Η μουσική στις πρώτες δεκαετίες του κινηματογράφου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εμπειρία των θεατών, με πιανίστες ή οργανίστες να συνοδεύουν ζωντανά τις βωβές ταινίες. Ωστόσο, η εγγύηση μιας κοινής μουσικής εμπειρίας για όλους τους θεατές ήρθε με την έλευση του συγχρονισμένου ήχου.
Το 1926, η ταινία “Don Juan” θεωρείται ορόσημο, αν και στην πραγματικότητα ήταν μια βουβή ταινία που συνοδευόταν από ηχογράφηση σε δίσκο, μέσω του συστήματος Vitaphone της Warner Bros. Η ίδια μέθοδος χρησιμοποιήθηκε και στο “The Jazz Singer” (1927), την πρώτη ταινία όπου οι φωνές συγχρονίστηκαν με την εικόνα. Η αναξιοπιστία των δίσκων οδήγησε σύντομα στην εκτύπωση της μουσικής απευθείας στην κυτταρίνη της ταινίας, γεννώντας έτσι το αληθινό soundtrack.
Η κινηματογραφική μουσική, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, άρχισε να αποκτά μορφή στις αρχές της δεκαετίας του 1930, κυρίως χάρη σε Ευρωπαίους συνθέτες που έφεραν μαζί τους στυλιστική ευφυΐα και αφηγηματικά πλαίσια εμπνευσμένα από την όπερα, τη συμφωνική μουσική και τη μουσική σκηνή. Στη συνέχεια, συνθέτες από την Tin Pan Alley και το Broadway συνέβαλαν στη δημιουργία ενός πλούσιου μουσικού υπόβαθρου που αποτέλεσε τη βάση της μουσικής του Χόλιγουντ για πολλά χρόνια. Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι βασικές αρχές του τι είναι ένα μουσικό soundtrack ταινίας και πώς λειτουργεί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες. Ποιες στιγμές, όμως, ανέδειξαν αυτή την τέχνη και άλλαξαν τον τρόπο που ακούμε τις ταινίες;
Το “Sunrise: A Song of Two Humans” (1927) του FW Murnau, αν και θεωρείται ύστερη είσοδος στην εποχή της βουβής ταινίας, χρησιμοποιούσε την πρωτοποριακή Movietone σύστημα της Fox, η οποία επέτρεπε την οπτική εκτύπωση του ήχου απευθείας στην ταινία. Οι θεατές άκουσαν έργα κλασικών συνθετών όπως ο Chopin και ο Gounod.
Ο Max Steiner, με το “King Kong” (1933), καθόρισε πώς η ορχήστρα θα μπορούσε να υπηρετήσει την αφηγηματική δομή, τη σκηνική ατμόσφαιρα και τη συναισθηματική απόχρωση, δημιουργώντας τη θεμέλιο λίθο για όλη τη συμφωνική κινηματογραφική μουσική που ακολούθησε.
Στο “Citizen Kane” (1941), ο Bernard Herrmann, στο πρώτο του έργο για τον κινηματογράφο, δημιούργησε ένα μοναδικό ηχητικό τοπίο, εστιάζοντας στην ατμόσφαιρα και το δράμα, αντί της συνηθισμένης “Χολιγουντιανής” συμφωνικής παλέτας.
Το “Blackboard Jungle” (1955) σηματοδότησε μια στροφή, χρησιμοποιώντας το “Rock Around the Clock” του Bill Haley and His Comets. Η επιτυχία του τραγουδιού, και η ανησυχία των γονέων για την επίδρασή του, έδειξε στα στούντιο πώς η μουσική μπορούσε να προωθήσει τις ταινίες.
Το “Forbidden Planet” (1956) παρουσίασε την πρώτη πλήρως ηλεκτρονική κινηματογραφική μουσική από το δίδυμο Louis και Bebe Barron, θολώνοντας τα όρια μεταξύ ηχητικών εφέ και μουσικής, και εμπνέοντας μια νέα γενιά συνθετών.
Στο “Breakfast at Tiffany’s” (1961), ο Henry Mancini συνδύασε τη συμφωνική ποπ με τις νέες, ανεβαστικές μουσικές τάσεις, δημιουργώντας όχι μόνο το επιτυχημένο τραγούδι “Moon River” αλλά και ένα soundtrack απόλυτα εναρμονισμένο με την εποχή.
Το “2001: A Space Odyssey” (1968) του Stanley Kubrick, παρά το αρχικό score του Alex North, χρησιμοποίησε κλασικά κομμάτια από Ligeti, Richard Strauss, Khachaturian και Johann Strauss II, δημιουργώντας μια αξέχαστη ατμόσφαιρα.
Στο “American Graffiti” (1973), ο George Lucas ενσωμάτωσε πάνω από 40 τραγούδια της εποχής, χρησιμοποιώντας τα από ραδιόφωνα αυτοκινήτων και diner, προκαλώντας την επιτυχία του soundtrack και οδηγώντας σε ένα νέο κύμα ταινιών με τραγούδια ως βασικό στοιχείο.
Το “Star Wars: A New Hope” (1977) του John Williams, με την επική συμφωνική του προσέγγιση, επανέφερε την ορχήστρα στο προσκήνιο, κάνοντας το Χόλιγουντ και το κοινό να ερωτευτούν ξανά τη συμφωνική μουσική.
Το “Crimson Tide” (1995) του Hans Zimmer αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα της σύντηξης της ηλεκτρονικής μουσικής με την ορχηστρική και χορωδιακή δύναμη, θέτοντας τις βάσεις για τον ήχο της σύγχρονης κινηματογραφικής μουσικής.
