Τον Μάρτιο του 1942, στο Halifax της Nova Scotia, κατέπλευσε το πλοίο που μετέφερε τους Benjamin Britten και Peter Pears από την Αμερική, λίγο πριν ξεκινήσουν την επικίνδυνη διάσχιση του Ατλαντικού. Σε ένα βιβλιοπωλείο του Halifax, η τύχη έφερε τον Britten να αγοράσει ένα αντίτυπο της συλλογής ποιημάτων του Gerald Bullett, “The English Galaxy of Shorter Poems”. Η μυστικιστική και ατμοσφαιρική αύρα ορισμένων από τα παλαιότερα κείμενα του τόμου, ενέπνευσε άμεσα τον συνθέτη –ατάραχο μπροστά στην απειλή των υποβρυχίων– να τα μελοποιήσει με συνοδεία άρπας. Αυτό το στοιχείο της σύμπτωσης στην εμφάνιση του “A Ceremony of Carols”, με την εμβληματική του αναβίωση μεσαιωνικών αισθημάτων και πίστης, ίσως εξηγεί την αδιάκοπη απήχησή του.
Η χορωδία Cardiff Polyphonic Choir, υπό τη διεύθυνση του Thomas Blunt, τίμησε το έργο του Britten, χρησιμοποιώντας την εκδοχή για μεικτή χορωδία του συνθέτη και μαέστρου Julius Harrison, στο πλαίσιο του χριστουγεννιάτικου εορτασμού της. Παρόλο που δεν επρόκειτο για τη χαρακτηριστική φωτεινή χροιά ανδρικών φωνών που συνηθίζουμε, η ατμόσφαιρα και η δραματική ροή των 11 μερών ήταν παρούσες, από το αρχικό ψαλμωδικό ύφος των σοπράνο έως το σβήνον “Alleluia” στην τελική πομπή. Στο κεντρικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι, “This Little Babe”, οι στίχοι του Καθολικού μάρτυρα του 16ου αιώνα, Robert Southwell, παρουσιάζουν το θείο βρέφος ως άγγελο που έρχεται να εκδικηθεί τον Σατανά. Ο Blunt επέλεξε έναν ρυθμό που επέτρεψε στις γρήγορες, ξέφρενες μελωδίες να αναδείξουν μια υπέροχη δυναμική, με τις σφιχτές μιμήσεις των φωνών να χτίζουν την ένταση προς την επιβλητική κορύφωση. Η ενέργεια αυτού του κομματιού, μαζί με το προτελευταίο “Deo Gracias”, αποτύπωσε εύστοχα την αντίθεση με την ακτινοβόλα, ρυθμική ομορφιά των “There Is No Rose” και “Balulalow”, με το παίξιμο της άρπας της Elen Hydref να είναι πάντα εκφραστικό.
Το πρώτο μέρος του υπέροχου προγράμματος της Polyphonic Chorus είχε παρουσιάσει διαφορετικές συνθετικές παραδόσεις, συνδεδεμένες μέσω της επανάληψης βασικών κειμένων και των ρεφρέν του “Alleluia”. Τα οκταφωνικά μοτέτα της Advent και των Χριστουγέννων του Mendelssohn συνδυάστηκαν με τη μελοποίηση του τραγουδιού προσκυνήματος “Maria durch ein Dornwald ging” από τον Gottfried Wolters, όπου η Παναγία, περνώντας μέσα από ένα δάσος, βλέπει τα αγκάθια να ανθίζουν προς τιμήν της. Το σύγχρονο “Hodie Christus natus est” του Σλοβένου Gašper Jereb, ενίσχυσε τη στοχαστική ατμόσφαιρα των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών των John Rutter και Judith Weir.
Έργα Ουαλών συνθετών, των Alun Hoddinott και William Mathias, που είχαν ανατεθεί από την Polyphonic Chorus στις αρχές της εξάχρονης πορείας της, παρουσιάστηκαν ξανά. Η χορευτική χαρά του “Sir Christèmas” του Mathias, με τη ζωηρή συνοδεία του οργάνου του Philip Aspden, ολοκληρώθηκε με το “Nowell, Nowell, Nowell!”, που αποδόθηκε ως κραυγές χαράς.
