Η κλασική ιστορία της Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, “Η Μικρή Γοργόνα“, ζωντανεύει αυτή την περίοδο των Χριστουγέννων σε πολλαπλές παραγωγές, σηματοδοτώντας ίσως την επιρροή της πρόσφατης κινηματογραφικής επιτυχίας της Disney. Στο Hull Truck, το Nottingham Playhouse και το Watermill του Newbury, η φαντασία παίρνει μορφή, με την προσαρμογή της Τερέζα Χέσκινς και τη συν-σκηνοθεσία της Βίκι Ντέλα Αμεντούμε να παρουσιάζουν μια παράσταση που πλησιάζει το “gig-theatre”, απευθυνόμενη σε όλη την οικογένεια. Η εισαγωγή στο κοινό της οικείας μπάντας, που έχει εγκατασταθεί ανάμεσα στους θεατές, προετοιμάζει το έδαφος για την εμφάνιση των κεντρικών χαρακτήρων.
Η Ριάνον Σκέριτ υποδύεται τον ομώνυμο ρόλο, με το όνομα Κοραλί σε αυτή την εκδοχή, δίνοντας έμφαση στο πώς ο Άντερσεν την παρουσίαζε ως τη μικρότερη μεταξύ πολλών γοργόνων. Αν και το ρομαντικό στοιχείο παραμένει, η δύναμη της αδελφότητας αναδεικνύεται ως πρωταρχικό θέμα. Παράλληλα, η παράσταση τονίζει την καχυποψία και τη διάσταση που επικρατεί μεταξύ των κατοίκων της στεριάς και του νερού.
Αρχικά, αυτή η προσέγγιση προσφέρει κωμικές στιγμές “πάνω-κάτω” καθώς οι γοργόνες αφηγούνται ιστορίες για τον κόσμο της επιφάνειας. Ωστόσο, η Χέσκινς περιπλέκει την αφήγηση, παρουσιάζοντας τις γοργόνες ως άκρως σκληρές, ενώ ο πρίγκιπας Κάσπιαν (Ντάρσι Μπράιμο), που βουτά για μαργαριτάρια, παρουσιάζεται εξίσου ένοχος εκμετάλλευσης με τη Θαλάσσια Μάγισσα (Χάρισον Σουίνι). Ένα σχετικό μήνυμα για το εμπόριο φαντάζει κάπως άκομψα επιβεβλημένο, όπως και το τέλος της παράστασης. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η ζημιά που υφίσταται ο ωκεανός παραμένει ανεξερεύνητη για το νεανικό κοινό.
Η προσέγγιση της παράστασης ενσωματώνει στοιχεία από μια περσινή, οικολογική παράσταση στο Bristol Old Vic, η οποία αξιοποιούσε τις εναέριες δεξιότητες της Χόλι Ντάουνι, σκηνοθέτιδας και ερμηνεύτριας τσίρκου. Η Ντάουνι συμμετέχει στο θίασο και συμβάλλει στην ενορχήστρωση των ακροβατικών χορογραφιών από την Αμεντούμε, η οποία ταιριάζει απόλυτα με τους περιορισμούς των κοστουμιών με ουρές. Η ευλυγισία του Σουίνι αποδίδει τη δολιότητα της μάγισσας σε μια ρουτίνα με σχοινιά που υποδηλώνουν πώς η Κοραλί παγιδεύεται στη συμφωνία τους. Τα εναέρια μετάξια συνδυάζονται αρμονικά με τις λαμπερές προβολές της Ντανιέλα Μπίτι, ενώ οι ερμηνευτές χρησιμοποιούν και περιστρεφόμενες συσκευές που θυμίζουν δίνες στον αέρα. Η σκηνική επιφάνεια, σχεδιασμένη από τη Λόρα Γουίλστεντ, λειτουργεί ως βυθός και άμμος, με μια λαβυρινθώδη δομή να αναπαριστά την κυματώδη επιφάνεια του νερού (με χρυσό φωτισμό από την Μπίτι), ενώ η Γουίλστεντ προσθέτει και φωτεινές μαριονέτες ράβδων για ιριδίζοντα θαλάσσια πλάσματα.
Μια πρόκληση για τους προσαρμοστές αποτελεί η ηρωίδα, την οποία ο Άντερσεν απεικονίζει διστακτική και στη συνέχεια της αφαιρεί τη φωνή. Η Χέσκινς τροποποιεί τη συμφωνία με τη μάγισσα, ώστε να είναι το “τραγούδι της σειρήνας” της Κοραλί που χάνεται, αντί της φωνής της. Η μάγισσα ακούγεται μέσα στο σκοτάδι από την Ινές Σαμπάιο (η οποία αναλαμβάνει και τον ρόλο της αφηγήτριας, εξαφανιζόμενη από την οθόνη για μεγάλα διαστήματα), ενώ ο εναέριος Σουίνι παραμένει σιωπηλός, τονίζοντας απειλητικά την επιθυμία της μάγισσας να κλέψει το τραγούδι της Κοραλί.
Όταν η Κοραλί φτάνει στη στεριά, της αποδίδεται μια λόγος που μιμείται το σαιξπηρικό ύφος, ενώ ο Κάσπιαν χρησιμοποιεί υπερβολικά αργκό διάλογο – και οι δύο αστεϊσμοί κουράζουν γρήγορα. Ωστόσο, η Σκέριτ διαχειρίζεται με γοητεία τη φυσική κωμωδία και μεταδίδει ένα μήνυμα καλής θέλησης χωρίς να γίνεται υπερβολικά “καλοζήλη”.
Η σχεδιάστρια κοστουμιών Λις Έβανς ντύνει τη μπάντα με πιο “φάνκι” ενδυμασίες, πέρα από τις παρόλα αυτά ζωντανές και γεμάτες ψυχή συνθέσεις του Άρουν Γκος (οι στίχοι πνίγονται περιστασιακά). Και όταν το μέλος της μπάντας, ο Αλεξάντερ Μπιν, εμφανίζεται ως Ποσειδώνας deus ex machina, το κάνει με μια φωνή τόσο βαθιά όσο ο βυθός του ωκεανού. Πρόκειται για μια αφρώδη παραγωγή με σκοτεινά υπονοούμενα, αλλά τα σκηνικά σχέδια είναι αυτά που πραγματικά θαμπώνουν. Η παράσταση στο New Vic theatre, Newcastle-under-Lyme, διαρκεί έως τις 24 Ιανουαρίου.
