Φανταστείτε ένα βικτωριανό μελόδραμα όπου μια αξιοσέβαστη σύζυγος προκαλεί αναστάτωση κάνοντας μια φευγαλέα σχέση με μια άλλη γυναίκα. Θα είχε προκλητικά θέματα για τον φεμινισμό, την εκπλήρωση και την υποκρισία. Ο Λόρδος Καμαράσιος θα το απαγόρευε σχεδόν σίγουρα.
Ας κάνουμε ένα άλμα στο Tynemouth, το 2021, όπου η ίδια ιστορία δεν έχει πλέον την ίδια ισχύ. Την ημέρα των 60ων γενεθλίων της, η Maeve (Phillippa Wilson) ανακαλεί το πρώτο της φιλί – όχι με τον ευγενικό Jocka (Dave Johns), τον σύζυγό της για σχεδόν 40 χρόνια, αλλά με τη χαμένη εδώ και καιρό Helen (Charlie Hardwick, σε οθόνη). Η ανάμνηση είναι το ερέθισμα που χρειάζεται η Maeve για να ανατρέψει τα πάντα και να ακολουθήσει την αληθινή σεξουαλική της ταυτότητα.
Εξαίρεση, δεν συμβαίνει πολλή ανατροπή. Στο έργο της Jacquie Lawrence, μια απομάκρυνση από μια επιτυχημένη καριέρα στην τηλεόραση, η μόνη τριβή που προκαλεί η Maeve είναι με τον γκέι γιο της Ryan (Benjamin Storey), ο οποίος είναι δυσαρεστημένος που νικήθηκε στο παιχνίδι των εναλλακτικών τρόπων ζωής. Είναι μάλλον αντιδραστικός.
Εν τω μεταξύ, ο Jocka, απασχολημένος με μια προσπάθεια στο Mastermind, υποστηρίζει ενεργά τη γυναίκα που αγαπά. Αν το να ξεκινήσει μόνη της είναι αυτό που χρειάζεται η Maeve, είναι απόλυτα υπέρ. Οι προσαρμογές είναι ακόμη λιγότερο τραυματικές για την ανιψιά της (Natalie Ann Jamieson) και την αδελφή της (Libby Davison). Η Lawrence παίζει σκόπιμα με τις προσδοκίες: καλό για μια ανάλαφρη ατμόσφαιρα, λιγότερο για μια αίσθηση επείγοντος.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις ιστορίες για την εγκυμοσύνη και την απώλεια. Είναι κυματοειδείς αντιδράσεις σαπουνόπερας, όχι σημαντικά δραματικά γεγονότα, σε ένα έργο που βασίζεται σε τεχνικές μικρής οθόνης: σύντομες σκηνές, τηλεφωνήματα, βλέμματα προς την κάμερα. Η Lawrence προσπαθεί να προσθέσει βαρύτητα με αναφορές σε φεστιβάλ Pride, την πορεία του Jarrow, την αλφαβητοποίηση σε φυλακές και τη φτώχεια (η Maeve εργάζεται για μια δανειστική εταιρεία), κανένα από τα οποία δεν έχει μεγάλη σχέση με την ιστορία, ακόμα κι αν δείχνει ότι η καρδιά της συγγραφέως βρίσκεται στο σωστό μέρος.
Το σκηνικό, ένα παραθαλάσσιο μαγαζί με ψάρια, όπου οι κοντινές κούνιες θυμίζουν παλιές εξορμήσεις, είναι εντυπωσιακά σχεδιασμένο από την Alison Ashton, με το σκηνικό να είναι κατασκευασμένο από παλέτες σαν φλοίσβο. Υπάρχει όμως πολύ περπάτημα πάνω-κάτω στην παραγωγή της Fiona MacPherson, που παρουσιάζεται από την Jackdaw Media, σε ένα έργο που διστάζει μπροστά στη σύγκρουση και είναι απρόθυμο να εξερευνήσει τις εσωτερικές ζωές των χαρακτήρων. Live theatre, Newcastle, έως 21 Μαρτίου.
