Η σκηνοθέτις Robin Norton-Hale μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη τη δική της, ελεύθερη διασκευή της όπερας “La Bohème” του Puccini, με αποτελέσματα που στην πλειοψηφία τους κρίνονται θετικά. Η σύγχρονη εκδοχή αυτής της παγκοσμίου φήμης όπερας, τοποθετημένη στο σημερινό ανατολικό Λονδίνο, αξιοποιεί επιδέξια την κάμερα για να δημιουργήσει μια αίσθηση οικειότητας και φυσικότητας. Αυτή η προσέγγιση καθιστά το έργο ιδιαίτερα φιλικό για το κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με την όπερα και τις ιδιαιτερότητές της.
Φυσικά, οι πρωτοεμφανιζόμενοι στο είδος θα χρειαστεί να ξεπεράσουν τη θεμελιώδη “παραξενιά” του διαλόγου που αποδίδεται εξ ολοκλήρου μέσω τραγουδιού, μια αυστηρή σύμβαση της μορφής που γίνεται ακόμη πιο αισθητή όταν το καστ εκφωνεί τις ατάκες με κλασικό ύφος, φορώντας τζιν και μπλουζάκια, χρησιμοποιώντας αργκό και βωμολοχίες, και κάνοντας αναφορές σε στοιχεία όπως το “Strictly Ballroom” στο αγγλικό λιμπρέτο που έγραψε η ίδια η Norton-Hale (η οποία έχει τιμηθεί με βραβείο Olivier για την θεατρική εκδοχή). Παραδόξως, η εκδοχή της Norton-Hale είναι ταυτόχρονα πιο πιστή στο πρωτότυπο έργο του Puccini της δεκαετίας του 1890 και, εντούτοις, μοιάζει λιγότερο παλιομοδίτικη από το “Rent”, τη μουσική σκηνική μεταφορά της δεκαετίας του 1990 που διαδραματίζεται ανάμεσα σε καλλιτέχνες της Lower East Side της Νέας Υόρκης.
Μετά από κάποιες σύντομες κινηματογραφικές σκηνές που περιηγούνται στην αγορά Broadway του Hackney, η δράση εστιάζεται σε ένα διαμέρισμα. Το σκηνικό αυτό παρουσιάζεται λιγότερο “βρώμικο” απ’ ό,τι θα μπορούσε να αναμένει κανείς, δεδομένης της φτώχειας που υποτίθεται ότι βιώνουν οι χαρακτήρες. Ο επίδοξος συγγραφέας Rodolfo (Matthew McKinney) κάνει παρέα με τον συγκάτοικό του, ζωγράφο Marcello (Benson Wilson). Σύντομα, και οι δύο δέχονται την παρέα των φίλων τους, Shaunard (Mark Nathan) και Colline (Edward Jowle), που κατευθύνονται προς την παμπ. Ο Rodolfo, ωστόσο, παραμένει πίσω και συναντά την γειτόνισσά του, Mimi (Lucy Hall). Εδώ, η Mimi παρουσιάζεται ως μια όμορφη, αν και εμφανώς λιγάκι “χωριάτικη”, καθαρίστρια που φτιάχνει λουλούδια με κροσέ στον ελεύθερο χρόνο της και κουβαλά έναν άσχημο βήχα, με έναν τρόπο που θυμίζει μια κυρία των δυτικών προαστίων που συνοδεύει ένα τσιουάουα. Αργότερα, στην παμπ, γνωρίζουμε την εκθαμβωτική Musetta (Julia Mariko), η οποία κεντρίζει το ενδιαφέρον του Marcello, και η παραγωγή θέτει τις βάσεις για τη φιλοσοφία “ζήσε γρήγορα, πέθανε νέα” και την έντονη σεξουαλική ζήλια, που αποτελούν τα κεντρικά θέματα της όπερας.
Ωστόσο, η απεικόνιση του Hackney είναι λιγότερο αποτελεσματική, καθώς παρουσιάζεται πολύ “υγιεινό” και κυρίως λευκό, με μια κουλτούρα που εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από την παμπ, σαν η απαγόρευση του καπνίσματος να μην υπήρξε ποτέ. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί αν ο Rodolfo και ο Marcello διαθέτουν “trust funds” που τους επιτρέπουν να ζουν σε αυτήν την “gentrified” γειτονιά, και τι ακριβώς προκαλεί τον βήχα της Mimi, ο οποίος έχει τέτοιες συνέπειες στην εξέλιξη της ιστορίας.
Η “La Bohème” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 3 Μαρτίου.
