Η ατμόσφαιρα γύρω από την 98η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, που ολοκληρώθηκε στις 5 Μαρτίου, γέμισε από συζητήσεις που θύμισαν ατελείωτη οσκαρική σεζόν. Αφορμή στάθηκε μια συνέντευξη του ηθοποιού Timothée Chalamet, ο οποίος αναφέρθηκε στην όπερα και το μπαλέτο ως τέχνες υπό εξαφάνιση, πυροδοτώντας κύμα αντιδράσεων. Το απόσπασμα, αν και γυρισμένο εβδομάδες νωρίτερα, έγινε viral την ημέρα λήξης της ψηφοφορίας, με αποτέλεσμα αμέτρητες διαφωνίες και αντεπιθέσεις. Πολλοί από όσους επέκριναν τον Chalamet, πρωταγωνιστή του “Marty Supreme”, κατηγορήθηκαν για έλλειψη πρόσφατης επαφής με τις εν λόγω τέχνες.
Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της οσκαρικής περιόδου, επανήλθε στο προσκήνιο ένα άλλο απόσπασμα, στο οποίο η υποψήφια για Όσκαρ για τον ρόλο της θλιμμένης μητέρας στο “Hamnet”, Jessie Buckley, δήλωνε δυσανεξία στις γάτες. Η δήλωσή της, που έγινε αρχικά στην εκπομπή “Tonight Show”, προκάλεσε σύγχυση, καθώς η ίδια αργότερα ισχυρίστηκε ότι αγαπά τις γάτες, θέτοντας όμως ουσιαστικά θέμα επιλογής μεταξύ του συντρόφου της και των αιλουροειδών.
Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί πρέπει να γνωρίζουμε αυτές τις λεπτομέρειες και γιατί συζητούνται επ’ αόριστον. Ενώ μεγάλο μέρος αυτών των “ψεύτικων” αντιπαραθέσεων λαμβάνει χώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτά έχουν οδηγήσει στη δημιουργία αμέτρητων άρθρων που αναλύουν τις επιπόλαιες απόψεις, επιτρέποντας στις παραλογιστικές συζητήσεις να εισχωρήσουν στην πραγματική ζωή.
Τα σχόλια του Chalamet θα μπορούσαν να προκαλέσουν ενδιαφέρον οποιαδήποτε στιγμή του έτους, καθώς ανήκει στους λιγοστούς σύγχρονους σταρ του κινηματογράφου κάτω των 40 ετών. Η Buckley, ωστόσο, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αποκλειστικά λόγω της πορείας της προς τα Όσκαρ. Ακόμη και η νέα της ταινία, “The Bride!”, συζητήθηκε ως πιθανή “Norbit” – αναφορά στην ταινία του Eddie Murphy που έλαβε κακή υποδοχή κατά την περίοδο των Όσκαρ, υπονομεύοντας την πιθανότητα για πιο αναγνωρισμένη δουλειά.
Η φετινή οσκαρική σεζόν, αν και όχι η πλέον “ραγδαία” σε κατηγορίες όπως ο ρατσισμός (εφόσον ο Harvey Weinstein βρίσκεται στη φυλακή), αποδεικνύεται εξουθενωτική. Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο γεγονός ότι δύο από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες, το “Sinners” και το “One Battle After Another”, είναι τόσο αγαπητές από τους κριτικούς όσο και δημοφιλείς και προσιτές. Η μεταφορά της τελετής απονομής στα τέλη Μαρτίου, σε συνδυασμό με την ατέρμονη ροή περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οδηγεί αναπόφευκτα σε ανθυγιεινές εμμονές, όπου η διασκέδαση μετατρέπεται σε αδικαιολόγητο θυμό.
Η υψηλή ποιότητα των φετινών υποψηφιοτήτων φαίνεται επίσης να επηρεάζει τη συζήτηση με απρόσμενο τρόπο. Πολλές οσκαρικές σεζόν αναδεικνύουν κάποιον “κακό” μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. Πέρυσι, η έκπληξη πολλών κριτικών για την αγάπη της Ακαδημίας προς το “Emilia Pérez” επιδεινώθηκε από τις “τοξικές” αναρτήσεις της υποψήφιας για Όσκαρ ηθοποιού Karla Sofía Gascón. Το προηγούμενο έτος, ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του “Maestro”, Bradley Cooper, επικρίθηκε για την έντονη επιθυμία του για Όσκαρ. Η θριαμβευτική επικράτηση του “Everything Everywhere All at Once” θεωρήθηκε από κάποιους καταπιεστική, ενώ η παλαιομοδίτικη αδεξιότητα του “Green Book” αποτέλεσε ιδανικό “κακό” για τα Όσκαρ.
Φέτος, με ένα σύνολο υποψηφιοτήτων που, κατά κανόνα, δεν παρουσιάζει τόσο κραυγαλέα “λάθη” όπως το “Green Book”, πολλοί κινηματογραφικοί παράγοντες φαίνεται να αναζητούν αντιπαράθεση. Ένα μέρος αυτού προέρχεται από τους διαδικτυακούς θαυμαστές του “Sinners”. Σήμερα, ένα πολιτιστικό φαινόμενο, όπως το “Sinners”, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς φανατικούς θαυμαστές που θεωρούν οτιδήποτε λιγότερο από απόλυτη κυριαρχία ως έλλειψη σεβασμού. Με άλλα λόγια, η προτίμηση σε άλλη ταινία θεωρείται καταπιεστική – ένα φαινόμενο που θυμίζει την επιρροή της Taylor Swift.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι υποστηρικτές του “Sinners” που συμβάλλουν στην εξουθενωτική τοξικότητα. Ορισμένοι συνάδελφοι κριτικοί έχουν εκφράσει αρνητικά σχόλια για ταινίες όπως το “Hamnet”, το “Frankenstein” και το “Train Dreams”, προσπαθώντας να τις παρουσιάσουν ως κολοσσιαία λάθη. Αν και όλοι δικαιούνται την άποψή τους, η στοχοποίηση αυτών των τριών ταινιών, ειδικά όταν η δαπανηρή ματαιοδοξία του “One Battle After Another” είναι εμφανής, μοιάζει με ακατανόητο “αριστερό” κώδικα.
Σε μια εβδομάδα, η κατάσταση θα είναι διαφορετική. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς διαρκή οργή για την πιθανή νίκη του “One Battle After Another” ή του “Sinners”. Και οι δύο θα αποτελούσαν μια κορυφαία επιλογή για καλύτερη ταινία, και είναι ασυνήθιστο που προέρχονται όχι μόνο από μεγάλο στούντιο, αλλά από το ίδιο – την Warner Bros, η οποία σχεδιάζει συγχώνευση με την Paramount. Ο αριθμός των υποψηφιοτήτων της Warner Bros για φέτος; Μηδέν. Δεν πρέπει να αναμένονται περαιτέρω συνεργασίες του Coogler ή του Paul Thomas Anderson υπό τον David Ellison της Paramount. Το πιο παράξενο φαινόμενο αυτής της ατέρμονης οσκαρικής συζήτησης είναι η έλλειψη αναγνώρισης του πόσο χειρότερες θα φαίνονται οι υποψηφιότητες σε λίγα χρόνια. Υπό αυτή την έννοια, ο Chalamet δεν έχει άδικο. Σε λίγα χρόνια, μια βραβευμένη, αγαπημένη από τους κριτικούς επιτυχία box office από ένα μεγάλο στούντιο, μπορεί να μοιάζει περισσότερο με μια αναγνωρισμένη παράσταση μπαλέτου παρά με ένα ολοκληρωμένο πολιτιστικό φαινόμενο.
