Ο Tim Booth, ο χαρακτηριστικός frontman του βρετανικού συγκροτήματος James, μοιράζεται τις πιο προσωπικές του μουσικές στιγμές, αποκαλύπτοντας τα τραγούδια που τον σημάδεψαν από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα. Η πρώτη μουσική εμπειρία που τον έκανε να αγαπήσει την ποίηση ήρθε από την αδερφή του, Penny, με το “So Long, Marianne” του Leonard Cohen, ένα τραγούδι που του άνοιξε τον δρόμο για έναν κόσμο πέρα από την εφηβική pop.
Στα 15 του, η ανακάλυψη του “Hey Joe/Radio Ethiopia” της Patti Smith, το οποίο αγόρασε ταχυδρομικώς, τον έκανε να νιώθει ότι ακούει “τον λόγο του Θεού”. Όσο για το απόλυτο κομμάτι για πάρτι, ο Booth επιλέγει το “8 Ball” των Underworld, χαρακτηρίζοντάς το “πονηρό, σέξι και δελεαστικό”.
Παρόλο που δεν συνηθίζει να τραγουδάει καραόκε, αν η λίστα περιλάμβανε το “Paddy McGinty’s Goat” του Val Doonican, θα τολμούσε. Αντίθετα, έχει αποσυρθεί από το ρεπερτόριό του το “Sebastian” των Cockney Rebel, ένα τραγούδι της εφηβικής του εμμονής με το glam rock, το οποίο πλέον θεωρεί “γελοίο”.
Σε πιο προσωπικό επίπεδο, ο Booth ομολογεί την κρυφή του αγάπη για την Billie Eilish και την Beyoncé, ενώ εξομολογείται ότι το “Vincent” του Don McLean, εμπνευσμένο από τον Vincent van Gogh, τον συγκινεί βαθιά. Για τις πιο ρομαντικές στιγμές, επιλέγει το “Discreet Music” του Brian Eno, πιστεύοντας ότι η ambient μουσική του επιβραδύνει τον ρυθμό, κάτι που ευεργετικά επηρεάζει τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες.
Το τραγούδι που άλλαξε τη ζωή του ήταν το “Birdland” της Patti Smith. Το άκουσε τη νύχτα που πληροφορήθηκε για την πιθανή απώλεια του πατέρα του, γεγονός που του έδειξε πώς η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως “φάρμακο” για τον πόνο. Οι στίχοι, που αναφέρονται στον ψυχοθεραπευτή Wilhelm Reich, τον οδήγησαν στον κόσμο της εναλλακτικής θεραπείας.
Αν και δεν ακούει μουσική τα πρωινά, προτιμώντας την ηρεμία ενός φλιτζανιού τσάι, το “I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free” σε ζωντανή εκτέλεση από τη Nina Simone τον συγκινεί μέχρι δακρύων, ενσωματώνοντας το βάρος της καταπίεσης και των ψυχικών προκλήσεων που αντιμετώπισε η καλλιτέχνιδα.
Τέλος, για την τελευταία του επιθυμία, θα ήθελε να ακουστεί το “Upon This Rock” της Jocelyn Pook, το κομμάτι που χρησιμοποιούν οι James ως εισαγωγή στις συναυλίες τους.
