Η Aldous Harding αποτελεί μια ξεχωριστή και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στον χώρο της εναλλακτικής ροκ σκηνής. Για τους πιστούς θαυμαστές της, οι οποίοι εξαντλούν τα εισιτήρια για τις τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις της στο Barbican του Λονδίνου αργότερα αυτόν τον μήνα, η τραγουδοποιός είναι μια μορφή εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, της οποίας οι στίχοι μοιάζουν με γρίφους που αναζητούν ερμηνεία. Στο πέμπτο της άλμπουμ, με τίτλο Train on the Island, η μουσικός προσκαλεί το κοινό σε έναν κόσμο γεμάτο παράδοξες εικόνες, από γυμνές κουκουβάγιες μέχρι ακατάληπτες αναφορές σε φαγητά και απρόσμενες εξομολογήσεις.

Η Aldous Harding προκαλεί συχνά συζητήσεις με την ιδιαίτερη παρουσία της στη σκηνή, τα εκκεντρικά κοστούμια και τις ασυνήθιστες φωνητικές της εκφράσεις, όπως αυτές αποτυπώνονται στα κομμάτια Worms και Coats. Ενώ ορισμένοι βρίσκουν αυτή τη στάση της επιτηδευμένη ή περίεργη, είναι αναμφισβήτητο πως πρόκειται για μια καλλιτέχνιδα με εξαιρετική ικανότητα στη σύνθεση τραγουδιών.

Το άλμπουμ Train on the Island, σε παραγωγή του στενού συνεργάτη της, John Parish, και με τη συμμετοχή του Huw Evans, κινείται σε ζεστά, ελαφρώς ψυχεδελικά μονοπάτια. Αν και δεν αποτελεί ριζική απομάκρυνση από προηγούμενες δουλειές όπως το Warm Chris ή το Designer, δημιουργεί μια ελκυστική ατμόσφαιρα. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο δεν είναι η ιδιορρυθμία της, αλλά η στιβαρή δομή των τραγουδιών της. Από το συγκινητικό ντουέτο με τον Huw Evans στο Venus in the Zinnia μέχρι το μελωδικό Coats, η Aldous Harding αποδεικνύει ότι, πέρα από τον μύθο που την περιβάλλει, η μουσική της διαθέτει μια απλότητα και μια μελωδική χάρη που μπορεί να κερδίσει ακόμα και τους πιο δύσπιστους ακροατές.