Η “απαγωγή” του Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές δυνάμεις, μια επιχείρηση που ονομάστηκε “Operation Absolute Resolve”, έχει προκαλέσει συζητήσεις, με πολλούς να τη χαρακτηρίζουν ως μια σύγχρονη εκδοχή των ταινιών δράσης της δεκαετίας του ’80. Ο ίδιος ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, μετά την επιτυχή, όπως την χαρακτήρισε, επιχείρηση, δήλωσε ότι “ήταν μια απίστευτη, φανταστική ταινία”, παραλληλίζοντας την επιχείρηση με ένα σενάριο από “Caracas Thunder”.
Ο Τραμπ, που μεγαλούργησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, φαίνεται να υιοθετεί έναν εξωτερικό πολιτικό λόγο που αντικατοπτρίζει το ύφος και τις θεματικές των ταινιών δράσης εκείνης της περιόδου. Ταινίες όπως το “Commando”, “Missing in Action”, “Lethal Weapon”, “Cobra”, “Rambo” και “Bloodsport” απεικόνιζαν συχνά μοναχικούς ήρωες που αντιμετώπιζαν διεφθαρμένους δικτάτορες ή αρχηγούς καρτέλ, επαναφέροντας την αμερικανική υπερηφάνεια μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Ντόναλντ Τραμπ, αναφερόμενος σε προηγούμενες επιχειρήσεις όπως αυτές κατά του Σολεϊμανί και του αλ-Μπαγκντάντι, παρουσιάζει την εξωτερική πολιτική ως ένα “franchise” από επιτυχημένες ταινίες του.
Παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει αναφέρει κλασικά κινηματογραφικά έργα όπως το “Citizen Kane” και το “The Godfather”, η εμμονή του με τις ταινίες δράσης της δεκαετίας του ’80, ακόμα και με την εμμονή να “παρακάμπτει” τα βαρετά σημεία για να τις συμπυκνώσει σε 45 λεπτά, αποκαλύπτει μια συγκεκριμένη προτίμηση. Η αναφορά του στο “Bloodsport” ως “απίστευτη, φανταστική ταινία” και η πιθανή ταύτισή του με σκηνές που παραλληλίζονται με την πολιτική του αντιπαράθεση, υποδηλώνει μια βαθύτερη σύνδεση με αυτό το είδος.
Ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι η πολιτική του Τραμπ και η βάση του αντιστοιχούν περισσότερο στο ύφος του Σιλβέστερ Σταλόνε, με έναν θυμωμένο τόνο και μια αίσθηση περιθωριοποίησης, θυμίζοντας τους ήρωες του “Rambo”. Η προσπάθεια του Τραμπ να ενσωματώσει στοιχεία από αυτές τις ταινίες στην πολιτική του αφήγηση, ακόμα και με τη δημοσίευση εικόνων του ως Rocky Balboa, δείχνει μια αδιαμφισβήτητη προσπάθεια να ζήσει το δικό του “blockbuster” σενάριο. Ωστόσο, η σύγκριση με την κλασική κινηματογραφική δεκαετία του ’70, με την ατμόσφαιρα σκανδάλων, διαφθοράς και παράνοιας, ίσως να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα της προεδρίας του.
