Τα παραδοσιακά ζωολογικά πάρκα συχνά δημιουργούν ιεραρχίες, ενθαρρύνοντας την παρατήρηση των ζώων αλλά περιορίζοντας τις διαδραστικές τους σχέσεις. Ωστόσο, ένα νέο ντοκιμαντέρ, γυρισμένο σε διάφορα πάρκα προστασίας και κέντρα διάσωσης σε όλη την Αργεντινή, έρχεται να αναδείξει με ποιητικό τρόπο τη φυσική και συναισθηματική επαφή που αναπτύσσεται μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων που τα φροντίζουν, ακόμη και μέσα σε χώρους ελέγχου. Από σπάνιους μυρμηγκοφάγους μέχρι απομονωμένες αποικίες φλαμίνγκο, τα πλάσματα που παρουσιάζονται είναι εκπληκτικά ποικίλα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η σκηνοθέτιδα Jessica Sarah Rinland σπάνια εστιάζει στα ζώα μόνα τους. Αντίθετα, τα παρουσιάζει να αλληλεπιδρούν ενεργά με τους εργαζόμενους κατά τη διάρκεια της σίτισης ή της καταγραφής του βάρους τους, συχνά σε κοντινά πλάνα που τονίζουν τις ανεπαίσθητες κινήσεις και εκφράσεις. Υπάρχουν αναφορές στα προηγούμενα έργα της Rinland, τα οποία εστίαζαν στα χέρια αρχειονόμων, αγροτών ή οικολόγων, εκείνων δηλαδή που σχετίζονται με το περιβάλλον τους με απτικό τρόπο. Στην περίπτωση των εργαζομένων σε ζωολογικούς κήπους, όμως, η επαφή δεν είναι με άψυχα φυτά ή αρχειακά στοιχεία, αλλά με ζωντανά, αναπνέοντα όντα. Οι δεσμοί μεταξύ τους και των ζώων είναι βαθιοί, αν και σπάνια χωρίς προστριβές.
Η πολυτελής χρήση φιλμ 16mm ενισχύει την υφή αυτών των συναντήσεων μεταξύ ανθρώπου και μη-ανθρώπου, ενώ η ταινία διακόπτεται από εκλάμψεις υπέρυθρης εικόνας από κάμερες νυχτερινής όρασης που χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση των ζώων. Αυτή η αντιπαράθεση θέτει δύσκολα ερωτήματα για την κατάστασή τους: μπορούν αυτά τα πλάσματα να είναι ποτέ πραγματικά ελεύθερα; Στους χώρους αυτούς υπάρχουν επίσης απομεινάρια αποικιακών αντιλήψεων. Το Eco-Park του Μπουένος Άιρες, ένας από τους οργανισμούς που προβάλλονται, αρχικά μοντελοποιήθηκε μετά από ευρωπαϊκά ζωολογικά πάρκα, θεσμούς που σχεδιάστηκαν για να ενισχύσουν την ιμπεριαλιστική κατάκτηση.
Η ταινία κλείνει με μια κάρτα που εξηγεί τον τίτλο της, ο οποίος προέρχεται από ευρήματα του ψυχολόγου Jean Piaget – μέρος της θεωρίας του είναι ότι, στα πρώτα στάδια της ζωής ενός παιδιού, πιστεύει εγωκεντρικά ότι η φύση δημιουργήθηκε για εκείνο. Ωστόσο, αυτή η ατάκα τείνει να μειώσει την έκταση της ταινίας αντί να τη διευρύνει. Παρόλο που η Rinland αναγνωρίζει τις αποικιακές ρίζες πίσω από την προστασία της φύσης, αυτό το εναρκτήριο απόσπασμα ενισχύει τη διχοτόμηση μεταξύ ανθρώπου και φύσης, παραβλέποντας τις πολύπλοκες γεωπολιτικές δυνάμεις πίσω από τα περιβαλλοντικά ζητήματα.
Το “Collective Monologue” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 20 Φεβρουαρίου.
