Με φόντο μια προβολή θάλασσας που έλουζε τη σκηνή με το χρυσαφένιο φως του δειλινού, η φιγούρα της τραγουδίστριας Μίτσκι, με το μικρόφωνο στο χέρι, έμοιαζε να επιπλέει στα κύματα. Αυτή η σουρεαλιστική ατμόσφαιρα κυριάρχησε στο αμφιθέατρο του Hollywood High School την Πέμπτη το βράδυ, κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της καλλιτέχνιδας, όπου παρουσίασε τραγούδια από το νέο της άλμπουμ “Nothing’s About to Happen to Me”.
Η σκηνή είχε στηθεί σαν για σχολική παράσταση, με μια ζεστή σκηνή καθιστικού που περιλάμβανε ένα γραφείο, μια ανάκλιτρο και λάμπες που εξέπεμπαν απαλό φως. Ωστόσο, το Hollywood High βρισκόταν σε ανοιξιάτικες διακοπές, και το αμφιθέατρο είχε μετατραπεί για μια πενθήμερη ρεζιντένσι της indie σταρ.
Η Μίτσκι, γνωστή τόσο για τους χαρισματικούς της στίχους όσο και για τα μελαγχολικά της τραγούδια, δήλωσε στο κοινό ότι η επιλογή ενός σχολείου, ενός χώρου φορτισμένου με την εφηβική συναισθηματική αναστάτωση, έμοιαζε με “εξαπάτηση”. “Σας έβαλα σε διάθεση”, είπε παιχνιδιάρικα. “Είναι σκοτεινά εδώ μέσα – κανείς δεν μπορεί να σας δει. Μπορείτε να κλάψετε.”
Και το κοινό έκλαψε. Παρόλο που οι παρευρισκόμενοι ήταν διαφόρων ηλικιών, υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση μαθητών λυκείου, μερικοί από τους οποίους φοιτούν στο Hollywood High, πολλοί βλέποντας για πρώτη φορά την αγαπημένη τους καλλιτέχνιδα.
Ενώ ένα σχολικό αμφιθέατρο μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστος χώρος, το σχολείο του Λος Άντζελες έχει φιλοξενήσει και στο παρελθόν υψηλού προφίλ καλλιτέχνες, όπως ο Morrissey το 2013. Η Μίτσκι επέλεξε τον χώρο για να προσφέρει πιο προσωπικές εμπειρίες και να αναδημιουργήσει την αίσθηση που είχε από τις DIY και punk συναυλίες, όπως δήλωσε σε συνέντευξή της στο NPR’s World Cafe. “Ήθελα να επιστρέψω στην αίσθηση που είχα πριν από 10, 15 χρόνια, όπου ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα δωμάτιο με λίγα άτομα και συνδεόμασταν πραγματικά, και ένιωθε πιο ακατέργαστο”, ανέφερε.
Το σχολείο διοργάνωσε έναν διαγωνισμό παρακολούθησης, όπου οι μαθητές που δεν έλειψαν από κανένα μάθημα για δύο εβδομάδες έμπαιναν σε κλήρωση για εισιτήρια, όπως ανέφερε το LAist. “Είναι σίγουρα η πιο αποτελεσματική πρόκληση για τη σχολική παρακολούθηση που έχω κάνει φέτος… πιθανώς στα τρία μου χρόνια στην περιφέρεια”, δήλωσε στο ίδιο μέσο ο Michael Reagan, προσωπικό του σχολείου.
Η συναυλία προσέλκυσε μαθητές από όλη την πόλη και την πολιτεία. Η Sophia Barrios και η Jasmine Vasquez ταξίδεψαν με τρένο και λεωφορείο από την Central Valley για τη συναυλία. Η Barrios, τελειόφοιτη λυκείου που ακούει Μίτσκι από την έκτη δημοτικού, έλαβε εισιτήρια από τον πατέρα της για τα 18α γενέθλιά της. “Απλά αγαπώ πώς η μουσική της είναι πολύ ευρεία – καλύπτει πολλά διαφορετικά είδη. Και αγαπώ ότι κάθε άλμπουμ είναι πολύ διαφορετικό”, είπε η Barrios. “Και αγαπώ πόσο προσωπικοί είναι οι στίχοι της.”
Οι Riona O’Donnell, Etta Spens, Liyah Ramos και Marian Torres, μαθήτριες λυκείου στο Λος Άντζελες, ενθουσιάστηκαν που θα έβλεπαν μία από τις αγαπημένες τους καλλιτέχνιδες να ερμηνεύει. “Περιγράφει πράγματα που ένιωθα αλλά δεν ήξερα πώς να τα εκφράσω με λόγια και αυτό με συνδέει πραγματικά”, δήλωσε η Torres. Η Ramos πρόσθεσε ότι εκτιμούσαν αυτό που έκανε για το σχολείο. Το ενοίκιο που πλήρωσε η Μίτσκι για τον χώρο θα καλύψει τις αποφοιτήσεις των τελειόφοιτων, και η καλλιτέχνιδα δεσμεύτηκε να δωρίσει 2 δολάρια από κάθε εισιτήριο σε έναν τοπικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό για τη μουσική εκπαίδευση νέων. “Νομίζω ότι άλλοι καλλιτέχνες θα έπρεπε να αρχίσουν να είναι πιο δημιουργικοί με τις συναυλίες τους έτσι”, είπε. “Θα έπρεπε να δωρίζουν πίσω στην κοινότητα που τους παρακολουθεί.”
Για άλλους στο κοινό, η συναυλία προσέφερε μια μοναδική μορφή νοσταλγίας. Ήταν η πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια που η Jessica Torres Vicente επέστρεψε στο alma mater της. Σχεδόν τίποτα δεν είχε αλλάξει, παρατήρησε. Η είσοδος του αμφιθεάτρου ήταν ακόμα στολισμένη με τη χρυσή επιγραφή “welcome to world famous Hollywood high school”, και αφίσες παραγωγών από την εποχή που ήταν φοιτήτρια παρέμεναν στους τοίχους. “Είναι λίγο σαν ανάκληση αναμνήσεων, αλλά μια πιο υγιή δόση από μια σχολική επανένωση”, είπε η Torres, η οποία είναι πλέον θεραπεύτρια. Την προσέλκυσε να παρευρεθεί στη συναυλία εν μέρει λόγω του χώρου. “Ήταν ένας συνδυασμός αγάπης για το νέο της άλμπουμ, αγάπης για τη μουσική της, και επίσης λαμβάνει χώρα στο λύκειό μου, οπότε είναι μια περίεργη, μοναδική κατάσταση που δεν συναντάς συχνά σε εκδηλώσεις του LA.”
Η συναυλία είχε όλα τα συνηθισμένα στοιχεία μιας εμφάνισης της Μίτσκι – τις ακριβείς κινήσεις της με μπαλαρινική χάρη στη σκηνή, εκπληκτικά καθηλωτικά οπτικά εφέ και ήχο που περιέβαλλε το κοινό. Αλλά η τοποθεσία ήταν αδύνατο να ξεχαστεί. “Μυρίζει σαν σχολική γυμναστική εδώ μέσα;”, τραγούδησε στο κομμάτι “Two Slow Dancers”. “Ναι!” φώναξε το πλήθος με μία φωνή. Συνέχισε: “Είναι αστείο πώς είναι όλες ίδιες. Είναι αστείο πώς τις θυμάσαι πάντα.”
