Στην πόλη Μαχαγκόνι, ένα μέρος χτισμένο από τρεις απατεώνες για να εκμεταλλευτούν τους αφελείς τουρίστες, το χειρότερο έγκλημα δεν είναι η απάτη, αλλά η έλλειψη χρημάτων. Η ENO, μέσα από τη νέα παραγωγή της όπερας “Mahagonny” των Kurt Weill και Bertolt Brecht, καταφέρνει να μετατρέψει την λιτότητα σε αρετή, προσφέροντας παράλληλα ένα ουσιαστικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Η παράσταση, με την ευρύτητα της σκηνής του London Coliseum, δημιουργεί την εντύπωση μιας καθηλωτικής εμπειρίας. Η σκηνική διαμόρφωση της Milla Clarke, με κεντρικό στοιχείο ένα μεγάλο εμπορευματοκιβώτιο, επαναχρησιμοποιεί στοιχεία από προηγούμενες παραγωγές, ενώ τα κοστούμια, που θυμίζουν λάφυρα από μια συλλογή ρούχων από δεύτερο χέρι, ταιριάζουν απόλυτα με την trash αισθητική.
Παρά τις κάποιες ατέλειες, που αντικατοπτρίζουν και την ίδια την όπερα, η παράσταση προσφέρει μια δυνατή ερμηνεία. Η ιστορία εκμετάλλευσης και απληστίας, τοποθετημένη σε μια δυστοπική αμερικανική έρημο, έχει μια αίσθηση επικαιρότητας, αν και ο σκηνοθέτης Jamie Manton επιλέγει να μην κάνει άμεσες παραπομπές σε σύγχρονα πολιτικά πρόσωπα. Οι τουρίστες, με αρχική επαγγελματική εμφάνιση, παρεμβάλλονται ως κομπάρσοι, ενσωματώνοντας το κοινό στην αφήγηση.
Ανάμεσα στα ευρηματικά στοιχεία, ξεχωρίζει ο ανθρώπινος μεγαφωνιστής, που αναγγέλλει κάθε σκηνή με ένα περίεργο, κωνικό κολάρο, και ένας χορευτής που υποδύεται έναν ανεμοστρόβιλο, απειλώντας τους κατοίκους με τις δεξιοτεχνικές του κινήσεις. Η χορογραφία της Lizzi Gee, με τη χρήση διαδρόμων που θυμίζουν τρέιλερ, αποτυπώνει την πορεία των χαρακτήρων προς τη Μαχαγκόνι.
Η Danielle de Niese, ως Jenny, κλέβει την παράσταση με την ερμηνεία της στο “Alabama Song”, ένα κομμάτι που έγινε γνωστό από τον David Bowie και τους The Doors. Ο Simon O’Neill εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του, ενώ ο Elgan Llŷr Thomas ξεχωρίζει ως Jack. Η Rosie Aldridge είναι μια επιβλητική Widow Begbick, και η μετάφραση του Jeremy Sams στα αγγλικά είναι αιχμηρή.
Ο André de Ridder, στη θέση του μουσικού διευθυντή, κρατάει την ορχήστρα σε υψηλά επίπεδα ενέργειας. Ωστόσο, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι η χορωδία, η οποία αποδίδει με απαράμιλλη πειστικότητα το δύσκολο μουσικό υλικό του Weill, αποδεικνύοντας την αξία της για μεγαλύτερη ασφάλεια εργασίας. Η παράσταση παρουσιάζεται στο London Coliseum έως τις 20 Φεβρουαρίου.
