτά ανάμεσα στις εικόνες, σαν μπιλιάρδο, ανάμεσα σε στιγμιότυπα και συναισθήματα. Πηγαίνουμε μπρος και πίσω στον χρόνο, ρίχνοντας μια ματιά στους γονείς της καλλιτέχνιδας, και σε ένα ηλικιωμένο Μεξικανικό ζευγάρι που φαίνεται αρκετά ευτυχισμένο, αλλά βρίσκεται μία εβδομάδα πριν από τον δεύτερο χωρισμό του. Skinheads που κάνουν παρέα σε ένα δωμάτιο με τρομακτικές ταπετσαρίες. Ο Bobby κάνει αυνανισμό. Μάτσο άνδρες και θλιμμένοι άνδρες, και ένας άνδρας ντυμένος Ναπολέων την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Κάποιος που ονομάζεται French Chris ξαπλωμένος στο καπό ενός αυτοκινήτου, ποζάροντας, με το πουκάμισό του ανοιχτό, σαν ένα όμορφο πτώμα.
Μεταξύ των αναδρομών, συναντάμε ένα άδειο κρεβάτι σε ένα πορνείο της Νέας Υόρκης, φωτογραφίες γάμου, και μια συστάδα φωτογραφιών που απεικονίζουν το μαύρο μάτι της Goldin και το μελανιασμένο της πρόσωπο, μια ουλή από έκτοπη κύηση, ένα μώλωπα σε σχήμα καρδιάς. Μετακινούμαστε από αυτά σε τρυφερές οικειότητες, ανθρώπους που χορεύουν ή κάνουν σεξ και χάνονται στη στιγμή, ανθρώπους μόνους και ανθρώπους που ζευγαρώνουν και αποζευγαρώνουν. Οι τίτλοι της προκαλούν με τη συντομία τους, ακριβώς όπως οι εικόνες σε αφήνουν πάντα να ρωτάς: «Ποια είναι η ιστορία;» Αυτό, εν μέρει, είναι που καθιστά την «Μπαλάντα» τόσο συναρπαστική και ανταποδοτική. Κάθε φωτογραφία, μου φαίνεται, σε αφήνει σε ένα είδος χείλους.
Αυτές είναι εικόνες αθωότητας και εμπειρίας. Ξεκινάμε με τον Δούκα και τη Δούκισσα του Windsor, τόσο φρικιαστικούς στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Coney Island όσο ήταν αναμφίβολα και στη ζωή, και καταλήγουμε σε ένα ζευγάρι σκελετών που κάνουν σεξ σε μια πόρτα, τυλιγμένοι σε μια τρυφερή αγκαλιά γκράφιτι. Αυτές οι πρώτες και τελευταίες εικόνες πλαισιώνουν τους ανθρώπους που εισέρχονται και εξέρχονται από την τροχιά της Goldin, που μοιράστηκαν κρεβάτια και πάρτι και διακοπές, τρυφερότητα και σεξ και σιωπές και παιχνίδια Monopoly.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση τώρα δεν είναι πόσο προκλητική και ανήσυχη ήταν η ζωή για την Goldin και την υιοθετημένη οικογένεια φίλων της, αλλά πόσο φυσιολογική φαίνεται τώρα η ζωή τους. Δεν φαίνονται καθόλου χαμένοι ή περιθωριοποιημένοι. Τώρα έχουμε συνηθίσει τους ανθρώπους να δημοσιεύουν εικόνες και βίντεο από smartphone ως ένα είδος συνεχώς ενημερωμένου και συχνά εξαιρετικά αυτο-συνειδητού και υπολογισμένου είδωλου της ζωής τους. Πίσω στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η Goldin είχε απλώς μια κάμερα και φωτογράφιζε εν κινήσει. Στην αρχή, παρουσίαζε τα slideshows της σε νυχτερινά κέντρα και μπαρ. Το κοινό της ήταν συνομήλικοί της.
Η κάμερα της Goldin βλέπει περισσότερα από ό,τι η φωτογράφος. Η φαινομενική τυχαιότητα της προσέγγισής της είναι παραπλανητική. Η συναισθηματική υφή και η ατμόσφαιρα των εικόνων της αποδεικνύουν ότι δεν μπορούν όλοι όσοι μπορούν να κρατήσουν ένα τηλέφωνο να βγάλουν φωτογραφίες που αξίζει να τις κοιτάξεις. Όταν χόρευε, όταν έκανε σεξ, όποτε και οπουδήποτε κι αν βρισκόταν, η Goldin εστίαζε. Gagosian, Λονδίνο, έως 21 Μαρτίου.
