Το φετινό έτος, παρά τους περιορισμούς, ανέδειξε ορισμένες από τις πιο εντυπωσιακές μουσικές παραγωγές, με τους κριτικούς να επαινούν τη δημιουργικότητα και την εκτέλεση. Η πρεμιέρα της όπερας “Festen” του Mark-Anthony Turnage, που βασίζεται στο έργο του Thomas Vinterberg, χαρακτηρίστηκε ως μία από τις πιο αξιοσημείωτες στην ιστορία της όπερας, σύμφωνα με τον Andrew Clements. Η λιμπρέτο του Lee Hall ξεδίπλωσε αριστοτεχνικά τα σκοτεινά οικογενειακά μυστικά, ενώ η μουσική του Turnage απέδειξε την ωρίμανση του συνθέτη, προσφέροντας μια γλώσσα λυρικής δραματουργίας μεγάλης δύναμης. Η σκηνοθεσία του Richard Jones ανέδειξε την τραγικότητα του δράματος, με ένα καστ που έδωσε απίστευτα πειστικές ερμηνείες.
Η Flora Willson υπογραμμίζει την ακατέργαστη ενέργεια του Australian Chamber Orchestra (ACO) στη συναυλία τους στο Barbican, η οποία περιλάμβανε έργα Bach, Shostakovich και Gubaidulina. Το σύνολο, με μαέστρο τον Richard Tognetti, εντυπωσίασε με την τεχνική του αρτιότητα και την καλλιτεχνική ελευθερία. Επιπλέον, η πρεμιέρα του String Quartet No 6 του Colin Matthews από το Gildas Quartet στο Φεστιβάλ Aldeburgh, καθώς και η “Razumovsky” τρίτη του Beethoven, έδωσαν μια αίσθηση φρεσκάδας και ζωντάνιας.
Η Erica Jeal αναφέρεται στις αξέχαστες βραδιές στο Royal Opera House. Η παραγωγή της Katie Mitchell για το “The Makropulos Case” του Janáček, με την Ausrine Stundyte στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κρίθηκε αναζωογονητική, ενώ η επιστροφή του Antonio Pappano για τη “Die Walküre” του Wagner, δεύτερο μέρος του “Ring cycle”, ενθουσίασε με τις μαγικές πινελιές της σκηνοθεσίας του Barrie Kosky.
Η Rian Evans ξεχωρίζει την εκρηκτική ερμηνεία του βιολιστή Jörg Widmann στο κοντσέρτο του για βιολί, υπό τη διεύθυνση του αδελφού του, καθώς και τη συναυλία των Tallis Scholars προς τιμήν των Palestrina και Pärt. Η επιτυχημένη παρουσίαση έργων της οικογένειας Bach από την πιανίστρια Tamara Stefanovich στο Royal Welsh College of Music and Drama ολοκλήρωσε τις αξιοσημείωτες στιγμές.
Ο Clive Paget επαινεί το Φεστιβάλ Multitudes για τη δημιουργική του προσέγγιση, την συνεργασία της London Philharmonic Orchestra με την Circa για μια ακροβατική εκδοχή του “Daphnis et Chloé” του Ravel, και την καθηλωτική εκτέλεση της “Leningrad Symphony” του Shostakovich από τον Vasily Petrenko. Η παραγωγή του Jake Heggie “Dead Man Walking” από την English National Opera, με την Christine Rice, αποτέλεσε μια συγκλονιστική αφήγηση αλήθειας και συμπόνιας. Τέλος, ο Iván Fischer και η Budapest Festival Orchestra επιβεβαίωσαν τον τίτλο τους ως “η καλύτερη ορχήστρα του πλανήτη” στις BBC Proms.
Τέλος, ο Martin Kettle επικαλείται τη δήλωση του Simon Rattle για τον “μακροπρόθεσμο αγώνα για επιβίωση” της κλασικής μουσικής, υπογραμμίζοντας παράλληλα την ανθεκτικότητα και την εφευρετικότητα των καλλιτεχνών. Παραδείγματα όπως η παραγωγή του Wagner Ring cycle από τη Regents Opera και η διάσωση του “Die Rheinnixen” από την Gothic Opera, αποδεικνύουν ότι το ταλέντο και η αφοσίωση επιβιώνουν παρά τις αντίξοες συνθήκες και την έλλειψη χρηματοδότησης.
