Το έργο Persephone, το οποίο συνέθεσε η Imogen Holst το 1929 ως φοιτήτρια, ξεκινά με μια ηχητική οικειότητα που θα μπορούσε εύκολα να παραπέμψει το κοινό στο Daphnis et Chloé του Ravel. Ωστόσο, η συνέχεια του 12λεπτου αυτού συμφωνικού ποιήματος αποκαλύπτει μια δημιουργό με έντονη προσωπική ταυτότητα, που πειραματίζεται με την υφή, το χρώμα και την τονικότητα. Αντί για μια απλή αναπαράσταση του μύθου, η Holst επιλέγει μια σκοτεινή μουσική αφήγηση, με τις έγχορδες ορχήστρες να βυθίζονται σε μια ανήσυχη φούγκα, ενώ τα χάλκινα πνευστά προσθέτουν συμπυκνωμένες συγχορδίες που κορυφώνονται εντυπωσιακά.

Το έργο Persephone αποτέλεσε την έναρξη ενός προγράμματος με έργα των μέσων του 20ού αιώνα από τη London Symphony Orchestra και τον Antonio Pappano. Ακολούθησε το Κοντσέρτο για βιολί του 1945 του Korngold, όπου η ερμηνεία της Vilde Frang υπενθύμισε στο κοινό ότι η Βιέννη από την οποία δραπέτευσε ο συνθέτης δεν ήταν μόνο μια πόλη της γλυκύτητας, αλλά και το λίκνο του μουσικού εξπρεσιονισμού. Η Vilde Frang ανέδειξε με δεξιοτεχνία τόσο τον λυρισμό όσο και την τραχύτητα της παρτιτούρας.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τη Συμφωνία αρ. 5 του Shostakovich, υπό τη διεύθυνση του Antonio Pappano. Ο αρχιμουσικός κράτησε τον ρυθμό τεταμένο, ειδικά στο πρώτο μέρος, ενώ το δεύτερο μέρος μετατράπηκε σε έναν ιδιότυπο, βαρύ χορό. Στο αργό μέρος, η τραγική και ρομαντική διάσταση κυριάρχησε, με τον Antonio Pappano να ανασύρει από την ορχήστρα μια ηχητική ένταση που έφτασε σε μια καθηλωτική κορύφωση, προκαλώντας τον ενθουσιασμό του κοινού.