Η τέχνη συναντά τη μουσική, αλλά το αποτέλεσμα απέχει παρασάγγες από το επιθυμητό. Στην έκθεση These Thoughts Might Disappear, που φιλοξενείται στη Newport Street Gallery στο Λονδίνο έως τις 13 Σεπτεμβρίου, ο Jack White επιχειρεί να μεταπηδήσει από τον κόσμο της rock σκηνής σε εκείνον των εικαστικών, με αποτελέσματα που προκαλούν μάλλον προβληματισμό παρά θαυμασμό.

Η συνεργασία του με κορυφαίες μορφές της τέχνης, όπως ο Damien Hirst και ο Ai Weiwei, δεν καταφέρνει να προσδώσει το απαραίτητο βάθος στα εκθέματα. Ο Ai Weiwei, για παράδειγμα, παρεμβαίνει σε έναν ενισχυτή του Jack White, προσθέτοντας βρισιές με κουμπιά σε έντονα χρώματα – μια κίνηση που φαντάζει κυνική και στερείται του νιχιλιστικού πνεύματος που θα περίμενε κανείς. Αντίστοιχα, ο Damien Hirst προσθέτει ένα μοντέλο από το κεφάλι μιας σαπισμένης αγελάδας, ανακυκλώνοντας τα γνωστά του μοτίβα.

Παρά το γεγονός ότι ο Jack White, γνωστός από τους White Stripes, διαθέτει αδιαμφισβήτητη μουσική κληρονομιά –θυμίζοντας την εποχή που το Seven Nation Army ακουγόταν ακόμα και σε συγκεντρώσεις του Donald Trump–, η προσπάθειά του να μεταφέρει αυτή την αύρα στον καμβά παραμένει επιφανειακή. Οι αναφορές του στο κίνημα De Stijl, μέσω της μετατροπής μοτίβων σε έπιπλα, ή η σειρά έργων με τον Ukulele Joe, χαρακτηρίζονται από μια στείρα διακοσμητική διάθεση.

Το μεγαλύτερο παράδοξο παραμένει ο ρόλος του Damien Hirst. Ο επιτυχημένος καλλιτέχνης, ο οποίος στο παρελθόν είχε πείσει ακόμη και τον Ed Sheeran ότι αποτελεί τον νέο Pollock, προσφέρει μια πολυτελή σκηνή στον Jack White για να «πεθάνει» καλλιτεχνικά. Η έκθεση, παρά τις προσπάθειες για διαδραστικότητα με ενισχυτές και πληκτρολόγια, υποφέρει από μια έλλειψη οπτικών ιδεών και ουσίας, φαντάζοντας σαν την προσπάθεια ενός δωδεκάχρονου που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Tate Modern.