Ο Sly Dunbar, ο θρυλικός ντράμερ και παραγωγός που μαζί με τον Robbie Shakespeare σχημάτισαν το εμβληματικό ντουέτο Sly and Robbie, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στη μουσική, ιδιαίτερα στη ρέγκε. Η συμβολή του δεν περιορίστηκε στην απλή τήρηση του ρυθμού, αλλά στην επαναπροσδιορισμό του, φέρνοντας νέες τεχνικές και καινοτομίες που επηρέασαν γενιές μουσικών.
Η καριέρα του Dunbar εκτοξεύτηκε νωρίς, ήδη από τα εφηβικά του χρόνια, με τη συμμετοχή του στο “Double Barrel” των Dave and Ansel Collins το 1970. Το κομμάτι, παρά την επιφυλακτικότητα του βρετανικού ραδιοφώνου, έφτασε στο Νο 1 του Ηνωμένου Βασιλείου, πουλώντας 300.000 αντίτυπα. Η δεξιοτεχνία του, αν και δεν θεωρείται η πιο εντυπωσιακή του, χαρακτηριζόταν από ακρίβεια και ευαισθησία, με ελαφρύ άγγιγμα στα πιατίνια και σφιχτές, διακριτικές παρεμβάσεις.
Η συνεργασία του με τον Robbie Shakespeare, οι Sly and Robbie, υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της ρέγκε. Το ντεμπούτο άλμπουμ των The Mighty Diamonds, “Right Time” (1976), έγινε ουσιαστικά η πλατφόρμα ανάδειξης του ντουέτου, συμβάλλοντας στην καθιέρωση του νέου “rockers” ρυθμού. Στο ομώνυμο κομμάτι, ο Dunbar παρουσίασε ένα περίπλοκο ρυθμικό μοτίβο, ριζικά διαφορετικό από τον προηγούμενο “one-drop” ρυθμό. Η πολυπλοκότητα του παιξίματός του ήταν τέτοια που, σύμφωνα με τον ίδιο, άλλοι ντράμερ δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι το είχε παίξει ο ίδιος, υποψιαζόμενοι κάποιο είδος στούντιο τεχνάσματος. «Τότε όλοι άρχισαν να προσπαθούν για αυτό το στυλ», είχε δηλώσει, «και σύντομα καθιερώθηκε».
Η επίδρασή του ήταν εμφανής και σε άλλα εμβληματικά έργα. Στο “Police and Thieves” του Junior Murvin (1976), ο Dunbar παρείχε μια στιβαρή βάση πίσω από την απόκοσμη φωνή του Murvin, ενώ η συμμετοχή του στο “Two Sevens Clash” (1977) των Culture, ενός από τα σπουδαιότερα άλμπουμ roots reggae, ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο ίδιος μάλιστα ισχυρίστηκε ότι έπαιξε ντραμς και στο “Punky Reggae Party” του Bob Marley, τραγούδι εμπνευσμένο από την εκτέλεση του “Police and Thieves” από τους The Clash.
Οι Sly and Robbie, ως house band στα Compass Point Studios, άφησαν το αποτύπωμά τους και σε συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως η Grace Jones. Το “Pull Up to the Bumper” (1981) αποτελεί ένα αριστούργημα που συνδυάζει dub, disco, electro-pop και post-punk, δημιουργώντας έναν μοναδικό ήχο. Το ντραμινγκ του Dunbar εδώ είναι μαγευτικό, από τα στρατιωτικού τύπου χτυπήματα της κάσας μέχρι το ατμοσφαιρικό groove που παντρεύει την αίσθηση της ρέγκε με έναν παλμό χορού.
Η προσαρμοστικότητά τους ως session musicians τους οδήγησε σε συνεργασίες με ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνών, από τον Bunny Wailer έως την Britney Spears. Ωστόσο, η περίοδός τους ως ρυθμική ενότητα του Bob Dylan (1983) στο άλμπουμ “Infidels” ήταν ιδιαίτερα απρόσμενη. Στο εναρκτήριο κομμάτι “Jokerman”, ενέταξαν την βιβλική θεματολογία με ένα διακριτικό, τζαμαϊκανό πνεύμα, δημιουργώντας ένα οργανικό και φυσικό αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τις άστοχες προσπάθειες πολλών ροκ καλλιτεχνών να ενσωματώσουν τη ρέγκε.
Επιπλέον, οι Sly and Robbie ανέλαβαν την παραγωγή των πρώτων άλμπουμ της Gwen Guthrie. Στο “Padlock” EP (1985), το remix του Larry Levan ανέδειξε το ντραμινγκ του Dunbar, με στοιχεία dub, ηχώ και ένα εκπληκτικά funky ρυθμικό μοτίβο.
Ως καλλιτέχνες, οι Sly and Robbie γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο με το “Boops (Here to Go)” (1987), ένα κομμάτι που συνδύαζε rap από τον Shinehead με αποσπάσματα από κλασικές συνθέσεις, δημιουργώντας ένα κολλάζ ήχων που παραπέμπει στην εποχή του hip-hop.
Το 1992, οι Sly and Robbie βρέθηκαν στο επίκεντρο του άλμπουμ “Tease Me” των Chaka Demus and Pliers, το οποίο τους ανέδειξε σε mainstream αστέρες, σπάζοντας τα όρια του dancehall. Το “Bam Bam/Murder She Wrote”, βασισμένο σε riddim με την αποκλειστική συμμετοχή του Sly στα ντραμς (χωρίς μπάσο), επηρεάστηκε από τους ήχους της ινδικής tabla και έγινε αμέσως επιτυχία, επανεμφανιζόμενο σε αμέτρητα ρέγκε κομμάτια την ίδια χρονιά.
Η κληρονομιά του Sly Dunbar ως καινοτόμος ντράμερ και παραγωγός είναι αδιαμφισβήτητη. Η ικανότητά του να επαναπροσδιορίζει ρυθμούς και να εμπνέει νέους ήχους, τον καθιστά έναν από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς στην ιστορία της ρέγκε και πέρα από αυτήν.
