Μην σας παραπλανήσει ο τίτλος. Πρόκειται για μια ανατροπή. Όχι μόνο η ιστορία “Ο Τζακ και η Φασολιά” μεταμορφώνεται από παραμύθι σε παντομίμα και στη συνέχεια σε μιούζικαλ, αλλά ο Τζακ υποβιβάζεται σε δεύτερο ρόλο. Για να είμαστε ακριβείς, αυτό το “νέο μιουζικαλ” του Jonathan O’Neill και του Isaac Savage θα έπρεπε να ονομάζεται “Κάρολαϊν και η Φασολιά”, με την Κάρολαϊν να είναι το όνομα της ορεινής αγελάδας που υιοθετεί η οικογένεια του Τζακ και γίνεται ο μοναδικός προμηθευτής γάλακτος για το παγωτό τους, μάρκας Glen and Sherry.
Στον ρόλο της εξαιρετικής Suzie McAdam, με τα κόκκινα μαλλιά και την στωικότητά της, η Κάρολαϊν αντιμετωπίζεται ως ίση, μέχρι που η επιχείρηση αποτυγχάνει. Τότε, αρκούν μερικοί μαγικοί σπόροι για να βρεθεί στο “Happy Smiles Petting Zoo”, όπου την εξετάζουν αόρατα παιδιά, ενώ προσπαθεί να σκαρφιστεί ένα σχέδιο απόδρασης με μια κότα, ένα λάμα και ένα γουρούνι. Μετά από κάποιες περιπέτειες τύπου “Wallace and Gromit”, επιστρέφει στο σπίτι και είναι έτοιμη να τα βάλει με τον άστατο Τζακ (Ronan O’Hara) και την προβληματική φασολιά του.
Στην παραγωγή του Stephen Whitson, η παράσταση ξεδιπλώνεται με μεγάλη ζωντάνια από ένα θίασο δέκα ατόμων (συν τη φωνή του γίγαντα Brian Cox), αλλά η αλλαγή εστίασης γίνεται εις βάρος της αρχετυπικής δύναμης του μύθου.
Έχει χαθεί κάθε αίσθηση του θαύματος μιας μαγικής χώρας, του τρόμου του να είσαι παιδί σε έναν κόσμο ενηλίκων και της πάλης Δαβίδ εναντίον Γολιάθ μεταξύ καλού και κακού. Στη θέση τους, μια ασαφώς δραματοποιημένη περιπέτεια για μια μονόπλευρη αγελάδα, η οποία αμαυρώνεται από τον κυνισμό όχι μόνο της μητέρας του Τζακ, Sherry (Laura Lovemore), όπως θα περίμενε κανείς, αλλά και του ίδιου του Τζακ, κάτι που μοιάζει εντελώς λάθος.
Η ιστορία απομακρύνεται από την ουσία της, βασιζόμενη σε εκθετικό διάλογο για να εξηγήσει τα διδάγματα που αντλήθηκαν: λέει αντί να δείχνει. Δεν βοηθάει το γεγονός ότι πολλά τραγούδια απλώς καθυστερούν τη δράση.
Κι όμως, αυτά τα τραγούδια, μια συλλογή επηρεασμένη από την Americana, που καλύπτει από Broadway μέχρι vaudeville και rap, χτίζουν την ψευδαίσθηση του θεάματος ότι κάτι μεγαλύτερο διακυβεύεται: το power ballad της McAdam, “Udderly Alone”, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με αλλαγή τονικότητας και όλα. Με ευκρινή χορογραφία από τη Lisa Darnell και κάποιες υπέροχες αρμονίες υπό τη μουσική διεύθυνση του Savage, η παράσταση είναι επιφανειακά ζωντανή, αλλά συναισθηματικά βρίσκεται στα σύννεφα.
Η παράσταση παίζεται στο Dundee Rep μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου.
